Η εξαντλημένη υπομονή του πολίτη

Ο χειρότερος εχθρός της εξουσίας είναι οι κόλακες. Ένα μάθημα που πήρε η αντιπολίτευση και στο οποίο οφείλει να μη μείνει μετεξεταστέα η νέα κυβέρνηση. Με τη διαφορά ότι ένα μεγάλο ποσοστό του 41% που ψήφισε ΝΔ δεν έχει σκοπό να παίξει τον ρόλο του κόλακα. Λίγες μέρες μετά τις εκλογές, οι ψηφοφόροι της ΝΔ, έστησαν κυριολεκτικά στον τοίχο το κόμμα που δίπλωσαν στον φάκελο και ανέδειξε η κάλπη. Επέδειξαν εξ αρχής μηδενική ανοχή σε υπουργικές «αρρυθμίες» και «αστοχίες», χαρακτηρισμούς με τους οποίους προσπάθησε να δικαιολογήσει κάποια από τα λάθη των υπουργών του ο πρωθυπουργός, σε σχετική συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ. Πού οφείλεται η αυστηρότητα των ψηφοφόρων της ΝΔ ακόμη και από προσωπικότητες που κυριολεκτικά ρίχτηκαν στον αγώνα επανεκλογής του, per terra per mare; Γιατί δεν προτίθενται να στέκονται δίπλα στη νέα κυβέρνηση με οπαδικούς όρους;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι ένας νέος πρωθυπουργός. Είναι ένας επανεκλεγμένος πρωθυπουργός. Γι’ αυτό οι προσδοκίες είναι στον θεό. Γι’ αυτό η ανοχή είναι στα τάρταρα. Δεν μας συστήθηκε χθες. Μας είναι γνώριμος. Η παράκληση πίστωσης χρόνου για προσαρμογή δεν θα έπειθε ούτε τον Πίνατ το κομματόσκυλο, αφού ακόμη κι αυτός έλειψε από το Μαξίμου ελάχιστα εικοσιτετράωρα. Χρονικό διάστημα όμοιο με ένα σύντομο διαφημιστικό διάλειμμα, στο μέσον μιας ταινίας από την οποία ο τηλεθεατής περιμένει διακαώς την κάθαρση. Και όχι μια στείρα επανάληψη του πρώτου μέρους.

Οι Έλληνες πολίτες αποδείχτηκαν ωριμότεροι από την εικόνα που έχει γι’ αυτούς το πολιτικό σύστημα, αλλά και οι δημοσκοπήσεις. Είναι άτομα με απαιτήσεις, προσανατολισμένα να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής και της καθημερινότητάς τους, αποχρωματισμένοι από κόμματα και ιδεολογίες σε έναν ούτως ή άλλως σύνθετο κόσμο. Η υγεία, η παιδεία, η ποιότητα στις υπηρεσίες ΜΜΜ, το κοινωνικό κράτος, η ταχύτερη απόδοση δικαιοσύνης, η ασφάλεια στα πανεπιστήμια και στην ακαδημαϊκή διαδικασία, είναι ζητήματα, που τουλάχιστον προεκλογικά, το κυβερνών κόμμα έδειχνε να έχει μελετήσει προσεκτικά. Στους περίφημους μπλε φακέλους που γνωρίσαμε από το πρωθυπουργικό TikTok, φανταζόμασταν σελίδες στρατηγικού μάνατζμεντ οι οποίες έχουν συνταχθεί με ακρίβεια έπειτα από σκληρή δουλειά και μελέτη. Είχαμε ενθουσιαστεί από την τεχνοκρατική προσέγγιση άσκηση πολιτικής, μέσα από σύγχρονες μεθόδους διοίκησης στα μεγάλα θέματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία. Η απότομη προσγείωση ήρθε όταν προέκυψε το ζήτημα κατάργησης ή μη της πανεπιστημιακής αστυνομίας. Εξακολουθεί να παραμένει δελφικός γρίφος ο τρόπος λειτουργίας της. Δραστικά; Επικουρικά; Κατασταλτικά; Ουδείς έχει κατανοήσει μέχρι τώρα και αυτό είναι δικαιολογημένα απογοητευτικό. Γιατί αν η ατολμία σε κάποια ζητήματα όπως αυτό, οφειλόταν στον φόβο της αντιπολίτευσης, η αντιπολίτευση εξαϋλώθηκε. Και αναρωτιόμαστε τι ακριβώς φοβάται η κυβέρνηση μετά την πανηγυρική εκλογή της για να προχωρήσει στις τομές που ευαγγελιζόταν προεκλογικά. Ή μήπως τελικά δεν υπάρχει κανένα απολύτως σχέδιο για την αντιμετώπιση της βίας στα πανεπιστήμια;

Όποιος παίζει μπάλα σε άδειο γήπεδο, είναι αδύνατον να βελτιωθεί ως παίκτης. Αν δεν υπάρχει σοβαρή αντιπολίτευση, υπάρχει σοβαρός λόγος να καθίσουν στο αντίπαλο τέρμα οι ψηφοφόροι της κυβέρνησης και αυτό κάνουν. Επαγγελματίες και πολίτες  με πολιτική άποψη, εκτός κομματικού σωλήνα, αλλά με αντανακλαστικά ενεργού πολίτη. Με καριέρα, προσόντα, φιλοδοξίες. Άτομα που δεν πείθονται με συνθήματα, αλλά με επιχειρήματα. Έχουν δικαίωμα να κρίνουν τα διοικητικά προσόντα και τις προτεραιότητες που θέτουν και επικοινωνούν οι υπουργοί. Η εποχή άλλαξε όχι μόνο για το ήθος των πολιτικών, αλλά και των πολιτών. Ή θα προχωρήσουμε με διάλογο μαζί. Ή θα χαθούμε στη μετάφραση. Ας ευχηθούμε το πρώτο.