Περαστικά και αντίο σας

Η επίσκεψη του Στέφανου Κασσελάκη στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο της Νίκαιας για να επισκεφθεί τον σοβαρά τραυματισμένο αστυνομικό, ήταν η σοβαρότερη πολιτική δήλωση του νέου προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στη σύντομη καριέρα του. Κυρίως διότι σε έναν χώρο όπου η μυθολογία της αριστεράς επέβαλλε μια στάση δυσφορίας απέναντι στη ίδια την ύπαρξη της αστυνομίας, θεωρούνταν ανήκουστο για οποιονδήποτε αριστερό ηγέτη να δείξει τη συμπαράστασή του στα «γουρούνια, δολοφόνους». Δεν είχε σημασία αν επρόκειτο ταυτόχρονα για προλετάριους που μοχθούν για τα προς το ζην. Η ιδιότητα του «μπάτσου» υπερίσχυε, όταν μιλούσαμε για αστυνομικούς.

Ο συμβολισμός της επίσκεψης ενός ριζοσπάστη αριστερού ηγέτη στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται ένας αστυνομικός γίνεται ακόμη ισχυρότερος αν αναλογιστεί κανείς ότι ακόμη και μπροστά στον κίνδυνο για τη ζωή οποιουδήποτε συμπολίτη μας, υπερίσχυε για χρόνια η διχαστική λογική της εγχώριας «ριζοσπαστικής αριστεράς». Θυμηθείτε την βομβιστική επίθεση κατά του Λουκά Παπαδήμου. Ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας καταδίκασε την επίθεση με ένα tweet (Καταδικάζω απερίφραστα την επίθεση ενάντια στον Λουκά Παπαδήμο. Εύχομαι ταχεία ανάρρωση στον ίδιο και τους ανθρώπους που τον συνόδευαν. Twitter 28 Μαΐου 2017) αλλά επέλεξε να μην επισκεφθεί στο νοσοκομείο τον πρώην Πρωθυπουργό. Αντ’ αυτού τον κάλεσε τρεις ημέρες αργότερα στο τηλέφωνο και του ευχήθηκε περαστικά.

Ιδεολογικοί εχθροί και κυρίως πρώην σύντροφοι θα σπεύσουν φυσικά να χαρακτηρίσουν υποκριτική τη στάση του Στέφανου Κασσελάκη. Θα μπορούσε να είναι και έτσι. Αν ο Κασσελάκης δεν ήταν πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα πήγαινε στο νοσοκομείο. Μπορεί να ένιωθε συμπόνια, μπορεί και όχι. Όμως ο Κασσελάκης δεν είναι ένας απλός ιδιώτης. Είναι (οιονεί) θεσμικός πολιτειακός παράγοντας και ως τέτοιος οφείλει να ενεργεί. Ο Κασσελάκης είναι ρόλος. Όπως και ο Μητσοτάκης, ο Κουτσούμπας αλλά και ο Τασούλας. Οφείλουν να ηγούνται δια του παραδείγματος και ακριβώς αυτό έπραξε ο Κασσελάκης. Ο σεβασμός στην Ελληνική Δημοκρατία πρέπει να αποδεικνύεται σε κάθε περίσταση. Παιγνίδια με συμβολισμούς που κλείνουν το μάτι σε διάφορα γκρουπούσκουλα, δεν είναι ανεκτά.

Με μια απλή ανθρώπινη κίνηση, ο Στέφανος Κασσελάκης έδειξε με εμφατικό τρόπο το χάσμα που χωρίζει το κόμμα που ο ίδιος ονειρεύεται, με τον «κλασικό ΣΥΡΙΖΑ του 3%». Οι «κλασικοί σύντροφοι» δεν θα έκαναν ποτέ μια ανάλογη κίνηση. Τώρα αρχίζει να γίνεται κατανοητό τι ήταν αυτό που τους χώριζε. Χάος.

Πρόκειται λοιπόν για ένα τεράστιο βήμα εκδημοκρατισμού της εγχώριας πολιτικής. Μπορεί να μοιάζει με επικοινωνιακό τρικ αλλά είναι ζήτημα ουσίας. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες μεταπολιτευτικής παλαβομάρας, τα τρία μεγαλύτερα κόμματα αρχίζουν να ενεργούν με σύνεση. Όχι σε όλα τα ζητήματα αλλά από κάπου πρέπει να γίνει η αρχή. Ο μεταξύ τους ανταγωνισμός για την εκλογική επικράτηση θα γίνει σε επίπεδο προτάσεων και λύσεων για την καλυτέρευση της ζωής των πολιτών. Όχι σε επίπεδο νοσηρών συμβολισμών, πορειών για την υπεράσπιση σκληρών ποινικών/τρομοκρατών αλλά ούτε και με δηλώσεις υποταγής σε σκοτεινούς ιδεολογικούς ινστρούχτορες.