Ένας χρόνος από την καταδίκη Χρυσής Αυγής-Το φάντασμα επιστρέφει;

Επαναλαμβάνεται η ιστορία; Το ερώτημα έχει τεθεί ξανά και ξανά. Ποτέ όμως δεν είχε επιστρέψει τόσο επίκαιρο και τόσο επειγόντως σε μια πρώτη επέτειο. Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από την καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Και είναι σήμερα που αναρωτιέται κανείς εάν τα επεισόδια στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα είναι το πρελούδιο ενός νέου κύκλου φασιστικού τρόμου. Εάν ο φασισμός θα εμφανιστεί και πάλι στους δρόμους, το ίδιο μπρούτος όπως τότε, μελανοφορεμένος και μποτακοπαπουτσωμένος, με σβάστικες στα μπράτσα και καδρόνια στα χέρια. Και εάν, επιπλέον, θα μπει με βήμα και διάταξη τάγματος στη Βουλή, όπως μπήκε η Χρυσή Αυγή τον Μάιο του 2012 με την ψήφο 440.000 ανθρώπων. 

Επαναλαμβάνεται λοιπόν η ιστορία; Μιλώντας προχθές στο κρατικό ραδιόφωνο, ο Δημήτρης Μαύρος της MRB έλεγε ότι οι μετρήσεις της κοινής γνώμης δείχνουν πως η Χρυσή Αυγή παίρνει 1% στην πρόθεση ψήφου και 1,8% το κόμμα του Κασιδιάρη. Στην αναγωγή, οι δυο μαζί μπορεί να φτάσουν ακόμη και το 3,5%. Μπορεί μια νέα κοινοβουλευτική εκπροσώπηση να σήμαινε μια εκ νέου νομιμοποίηση; Θα μπλέκαμε και πάλι με ψήφους που «δεν μυρίζουν», θα ρύθμιζαν τα νεοναζιστικά κουκιά την κοινοβουλευτική τάξη και τις ισορροπίες του Βουλευτηρίου; 

Κανένας δεν θα ήθελε να επαναληφθεί η ιστορία με ένα μαχαίρι να μπήγεται στο κορμί ενός νέου ανθρώπου. Η μεγάλη μας ήττα ήταν ότι, για να καταδικαστεί πριν από έναν χρόνο η Χρυσή Αυγή ως εγκληματική οργάνωση, χύθηκε αίμα. Έπρεπε να χαθεί μια ζωή, σαν η πολιτεία, μια πολιτεία αμήχανη και φοβισμένη, να μην είχε άλλα μέσα για να αντιμετωπίσει το νεοναζιστικό μόρφωμα. Ένα μαχαίρι που κρατούσε ο Ρουπακιάς, μια παρασκηνιακή συνεννόηση πίσω από τις κλειστές πόρτες του Μπαλτάκου - ήταν αυτός τρόπος για να εξολοθρεύσουμε το τέρας; Έπρεπε να προτάξει τα στήθη του στη Βουλή ο Πύρρος Δήμας για να επιστρέψει στο έδρανό του ο απειλητικός χρυσαυγίτης Μίχος; 

Ας θυμηθούμε τον άλλον τρόπο. Τον τρόπο με τον οποίο ο Γιώργος Καμίνης, ως δήμαρχος, σταμάτησε τα συσσίτια μίσους, όταν η Χρυσή Αυγή αλώνιζε φιλολαϊκή και ανενόχλητη στις γειτονιές της Αθήνας. Την πεζή ενοποίηση των δικογραφιών που προώθησε ως υπουργός Δημόσιας Τάξης ο Νίκος Δένδιας για να μην σπάσει η Χρυσή Αυγή σε πολλές δίκες και επιστρέψει, αθώα και άμωμη, ξανά στα έδρανα και τους δρόμους. Την έδρα ενός δικαστηρίου που δεν βιάστηκε να κρίνει, ακόμη κι όταν ο χρόνος έδειχνε να κυλά σε βάρος της. Αλλά και μια μητέρα, τη μητέρα του Παύλου Φύσσα, που όλα αυτά τα χρόνια και σε όλη αυτή την κοπιαστική δικανική διάρκεια δεν έλειψε ούτε μια μέρα από τη θέση της στο ακροατήριο. 

Για να μην επαναληφθεί η ιστορία, θα πρέπει να επαναληφθεί ο τρόπος. Η παραγγελία για διερεύνηση αδικημάτων, όπως αυτό της εγκληματικής οργάνωσης, που έδωσε ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασίλης Πλιώτας προς τους εισαγγελείς εφετών Αθήνας και Θεσσαλονίκης  με αφορμή τα επεισόδια στη Σταυρούπολη και τα το Νέο Ηράκλειο, μαρτυρά πως αυτή τη φορά η πολιτεία ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά της. Ο τρόπος υπάρχει, όπως υπήρχε και τότε. Τα μέσα πάντοτε υπήρχαν. Αλλά αυτή τη φορά θα χρειαστεί το πολιτικό σύστημα να μην προδώσει τον εαυτό του. Να μην χρεωθεί και να μην χρεώσει σε κανέναν παλιούς και νέους Χρυσαυγίτες, να μην προσμετρήσει ψήφους κλείνοντας τη μύτη, να μην κλείσει το μάτι. Αυτό μόνο να κάνει - να ταράξει τους φασίστες και τους νεοναζί στη νομιμότητα.