Ο δημοφιλής σ. Κουτσούμπας και ο νέος «προλεταριακός» διεθνισμός

Τα ευρήματα της τελευταίας (26/10) δημοσκόπησης της Metron Analysis από τις απαντήσεις για τη δημοφιλία των πολιτικών αρχηγών είναι πολύ διαφωτιστικά για τα κριτήρια διαμόρφωσης της «κοινής» γνώμης. Στην κορυφή της σχετικής λίστας βρίσκεται ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σ. Κουτσούμπας με 47% θετικές γνώμες. Η αλήθεια είναι ότι ο Γραμματέας του Κόμματος έκανε κυριολεκτικά επικοινωνιακά άλματα για την κατάκτηση της πρωτιάς. Η τηλεοπτική σκηνή που ο Δημήτρης Κουτσούμπας κάνει την έκπληξη γενεθλίων φέρνοντας, σαν άλλος Αντετοκούμπο, την τούρτα στον εορτάζοντα είναι χαρακτηριστική της προσπάθειάς του να δείξει ένα καινούργιο πρόσωπο του ΚΚΕ.

Η κίνηση αυτή που δεν ήταν η μόνη και προφανώς καθόλου άσχετη με τις γενικότερες ανοδικές επιδόσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος, είναι απολύτως θεμιτή και καλοδεχούμενη όπως αποδείχτηκε από ένα κόμμα που δεν έχει συνηθίσει την ελληνική κοινωνία σε ανάλογα τρικ. Ωστόσο, πίσω από τις κινήσεις εντυπωσιασμού και τις επικοινωνιακές ατάκες του ηγέτη του ΚΚΕ από το βήμα της Βουλής κρύβεται ακριβώς το ίδιο πρόσωπο ενός κόμματος που παραμένει δέσμιο των ιδεοληψιών που το εμποδίζουν, τριάντα χρόνια μετά, να κάνει την παραμικρή αυτοκριτική για την κατάρρευση του καθεστωτικού συστήματος που υπηρέτησε πιστά.

Η μεγάλη κρίση που βιώνει η ανθρωπότητα με αφορμή τη νέα πολεμική σύρραξη στην Παλαιστίνη αποτέλεσε μια ακόμα αφορμή για να επιβεβαιωθεί η προσήλωση του ΚΚΕ στις «αναλλοίωτες αρχές» του. Σε άρθρο του στον «Ριζοσπάστη» (22/10) ο Δημήτρης Κουτσούμπας αναφέρεται στις αποκλειστικές ευθύνες των «καπιταλιστικών» χωρών, εκφράζει τον θαυμασμό του για την αποδιοργάνωση της «αντιπυραυλικής ασπίδας» από τη Χαμάς που οδήγησε στο θάνατο εκατοντάδες Ισραηλινούς, αποκαλεί «μαχητές της ελευθερίας» τους τρομοκράτες και απαιτεί την απελευθέρωση των φυλακισμένων στο Ισραήλ Παλαιστινίων, αγνοώντας τους ομήρους που κρατάει η Χαμάς.

Ο ΓΓ του ΚΚΕ αποφεύγει συνειδητά να απαντήσει σε πολύ κρίσιμα ερωτήματα όπως: Καταδικάζει την εγκληματική εισβολή της Χαμάς στο έδαφος του Ισραήλ ή την θεωρεί πράξη αντίστασης; Έχει ή όχι το Ισραήλ το δικαίωμα της αυτοάμυνας; Θεωρεί ότι πρέπει να προστατευτούν οι άμαχοι και από τις δύο πλευρές ή μόνον οι Παλαιστίνιοι; Πρέπει να αφεθούν ελεύθεροι οι Ισραηλινοί όμηροι ή μόνον οι Παλαιστίνιοι αιχμάλωτοι; Και, τελικά, πρέπει να αναγνωρίσουν οι Παλαιστινιακές οργανώσεις το δικαίωμα να υπάρχει και το κράτος του Ισραήλ στην Παλαιστίνη ή θα πρέπει να εγκαταλείψουν οι Ισραηλινοί τα εδάφη τους; Καλό θα ήταν να απαντήσει ο Δημήτρης Κουτσούμπας στα ερωτήματα αυτά πριν από την επόμενη μέτρηση της δημοφιλίας του ώστε να παρθούν υπ’ όψιν από τους ερωτώμενους πολίτες.

Η στάση αυτή του Δημήτρη Κουτσούμπα δεν είναι πρωτόγνωρη. Την ίδια ακριβώς θέση του Πόντιου Πιλάτου τήρησε και για την παράνομη εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία. Την καταδίκασε στα λόγια, λέγοντας ταυτόχρονα ότι τα ζητήματα αυτά πρέπει να τα λύνουν οι ίδιοι οι λαοί. Λες και υπήρχε περίπτωση να αντισταθεί μια χώρα που πριν μερικά χρόνια δεν είχε καθόλου στρατό, στην στρατιωτική υπερδύναμη ενός καθεστώτος που παρέμεινε διαχρονικά ολοκληρωτικό. Στην ουσία ο ηγέτης του ΚΚΕ δεν ενοχλήθηκε από την εισβολή στην Ουκρανία όπως ακριβώς το κόμμα του δεν είχε ενοχληθεί στο παρελθόν από τις εισβολές των σοβιετικών στρατευμάτων στην Ουγγαρία ή στην Τσεχοσλοβακία. Η αναγέννηση του σοβιετικού οράματος, το οποίο επιχειρεί ο Πούτιν στην Ουκρανία, αρχίζοντας από την προσάρτηση της Κριμαίας, δεν τον αφήνει ασυγκίνητο.

«Οι τελευταίες εικόνες θολώνουν τις προηγούμενες» έγραψε πρόσφατα ένας σοβαρός δημοσιογράφος. Έχει δίκιο και γι’ αυτό δεν πρέπει να επιτρέψουμε να διαγραφούν οι προηγούμενες εικόνες από τη μνήμη μας καθώς υπάρχει ο κίνδυνος να καταχωνιαστούν βαθιά στα αρχεία της ιστορίας και να στερηθούν οι άνθρωποι από τις εμπειρίες και τα διδάγματά τους. Οι μεγάλες δημοκρατικές και πολιτιστικές κατακτήσεις απειλούνται σήμερα από τη συγκρότηση μιας παγκόσμιας συμμαχίας ολοκληρωτικών, σκοταδιστικών και θεοκρατικών καθεστώτων και δυνάμεων που κάνουν ολοένα και πιο συχνά αισθητή την παρουσία τους. Η αντιμετώπιση της υπαρκτής αυτής απειλής δεν μπορεί να βασιστεί παρά στους κανόνες του διεθνούς δικαίου και στις αξίες της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Αλλιώς η ανθρωπότητα θα οδηγηθεί σε μια αδιέξοδη και καταστροφική πορεία.