ΔΗΜΑΡ - Ποτάμι - Κίνημα Αλλαγής: τέλος διαδρομής ή νέο ξεκίνημα;

Η ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ, το 2004, έβαλε και επίσημα τέλος στη διαδρομή του «Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου» και, μαζί, στις προσδοκίες που είχαν γεννηθεί με τη συγκρότησή του το 1989. Η ανεπίστρεπτη κατηφορική πορεία της Αριστεράς, την οποία ορθά είχαν επισημάνει τα στελέχη της ΑΕΚΑ που είχαν αποχωρήσει ήδη από το 2000, προς τον λαϊκισμό των «αγανακτισμένων» είχε ξεκινήσει. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν ήταν παρά η επισφράγηση αυτής της προδιαγεγραμμένης πορείας.

Η ίδρυση της ΔΗΜΑΡ το 2010, ως διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, από στελέχη που ασφυκτιούσαν στο πολιτικό πλαίσιο που είχε επιβάλλει ο Τσίπρας, δημιούργησε νέες προσδοκίες. Αυτό φάνηκε και στη δημοσκοπική εκτόξευση που γνώρισε άμεσα το κόμμα του Φώτη Κουβέλη φτάνοντας στα επίπεδα του 17-18%. Οι θέσεις που διακήρυξε αρχικά η ΔΗΜΑΡ καθώς και η θαρραλέα συμμετοχή της στην τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, αποδείχτηκαν σύντομα εικονική πραγματικότητα. Η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ εμφανίστηκε φοβική και μετρήθηκε πολύ «μικρή» για το βάρος που κλήθηκε να σηκώσει. Γι αυτό και σύντομα εξαϋλώθηκε εκλογικά με το μεγαλύτερο μέρος των στελεχών της να επιστρέφει σταδιακά, με τον πιο ταπεινωτικό τρόπο, στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το «Ποτάμι» που ιδρύθηκε το 2014 από τον Σταύρο Θεοδωράκη ως ένα σύγχρονο μεταρρυθμιστικό κίνημα, ήρθε να καλύψει εν μέρει το κενό που δημιούργησε η πολιτική εξαφάνιση της ΔΗΜΑΡ. Αυτό αποδείχθηκε άμεσα, τόσο από τα στελέχη που συσπειρώθηκαν στο νέο κόμμα όσο και από την δημοσκοπική του επίδοση που ξεπέρασε το 13% σε πολύ μικρή απόσταση τότε από τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι τολμηρές μεταρρυθμιστικές προτάσεις και η σταθερή αντιλαϊκιστική του ρητορική, σε μια περίοδο επέλασης του λαϊκισμού, έκαναν το Ποτάμι πόλο έλξης διαφορετικών δυνάμεων με εκσυγχρονιστικές αναφορές. Δυστυχώς, η έλλειψη πολιτικής εμπειρίας οδήγησε σε αδέξιους χειρισμούς και, τελικά, στην απόσυρση του Ποταμιού από το πολιτικό σκηνικό.

Η συγκρότηση του «Κινήματος Αλλαγής» παρουσιάστηκε ουσιαστικά  σαν μονόδρομος για την πολιτική επιβίωση του κεντρώου και κεντροαριστερού χώρου σε μια στιγμή που, εκτός από τη ΔΗΜΑΡ και το «Ποτάμι» που ακολουθούσαν φθίνουσα πορεία, το ίδιο το ΠΑΣΟΚ έβλεπε ένα μεγάλο μέρος των στελεχών και των ψηφοφόρων του να προσχωρεί στον κυβερνητικό πλέον ΣΥΡΙΖΑ. Η μαζική συμμετοχή στην εκλογή Προέδρου καθώς και η δημοσκοπική εκτόξευση του ΚΙΝΑΛ στο 18% μετά την εκλογή της Φώφης Γεννηματά, είναι η καλύτερη επιβεβαίωση των νέων ελπίδων που γεννήθηκαν. Οι εκλογικές επιδόσεις του ΚΙΝΑΛ, στη συνέχεια, μπορεί να εξασφάλισαν την πολιτική του επιβίωση αλλά δεν δικαίωσαν τις ελπίδες για τη δημιουργία μιας μεγάλης δημοκρατικής παράταξης που θα διεκδικούσε τουλάχιστον την πρωτοκαθεδρία στην αντιπολίτευση.

Η μεγάλη, ιδιαίτερα για τις δύσκολες σημερινές συνθήκες, συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία ανάδειξης του νέου προέδρου του ΚΙΝΑΛ και η θριαμβευτική επικράτηση του Νίκου Ανδρουλάκη δικαιολογούν απόλυτα τη δημοσκοπική άνοιξη που γνωρίζει, μετά από τέσσερα δύσκολα χρόνια, το Κίνημα Αλλαγής. Είναι η στιγμή να αποδειχθεί ότι οι προσδοκίες για ένα νέο ξεκίνημα δεν είναι, κι αυτή τη φορά, ευσεβείς πόθοι κάποιων ρομαντικών κεντροαριστερών αλλά μια υπαρκτή δυναμική που μπορεί να αλλάξει το πολιτικό τοπίο της χώρας και ότι η δημοκρατική παράταξη θα αφήσει επιτέλους πίσω της τις «ούτε-ούτε» τοποθετήσεις και θα αναλάβει πρωτοποριακό ρόλο στην υλοποίηση των ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων στην οικονομία, στην κοινωνία, στο πολιτικό σύστημα και τους θεσμούς. Η νέα ηγεσία της παράταξης έχει την ισχυρή νομιμοποίηση για να προχωρήσει χωρίς δισταγμούς και ταλαντεύσεις στη χάραξη μιας σοσιαλδημοκρατικής πορείας που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της σύγχρονης εποχής.