Μας ενώνει ή μας χωρίζει ο Κασιδιάρης;

Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης να φέρει στη Βουλή τροπολογία με στόχο να αποτρέψει την κάθοδο στις εκλογές του «κόμματος Κασιδιάρη» έγινε δεκτή με ικανοποίηση από τον δημοκρατικό κόσμο της χώρας. Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης, με τις γνωστές ιδιότυπες εξαιρέσεις, υποδέχτηκαν την πρόταση σε θετικό κλίμα. Η εγκληματική δράση της «Χρυσής Αυγής» είναι πολύ νωπή όπως νωπά παραμένουν και τα αισθήματα ντροπής από την προκλητική παρουσία των νεοναζιστών στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Το αμετανόητο «αντισυστημικό» ακροδεξιό ακροατήριο απειλεί να βρει, στο πρόσωπο του Κασιδιάρη, ένα νέο κοινοβουλευτικό πολιτικό προσωπείο, αξιοποιώντας και τις κερκόπορτες του Συντάγματος, της δικαιοσύνης και του εκλογικού νόμου.

Η γενική ικανοποίηση για την πρωτοβουλία αυτή και η ελπίδα ότι στη συνεδρίαση της Βουλής η ευρύτατη συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων θα συνδιαμορφώσει και θα εγκρίνει την τροπολογία δεν μπορεί να εμποδίσουν κάποιες σκέψεις που αφορούν σε ένα ζήτημα τόσο κρίσιμο για τη θωράκιση των δημοκρατικών θεσμών. Η μεγάλη καθυστέρηση της δικαιοσύνης να ολοκληρώσει την πρωτόδικη εκδίκαση της υπόθεσης - η δίκη επαναλαμβάνεται μόλις αυτές τις μέρες σε δεύτερο βαθμό - συνοδεύτηκε από μια αδικαιολόγητη επανάπαυση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης που θεώρησαν ίσως ότι η φυλάκιση των εγκληματιών ήταν αρκετή για να εξαφανιστεί ο νεοναζιστικός κίνδυνος. Οι δημοσκοπήσεις αποδεικνύουν πόσο λάθος έκαναν.

Οι κοινοβουλευτικές δυνάμεις καλούνται τις επόμενες μέρες να εξαιρέσουν το θέμα αυτό από την προεκλογική τους ατζέντα. Ο Κασιδιάρης και η αποκρουστική παρέα του δεν προσφέρονται για πολιτικές και ιδεολογικές αντιπαραθέσεις που αφήνουν έτσι κι αλλιώς αδιάφορη την εκλογική του πελατεία. Όπως επίσης δεν προσφέρονται για μικροκομματικούς υπολογισμούς εκλογικών ποσοστών ή ιδεοληπτικών προκαταλήψεων. Οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν μπορούν να ανεχτούν την άμεση ή έμμεση συμμετοχή των φυλακισμένων μελών εγκληματικών οργανώσεων. Ας μην επιχειρήσουν κάποιοι, μετά από τις δραματικές εμπειρίες που βίωσε η χώρα στη μεταπολίτευση, να προσδώσουν στο έγκλημα ιδεολογικά δήθεν χαρακτηριστικά.

Ωστόσο, ας μην έχουμε την αυταπάτη ότι με τον αποκλεισμό του «κόμματος Κασιδιάρη» θα επέλθει και η ουσιαστική αντιμετώπιση ενός προβλήματος που δεν αντιμετωπίζει μόνο η χώρα μας. Τα κενά και οι αδυναμίες της φιλελεύθερης δημοκρατίας σπρώχνουν ολοένα και περισσότερους πολίτες στο περιθώριο των εξελίξεων καθιστώντας τους πιο ευάλωτους στον αντισυστημικό λαϊκισμό. Τα αυταρχικά καθεστώτα αποκτούν θιασώτες, ο θρησκευτικός φονταμεταλισμός συσπειρώνει φανατικούς, ο κάθε λογής ρατσισμός ανοίγει πληγές στο σώμα της ανθρωπότητας, οι νοσταλγοί του ναζισμού κάνουν, ανοιχτά ή συγκαλυμμένα, την εμφάνισή τους σε διάφορα μέρη του πλανήτη.

Είναι φανερό ότι οι μεγάλοι αυτοί κίνδυνοι δεν μπορούν να ανιμετωπιστούν μόνο με νομοθετικά μπλοκαρίσματα της τελευταίας στιγμής. Είναι καιρός να γίνει μια ουσιαστική και σε βάθος συζήτηση για το θέμα της συμμετοχής κομμάτων στην πολιτική ζωή της χώρας, κατά το πρότυπο άλλων χωρών, η οποία να λάβει υπ’ όψη της όλες τις συνταγματικές και δημοκρατικές παραμέτρους. Παράλληλα, η συντεταγμένη πολιτεία οφείλει να διαμορφώσει ένα πλέγμα πολιτικών κοινωνικής ενσωμάτωσης των πολιτών που οδηγούνται στην περιθωριοποίηση και, κυρίως, να δημιουργήσει ένα εκπαιδευτικό σύστημα ικανό να αναδεικνύει διαχρονικά πολίτες μορφωμένους και υπεύθυνους, ικανούς να ανταποκριθούν στις σύγχρονες προκλήσεις.

Ας ελπίσουμε ότι οι απειλές που εκτόξευσε ο Κασιδιάρης τις μέρες αυτές από το κελί του -«εκτός κι αν απαγορευτούν όλα τα κόμματα, θα είμαι στην επόμενη Βουλή με διψήφια ποσοστά»- δεν θα ξεχαστούν με την ψήφιση της τροπολογίας που απαγορεύει το κόμμα του και κάθε τέτοιο κόμμα. Η λήθη έχει αποδειχτεί στον τόπο μας πολύ επικίνδυνη για τη δημοκρατία.