Η Μεγάλη Αντιμνημονιακή Παράταξη

Είναι γεγονός πως η επίσκεψη τις προάλλες του Αλέξη Τσίπρα στον Άγιον Όρος έκανε πάταγο και ξεσήκωσε άπειρες συζητήσεις για το «κλείσιμο ματιούτου ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κομμάτι των ούλτρα συντηρητικών ψηφοφόρων. Αντίθετα μια άλλη είδηση που είδε πριν λίγες μέρες το φως της δημοσιότητας πέρασε στα ψιλά. Έτσι, η ομάδα lgbt της συνιστώσας «Κόκκινο» του κόμματος εξαπέλυσε δριμύτατη επίθεση στον Τσίπρα για πρόσφατη τοποθέτησή του σε ο,τι αφορά το ζήτημα του συμφώνου συμβίωσης των ομοφύλων ζευγαριών.

Σύμφωνα λοιπόν με τη σχετική καταγγελία:

«Ανάμεσα στα υπόλοιπα που είπε ο Αλέξης Τσίπρας, στη συνέντευξη που παραχώρησε στο "Βήμα", διαβάσαμε και μια ασαφή(;) δήλωσή του, όταν ρωτήθηκε, αν ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση θα θεσμοθετήσει τον πολιτικό γάμο ομόφυλων ζευγαριών. Ούτε λίγο ούτε πολύ ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε ότι "η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα προχωρήσει σε θεσμικές τομές για την προάσπιση και τον εκσυγχρονισμό των ατομικών δικαιωμάτων αφού σταθεροποιηθεί η κοινωνική και οικονομική ζωή". Ως lgbt ομάδα της συνιστώσας ΚΟΚΚΙΝΟ του ΣΥΡΙΖΑ ελπίζουμε να πρόκειται για ατυχή λεκτικό χειρισμό, διότι στην περίπτωση που ο Αλέξης Τσίπρας εννοεί αυτό που απάντησε στον δημοσιογράφο του "Βήματος", ουσιαστικά προβαίνει σε ευθεία σύνδεση της προάσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων με την οικονομική κατάσταση της χώρας. Βέβαια, ο ομόφυλος γάμος δεν έχει καμία οικονομική επίπτωση σε αυτό που αποκαλείται "οικονομική σταθερότητα". Η μόνη "αποσταθεροποίηση" που θα προκαλέσει, θα είναι η σύγκρουση με τις δυνάμεις της κοινωνικής συντήρησης και της ομοφοβίας: Εκκλησία, Δεξιά, ακροδεξιούς, ναζιστές κ.λπ. Τους οποίους όμως ο ΣΥΡΙΖΑ θα "προκαλέσει" ούτως ή άλλως με πολλούς τρόπους, αν εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Σε κάθε περίπτωση, μια υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ στο ζήτημα του ομόφυλου γάμου με τη λογική ότι είναι κοινωνικά μειοψηφικό, θα ήταν ολέθριο λάθος».

Μετά λοιπόν την ενθουσιώδη επίθεση φιλίας, συνοδεία υποσχέσεων για φοροαπαλλαγές, του Αλέξη προς τους παππούληδες του Άγιου Βουνού ο ΣΥΡΙΖΑ προχωρά σε μια ακόμη «έκπτωση» στην ιδεολογία του. Ζωτικά δικαιώματα των ομοφυλοφίλων που φυσιολογικά θα όφειλαν να αποτελούν παντιέρα για ένα κόμμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς καταλήγουν στο καλάθι των αχρήστων στο όνομα της αντιμνημονιακής πάλης. Και μάλιστα σε μια εποχή όπου οι gay πέφτουν θύματα άγριων επιθέσεων μέχρι και στο κέντρο της Αθήνας. Αντίθετα με το θέμα του Αγίου Όρους όπου τα φρεσκοαριστερά παπαγαλάκια αποθέωσαν τον αρχηγό τους, είτε προσπαθώντας να μας πείσουν πως εξαπανεκαθεν Κομμουνισμός και Χριστιανισμός βάδιζαν χέρι χέρι (ξεκινώντας από άρθρα για το πόσο ευλαβής ήταν ο Καρλ Μαρξ και φτάνοντας σε φωτό από την προ εικοσαετίας επίσκεψη του Χαρίλαου στο Άγιον Όρος) είτε με σχόλια τύπου «Ναι αλλά κι εσείς καταπιέζετε τους μαύρους» ή ακόμη «Σας τσούζει που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτος στις δημοσκοπήσεις, άντε γεια πελάτες!» το ζήτημα του συμφώνου συμβίωσης ψιλοκουκουλωθηκε - χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως δεν έλειψαν και τα επιχειρήματα του στυλ «Εδώ τα μνημόνια σκοτώνουν τα παιδιά μας, με τις αδερφές θα ασχολούμαστε;»

Δυο στα δυο λοιπόν. Και ο λόγος; Κάποιοι υποστηρίζουν πως όλα αυτά έχουν να κάνουν με το «άνοιγμα» του Τσίπρα σε λιγότερο ριζοσπαστικούς χώρους από εκείνους όπου παραδοσιακά κινείται ο ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε με μια διακριτική μετακίνηση προς το κέντρο αλλά με ξεκάθαρο φλερτ με ο,τι πιο συντηρητικό υπάρχει στην ελληνική κοινωνία. Άλλοι πιστεύουν πως με αυτό τον τρόπο ο ΣΥΡΙΖΑ θα κερδίσει ψήφους. Ισχύει όμως αυτό; Γιατί για κάθε ένθεη αντιμνημονιακη θείτσα που γλυκοκοιτάζει τον νεαρό ηγέτη της πάλαι ποτέ Ριζοσπαστικής Αριστεράς ένας μπαρουτοκαπνισμενος ακροαριστερός των συνιστωσών καίει την κάρτα μέλους του στο κόμμα της Κουμουνδούρου, όπως παλιά οι φεμινίστριες έκαιγαν τα σουτιέν τους. Θα μου πείτε πως η Ελλάδα διαθέτει απείρως περισσότερες ένθεες θείτσες από συνειδητοποιημένους ακροαριστερούς, είναι ωστόσο αμφίβολο αν ο Αλέξης θα καταφέρει να πείσει τις πρώτες να ψηφίσουν έναν «αναρχοκουμμουνιστή».

Κάτι άλλο συμβαίνει. Φοβάμαι πως ο Αλέξης Τσίπρας σκοπεύει να θυσιάσει την παραδοσιακή ιδεολογία του κόμματος του δημιουργώντας μια Μεγάλη Αντιμνημονιακή Παράταξη. Ένα κόμμα-τέρας που -αν και εμφανώς απολιτικ- θα ξεκινά από την Άκρα Δεξιά και θα φτάνει μέχρι την Άκρα Αριστερά με μια μικρή μόνο λωρίδα στον μεσαίο χώρο. Ένα κόμμα όπου οι συνετές φωνές θα καταπνίγονται από τις οπαδικες ποδοσφαιρικές ιαχές του όχλου. Ένα κόμμα που θα διέπεται από την λογική του «Όχι σε όλα» και απλώς θα τάζει λαγούς και πετραχήλια στους κουρασμένους και ταλαιπωρημένους από την κρίση Έλληνες.

Ή μήπως όλα αυτά έχουν ήδη γίνει;