Ντιμπέιτ ή μαζικός αυτοχειριασμός;

Τώρα το κατάλαβε ακόμη και η ελληνική Σοσιαλδημοκρατία. Αν ψάχνει το κοινό της, το τελευταίο μέρος που μπορεί να το βρει είναι ένα τηλεοπτικό στούντιο όπου πέντε - έξι υποψήφιοι σωτήρες της απαντούν εναλλάξ στις εκ περιτροπής ερωτήσεις τριών τεσσάρων δημοσιογράφων.  

Ο λόγος είναι πως δύσκολα βρίσκεις το κοινό σου όταν ο λόγος σου διακόπτεται από τον ενοχλητικό ήχο ενός κουδουνιού. Και δύσκολα τον βρίσκεις όταν πριν εξαντλήσεις εσύ τον δικό σου χρόνο, εξαντλούν τον δικό τους οι δημοσιογράφοι με μια εισαγωγή που είναι μεγαλύτερη από το ίδιο το ερώτημα - ο ενοχλητικός ήχος του κουδουνιού είναι και για εκείνους. 

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πως ακόμη και αν δεν ξέρει κανείς πού μπορούν φτάσουν τα όρια της ελληνικής Σοσιαλδημοκρατίας -στο 8%, στο 10% ή στο 15%- ξέρει πως το ντιμπέιτ α λα γκρέκα, αυτή η χωρίς νεύρο και γεμάτη περιορισμούς γραφειοκρατική διαδικασία ερωτοαπαντήσεων, έχει εξαντλήσει τα δικά του όρια. Ξέρει πως θα ήταν αδύνατον να βρει το κοινό του όχι μόνο ο Λοβέρδος, ο Ανδρουλάκης ή ο Χρηστίδης και ο Καστανίδης αλλά ακόμη και ο Τζον Κένεντι που σάρωσε με την φωτογενή του λάμψη στο πρώτο ντιμπέιτ της Ιστορίας. 

Είδε άραγε ο Γιώργος Παπανδρέου την παγίδα; Έβλεπε όλους τους άλλους που διεκδικούν την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ να μετατρέπονται σε μια μηχανή χασμουρητών όταν, το πρωί της τηλεμαχίας, εκείνος έδινε απλώς μια σέλφι στη δημοσιότητα με τον σκύλο του; Η κοπάνα δεν έκανε μόνο τον Παπανδρέου επικοινωνιακά πιο σοφό. Επέτρεπε και στους υποστηρικτές του να γράφουν για το ντιμπέιτ στο σόσιαλ μίντια πως βαρέθηκαν τον ξύλινο λόγο και τις παρωχημένες απόψεις. Ενώ ο δικός τους; Ανακοίνωσε πως «ξεκινάει μια αγωνιστική εβδομάδα» χαϊδεύοντας την «Τρέλα». Εκείνος στον αγώνα και οι άλλοι σε μια υπνωτική βραδιά που θα φιλοξενούσε μετά βίας ακόμη και το Κανάλι της Βουλής. 

Και οι σχεδόν 380.000 που, σύμφωνα με τις μετρήσεις, παρακολούθησαν το ντιμπέιτ; Τους συγκρίνεις με το 1.200.000 που είδαν τη «Γη της Ελιάς» και λες, ναι, είναι λίγοι. Αλλά και να μην ήταν, τι είδαν στις οθόνες τους; Τι έμεινε στη μνήμη τους, τι έγραψε στο θυμικό τους; Έκλεισαν την τηλεόραση αισιόδοξοι για την επόμενη μέρα της «παράταξης» ή πήγαν για ύπνο απογοητευμένοι; Είδαν ένα φωτεινό μέλλον ή νοστάλγησαν ακόμη περισσότερο τον Ανδρέα, το όνομα του οποίου ακούστηκε για πρώτη φορά στο μισάωρο; 

Φαντάζεται κανείς πού γέρνει η πλάστιγγα - εκτός αν πιστεύει πως η ατάκα του Χρηστίδη πως «η δημοκρατία είναι σαν τον έρωτα» μπορεί να ξυπνήσει τα πάθη και να συνεγείρει τα πλήθη. Αν όμως δεν ζεις με τέτοιες πλάνες, τότε το βλέπεις καθαρά: σε μια στιγμή που, χάρις σε μια σειρά από συγκυρίες, η ελληνική Σοσιαλδημοκρατία έμοιαζε να βρίσκει το δικό της μομέντουμ, το ντιμπέιτ ήταν κάτι σαν απόπειρα μαζικού αυτοχειριασμού. Ήταν μια πρόσκληση στην πλήξη, μια ακαδημαϊκή βραδιά με πιτζάμες και παντόφλες ενός οργανισμού που, αλίμονο, πασχίζει να αποδείξει πως όχι μόνο δεν φυτοζωεί αλλά είναι και ζωηρός.