Το κρίσιμο τεστ των υγειονομικών

Εντάξει, οι συνθήκες είναι πρωτόγνωρες. Αλλά είναι πρωτόγνωρος ο υποχρεωτικός εμβολιασμός; Όχι ακριβώς. Η ιστορία είναι γεμάτη από υποχρεωτικότητες του είδους – ένας Αμερικανός καθηγητής έφτασε να θυμηθεί στους New York Times πως ο πόλεμος της Ανεξαρτησίας εναντίον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας μπορεί και να είχε χαθεί για τη χώρα του εάν ο Τζορτζ Ουάσινγκτον δεν είχε ζητήσει από το Κογκρέσο και δεν είχε πετύχει τον μαζικό εμβολιασμό του στρατού των αποικιών. Για να νικηθούν οι Άγγλοι, θα έπρεπε νωρίτερα να νικηθεί η ευλογιά.

Σε ολόκληρο τον κόσμο και σε καιρό ειρήνης, πολλές γενιές θα σώζονταν αργότερα χάρη στα προγράμματα των μαζικών εμβολιασμών στα σχολεία. Ο εμβολιασμός δεν έγινε υποχρεωτικός –τουλάχιστον δεν έγινε άμεσα– επειδή δεν χρειάστηκε. Κανένας δεν προέβαλε τότε το επιχείρημα πως το εμβόλιο κατά της διφθερίτιδας ή της πολιομυελίτιδας θα μπορούσε να του αλλοιώσει το DNA, κανένας δεν είπε πως το σημάδι που άφηνε η χοντρή βελόνα στα παιδικά μπράτσα ήταν σημάδι του σατανά. Χωρίς συμμάχους από το σύμπαν της συνωμοσιολογίας, ιοί που έως τότε θέριζαν, απλώς εξαφανίστηκαν.

Δεν μπορεί να ξέρει κανείς πόσα από εκείνα τα παιδιά έγιναν στην ενήλικη ζωή τους αρνητές παρακολουθώντας βιντέακια στο YouTube που λένε πως τα εμβόλια προκαλούν αυτισμό. Ξέρει όμως πως και αυτή και οι υπόλοιπες κυβερνήσεις δεν κάνουν μαθήματα  ιστορίας, αλλά πολιτική. Και πως όλες αυτές οι κυβερνήσεις, από εκείνη του Τζο Μπάιντεν που προς το παρόν προκρίνει μια εκστρατεία πόρτα-πόρτα έως του Κυριάκου Μητσοτάκη που επιχείρησε να τετραγωνίσει τον κύκλο της νυχτερινής διασκέδασης με «αμιγή» και «μικτά» μαγαζιά, καλούνται να πιουν το πικρό ποτήρι μιας απόφασης που είναι απρόθυμες να πάρουν.

Είναι μια απροθυμία σχεδόν ενδημική – οι Γάλλοι ακόμη το συζητούν εάν πρέπει να γίνει υποχρεωτικός ο εμβολιασμός για τους υγειονομικούς, οι Ιταλοί αναρωτιούνται για τους εκπαιδευτικούς τους. Στις Ηνωμένες Πολιτείες ο Άντονι Φάουτσι είπε πως η απόφαση δεν θα πρέπει να ληφθεί σε ομοσπονδιακό επίπεδο, αλλά σε τοπικό. Κι εδώ η έμφαση δεν θα πρέπει να δοθεί μόνο στις «αλλεπάλληλες συσκέψεις» που ξεκίνησαν στο Μαξίμου εν όψει της ανακοίνωσης τις επόμενες ημέρες του υποχρεωτικού εμβολιασμού στους οίκους ευγηρίας, αλλά και στις εκκλήσεις προς τους «ανθρώπους του πολιτισμού» να επιστρατεύσουν την πειθώ τους, όπως αυτή που διατύπωσε από τα «Νέα» ο Άκης Σκέρτσος.

Αν όμως τα δεδομένα είναι πως το τέταρτο κύμα φουσκώνει, ο ρυθμός των νέων εμβολιασμών μειώνεται και ένας σεβαστός αριθμός πολιτών άνω των 60 παραμένουν ανεμβολίαστοι, τότε το συμπέρασμα είναι πως ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά – κι αυτό χωρίς να είναι βέβαιο πόσοι «άνθρωποι του πολιτισμού» με τόσους ανένδοτους αγώνες στην πλάτη τους θα βάλουν πλάτη για τους εμβολιασμούς ή πόση πλάτη θα βάλει η Εκκλησία που συνεδριάζει την Τρίτη και αν η παρουσία του Γιώργου Γεραπετρίτη και του Σωτήρη Τσιόδρα στη συνεδρίαση θα φέρει κάτι περισσότερο από μια χαμηλών τόνων εγκύκλιο υπέρ των εμβολιασμών. 

Είναι κι αυτή μια παράμετρος που δείχνει το μέγεθος του προβλήματος. Καλλιτέχνες και ιεράρχες, που είναι συνηθισμένοι στα δράματα, τώρα σιωπούν. Επιχειρηματίες της εστίασης και της διασκέδασης δυσκολεύονται να μετατρέψουν τις επιχειρήσεις τους σε χώρους υγειονομικών ελέγχων, πανεπιστήμια περιορίζονται σε δημόσιες εκκλήσεις προς του φοιτητές τους και η αντιπολίτευση εγκαλεί την κυβέρνηση για διχασμό. Ποιος θα βγάλει το φίδι από την τρύπα; Αν ο υποχρεωτικός εμβολιασμός στους οίκους ευγηρίας είναι λίγος, πολύ λίγος, τότε το κρίσιμο τεστ είναι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός στους υγειονομικούς που η κυβέρνηση τοποθετεί στις αρχές Αυγούστου. Εκεί θα φανεί εάν η υποχρεωτικότητα θα πάψει να φαντάζει «πρωτόγνωρη» ή αν το σύστημα υγείας θα βυθιστεί στο χάος από την άρνηση την ώρα που κάποιος καλλιτέχνης θα συμπαρίσταται από το προαύλιο με μια συναυλία υπέρ του δικαιώματος στην αυτοδιάθεση.