Πόσο κάτω πια, βρε κορίτσια...

Προσπαθούσα να όλο αυτό το διάστημα βλέποντας το νέο πρόγραμμα των τηλεοπτικών καναλιών, σε μία περίοδο που την κορωνοβιώνουμε όλοι μας, να βρω κάποιες εκπομπές που μπορώ να λέω στην παρέα μου: σήμερα δεν μπορώ να βγω γιατί θα παρακολουθήσω αυτό το σίριαλ ή την εκπομπή. Γιατί έτσι κι αλλιώς αρχίσαμε να εμπεδώνουμε και στην καθημερινότητά μας ότι το σπίτι είναι η δική μας ασφαλής γωνιά.

Και όταν φυσικά οι δύσκολες καταστάσεις έρχονται κατά ρυπάς, από εντός και εκτός καταστάσεις, δεν περιμένεις και δεν θέλεις να σε βομβαρδίζουν τηλεοπτικά προγράμματα εμπόλεμης προετοιμασίας, κορωνοϊοαναλύσεων για το πώς κινδυνεύεις, να μετράς κρούσματα, να σε κάνουν να κυκλοφορείς έξω σαν τη γάτα τοίχο τοίχο για να μην κολλήσεις και να απογοητεύεσαι γιατί η πολιτεία δεν διασφαλίζει τους πολίτες της όλων των γενιών, τους εργαζόμενους και την οικονομική δραστηριότητα που θυμίζει αυτή του Μεσοπολέμου.

Πείτε μου δε ποιος δεν πιστεύει ότι διαμορφώνεται μία νέα κοινωνική και οικονομική μετά κορωνοϊού κατάσταση που θα αλλάξει τις μεταξύ μας σχέσεις, τις διαπροσωπικές και τις εργασιακές, ότι θα δημιουργήσει ένα νέο κοινωνικό στρώμα ανέργων με ιδιόρρυθμα χαρακτηριστικά, με το διαδίκτυο να μας κάνει πιο εσωστρεφή κοινωνία αλλά και να διαδίδει πιο έξυπνη για παρηγοριά.

Και όλοι μας περιμένουμε το νέο πρότυπο, τη νέα γενιά προτύπων…

Και εκεί έρχεται «το κτύπημα» που με αποσβόλωσε… ως «τηλεθεάτρια», γιατί δεν σας κρύβω ότι απολαμβάνω τη σπιτίσια ζωή!

Δεν θα πω για το Big Brother που ξεφτιλίστηκε όχι μόνο από τη μαγκιά περί βιασμού αλλά και από τις εικόνες των πρωταγωνιστών, των ρατσιστικών διαχωρισμών και τους ανόητους διαλόγους, χωρίς ειρμό και ουσία. Έτσι πάντα ήταν άλλωστε. Αλλά το κάθε πράγμα πρέπει να το βλέπεις στη γενική εικόνα. Και αυτή είναι η γενικότερη του εγκλεισμού μας και δη των νέων που κάποια στιγμή θα «λοκάρουν» στο BB και να «τραβήξουν εικόνες» και συμπεριφορές της νέας κοινωνίας… Που έχουν να κάνουν με τις συμπεριφορές και τα αδιέξοδα περιθωριακών ατόμων που προσπαθούν, αν μην τι άλλο, να συμβιώσουν σε ένα κοινόβιο.

Θα πω όμως για το The Bachelor, αυτή την αμερικανιά, μιας κοινωνίας με διαπροσωπικές σχέσεις εντελώς διαφορετικές από τις δικές μας, με άλλα κοινωνικά πρότυπα, που τα διαχειρίζονται τα εκεί συνδρομητικά μεγαλοκανάλια. Και εμάς φυσικά δεν μας νοιάζουν τα πρότυπα της τραμποκοινωνίας!

Αλλά εδώ σε αυτή την ανοικτή χώρα μας με τον ήλιο να δεσπόζει, τη θάλασσα να σε αγκαλιάζει, τα βουνά να σου κόβουν τον ορίζοντα και το φλερτ και η κοινωνικότητά μας να ενώνει τις εικόνες αυτές της φύσης, το να κλείνονται δώδεκα γυναίκες-δεν τις μέτρησα- σε ένα ουάου σπίτι και να μαλλιοτραβιούνται για έναν άνδρα, ωραίος δε λέω, είναι πλήρης ξεφτιλισμός της γυναίκας. Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω…

Είναι δώδεκα κορίτσια «σε χαρέμι» και περιμένουν να τις επιλέξει… ο Σουλτάνος, αλλά μάλλον οι συνθήκες στα πραγματικά χαρέμια μπορεί να είναι καλύτερες διότι δεν απορρίπτεται καμία! Τι να πω.

Πουλάει ο «ωραίος» ερωτιλίκι σε όλες για να δει ποια του κάνει. Αλλά, κύριέ μου, και φουαντρέ γαλοπούλας να πας να αγοράσεις, άντε να δοκιμάσεις δυο τρία κομματάκια και αυτά σε μπουκίτσα!

Τα κορίτσια εκτός από την κραυγαλέα «μεταλλαγμένη εικόνα τους», όταν φεύγει ο Σουλτάνος κάνουν φατρίες, δολοπλοκίες και ό,τι κιτς για το πώς θα φάνε την επιλογή του Σουλτάνου που της έδωσε το κόκκινο τριαντάφυλλο.

Φυσικά, στη συνέχεια βάσει και της αμερικανιάς -πατρίς, θρησκείας και οικογένεια- ο Σουλτάνος θα γνωρίσει και τα εν δυνάμει συμπεθέρια του, θα επιλέξει δηλαδή τη νύφη ανάλογα της πεθεράς και του πεθερού. Δεν έχω ακούσει για προίκα, αλλά μάλλον θα περιοριστούν στο βραβείο που θα πάρουν.

Ααα και δεν φοράνε μάσκες αν και είναι πάνω από έξι… Αλλά, βλέπεις, πώς να διαλέξει ο Σουλτάνος γυναίκα με το φερετζέ;

Αγαπητοί μου και αγαπημένες μου.

Αν είναι «να μένουμε σπίτι» και να βλέπουμε τον πλήρη ξεφτιλισμό των νέων ανθρώπων, κοριτσιών και αγοριών, διότι και ο Σουλτάνος δουλειά έψαχνε να βρει μέσα από την τηλεοπτική του παρουσία, που όμως τον εκθέτει τελικά, μόνο ασφαλείς δεν είμαστε διότι θα αποχαυνωθούμε και θα καταστρέψουμε και τα ποιοτικά πρότυπα που μια δημοκρατία έχει πετύχει. Και που πρέπει να αγωνιζόμαστε για να τα βελτιώνουμε.

Η ζωή είναι ποιότητα, δεν είναι πλούτος.

Μένουμε σπίτι λόγω εκτάκτου ανάγκης για να διασφαλίσουμε την ποιότητα στη ζωή μας και όχι για να πλουτίζουν άλλοι με ρατσιστικά κάθε τύπου σενάρια.

Αν συνεχιστεί η κάθε είδους υποβάθμιση της εικόνας των γυναικών, των νέων ανθρώπων, που παίζει αυτή την περίοδο και την εκμεταλλεύονται πολλοί πέρα των καναλιών, οι «άλλες γυναίκες» εδώ και τώρα θα ξεσηκωθούμε. Είναι ώρα να βγούμε στους δρόμους με σύνθημα «Πόσο κάτω πια, βρε κορίτσια».