Πίστευε και μη ερεύνα, κ. καθηγητά

Η πανδημία προσέφερε μια καλή ευκαιρία στην Εκκλησία να επικαιροποιήσει τα μηνύματά της και να επανατοποθετηθεί σε κρίσιμα ζητήματα στα οποία οι δογματικές της αγκυλώσεις την έχουν απομακρύνει από καιρό από την πραγματικότητα της ζωής των ανθρώπων. Η Εκκλησία είχε την ευκαιρία να αποδείξει ότι η φράση του Ευαγγελίου «αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν» δεν είναι μια κενή ουσιαστικού περιεχομένου διακήρυξη που μπαίνει στην άκρη όταν διακυβεύεται η πνευματική της ηγεμονία και η θεσμικός της εξουσία. Να αποδείξει ότι οι πιστοί δεν αποτελούν γι’ αυτήν ένα άβουλο «ποίμνιο» αλλά μια κοινωνία σκεπτομένων ανθρώπων και ότι η προστασία της ζωής αποτελεί αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα.

Η οργίλη και απαράδεκτη ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου κατά του καθηγητή Ηλία Μόσιαλου, για την ανάρτησή του στο διαδίκτυο, είναι χαρακτηριστική της συνεχιζόμενης νοοτροπίας της ηγεσίας της Εκκλησίας και ταυτόχρονα η απόλυτη διάψευση όσων έτρεφαν την αυταπάτη ότι η νοοτροπία αυτή θα άλλαζε μπροστά στον κίνδυνο να χαθούν χιλιάδες ανθρώπινες ζωές. Ακόμα και η νόσηση επιφανών ιεραρχών όπως ο Ιερώνυμος, ο Αναστάσιος ή ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, δεν στάθηκε ικανή να ταράξει τα «ιερά» νερά. Οι φωτεινές εξαιρέσεις μητροπολιτών που συνδύασαν τα πνευματικά τους καθήκοντα με τον ανθρωπιστικό τους ρόλο, τόνισαν ακόμα περισσότερο την δογματική αδυναμία της ηγεσίας της Εκκλησίας να συμβάλλει πραγματικά στην αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας.

Η ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου ισχυρίζεται ότι η ανάρτηση του κ. καθηγητή που είχε στόχο την αύξηση του αριθμού των εμβολιαζομένων πολιτών, «προσβάλλει εκατομμύρια των Χριστιανών σε όλο τον κόσμο» και κάνει λόγο για «ρατσιστική συμπεριφορά» από μέρους του. Δεν αντιλαμβάνεται βέβαια ή κάνει πως δεν καταλαβαίνει η ηγεσία της Εκκλησίας ότι η ανακοίνωσή της αυτή φέρνει στη μνήμη τις αντιδράσεις των φανατικών ισλαμιστών όταν θεώρησαν ότι κάποια σατιρικά σκίτσα προσέβαλαν τον προφήτη τους. Η τραγική κατάληξη εκείνων των αντιδράσεων θα έπρεπε ίσως να προβληματίσει τους ιεράρχες. Ο δημόσιος αφορισμός ενός καταξιωμένου επιστήμονα με διεθνές κύρος που από την αρχή της πανδημίας, πρωταγωνιστεί στον αγώνα για την προστασία της ζωής, αποτελεί την επιβεβαίωση της εχθρότητας της Εκκλησίας προς την επιστήμη και την πρόοδο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Εκκλησία επιτίθεται σε όποιον τολμάει να αμφισβητήσει τις δοξασίες της, ακόμα και τις πιο οπισθοδρομικές. Το πρόβλημα με την ανάρτηση του Ηλία Μόσιαλου είναι ότι η ανάρτησή του, σατιρίζοντας την θεολογική εξήγηση της έλευσης του θεανθρώπου στη γη μεσω του κρίνου, θέτει σε αμφισβήτηση το σύνολο των αναχρονιστικών θεωριών για τις σχέσεις των δύο φύλων, τις οποίες η Εκκλησία εξακολουθεί να υπερασπίζεται με ιδιαίτερη επιμονή. Ας μην ξεχνάμε ότι οι αμβλώσεις «απαγορεύονται» ακόμα ενώ το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία συνεχίζει να αποτελεί casus belli για τους λειτουργούς της Χριστιανικής θρησκείας. Ούτε και δικαιούνται να μιλούν για ρατσισμό εκείνοι που επισήμως αποκλείουν την είσοδο των γυναικών σε λατρευτικούς και άλλους χώρους.

Το πρόσχημα της «προσβολής» μιας κατηγορίας πολιτών απειλεί να προσβάλλει τα δικαιώματα της ελεύθερης έκφρασης και της δημόσιας κριτικής στο πλαίσιο μιας σύγχρονης δημοκρατικής πολιτείας που μόνο σε αυταρχικές και σκοταδιστικές περιόδους έχουν αφαιρεθεί. Οι περίοδοι της «ιεράς εξέτασης» και της παράδοσης στην πυρά ανήκουν οριστικά στο παρελθόν. Οι κοινωνίες εκσυγχρονίζονται και προοδεύουν αξιοποιώντας τα επιτεύγματα της επιστήμης για την αντιμετώπιση των νέων μεγάλων προκλήσεων και κινδύνων. Η θρησκευτική πίστη και λατρεία αποτελεί απόλυτο και αδιαμφισβήτητο ατομικό δικαίωμα που κάθε άνθρωπος πρέπει να μπορεί να ασκεί ανεμπόδιστα. Χωρίς, σε καμιά περίπτωση, να απειλεί τα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των συνανθρώπου του.