Πάμε για πόλεμο, πατριώτες;

«Με αφορμή διασπορά πρόσφατων fake news, τονίζεται ότι καμία ξένη δύναμη δεν βρίσκεται σε Ελληνικό έδαφος. Η Κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι ξέρει να υπερασπίζεται τα σύνορα Ελλάδας και Ευρώπης και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα». «Είναι ντροπή να υιοθετεί κάποιος fake news και να ισχυρίζεται ότι έχει καταληφθεί έδαφος της χώρας του από ξένη δύναμη. Η γελοιότητα συμπορεύεται με την ανευθυνότητα» ανέφερε σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας.

Κι όμως, είναι η δεύτερη μέρα που κατακλύζουν τα social media πολεμικές κραυγές θερμόαιμων πατριωτών, έτοιμων να βρεθούν στην πρώτη γραμμή του «μετώπου». Καλά «πληροφορημένων»… όπως φάνηκε, από ξένα δίκτυα και ελληνικές ιστοσελίδες που επινοούν εκρηκτικούς τίτλους απειλών από την Τουρκία.

Τι είναι αυτό που κάνει πολλούς συμπολίτες μας να αντιδρούν τόσο εύκολα σε ειδήσεις που ούτε αναλύουν επαρκώς την πραγματικότητα ούτε και επικαλούνται γεγονότα; Και κυρίως για θέματα τα οποία μπορεί να είναι πολύ ιδιαίτερα, όπως είναι η αλλαγή της κοίτης του Έβρου, η θέση των Τούρκων εκεί, οι προκλήσεις τους και όσα  ορίζουν οι διεθνείς συνθήκες.

Πολύ πρόσφατα η κυβέρνηση απέδειξε ότι δεν παίζει με τα ζητήματα εθνικής ασφάλειας. Όταν χρειάστηκε έδειξε στους Τούρκους ότι ο Έβρος έχει σύνορα και μάλιστα, απροσπέλαστα για όποιον διανοηθεί να τα περάσει παράνομα. Με αποφασιστικότητα, σοβαρότητα, πυγμή και ώριμη στάση. Χωρίς να ανοίξει μύτη και χωρίς να πέσει στην παγίδα της Τουρκίας που ήθελε να δημιουργήσει διεθνές ζήτημα.

Και όχι μόνο αυτό. Ο πρωθυπουργός αντέδρασε παραδειγματικά. Και βρέθηκε στην περιοχή με ολόκληρη την ηγεσία της Ευρωπαικής Ένωσης, διατρανώνοντας σε Τούρκους και Αμερικανούς ότι ο Έβρος είναι σύνορο της Ευρώπης και όχι μόνο της χώρας του.

Μέχρι σήμερα, εκεί βρίσκονται άνθρωποι οργανωμένοι και αποφασισμένοι να πολεμήσουν  αν χρειαστεί, για να μην παραχωρήσουν στους Τούρκους ούτε σπιθαμή γης. Με τα όπλα, την τόλμη και την ευφυία τους. Όχι με διαδικτυακές κραυγές και κούφιες πιστολιές από τον υπολογιστή τους!

Γιατί όμως, μας αρέσει να αισθανόμαστε πάντα θύματα των εξελίξεων; Γιατί εκτρέφουμε στο εθνικό DNA μας ένα ιστορικό γονίδιο ήττας και αδικίας; Πόσο βέβαιοι είμαστε τελικά ότι όλοι οι λαοί μας έχουν αδικήσει ως τώρα;

Είναι θλιβερό αλλά δυστυχώς, αποδεικνύεται πως όσο περισσότερο κραυγάζουμε τον πατριωτισμό μας, τόσο περισσότερη άγνοια της ιστορίας έχουμε. Γιατί υπήρξαμε πολλές φορές νικητές. Και έτοιμοι στην πράξη, να διεκδικήσουμε τα εθνικά μας δίκαια, με διπλωματικούς θριάμβους (Συνθήκη Λονδίνου 1863, Συνθήκη Βερολίνου 1878, Συνθήκη Βουκουρεστίου 1913, Συνθήκη Σεβρών 1920 κτλ) αλλά και με πολέμους όπου η λογική, η προετοιμασία και η διεθνής στήριξη επέβαλε. Όχι με εθνικές τραγωδίες πολεμοχαρών και απροετοίμαστων πολιτικάντηδων που εξέθρεψαν στο λαό τον εθνικισμό και την αυτοκαταστροφική ανοησία (1897, 1922, 1974).

Στην εποχή της ψηφιακής αναπαραγωγής ανακριβών ειδήσεων και της ανεύθυνης παραπληροφόρησης, είναι ακόμα πιο εύκολο να εκθέτουμε το θυμικό μας. Για όποιον όμως θέλει πραγματικά, να μεγαλώσει τη χώρα του και υπερασπιστεί την πατρίδα του, πρέπει να αφήσει στην άκρη τις φαντασιώσεις του πολέμου. Αν πραγματικά χρειαστεί θα το κάνει στα αλήθεια. Αλλά μόνο ως έσχατη λύση.  

Από εκεί και πέρα, η πατρίδα, στη θέση των «μαρμαρωμένων βασιλιάδων» πρέπει να βάλει την ανάπτυξη, την εξωστρέφεια, τον πολιτισμό και την κυρίαρχη θέση της στον σύγχρονο κόσμο. Με διεθνείς συμμαχίες και τη δημιουργία μιας νέας «Μεγάλης Ιδέας», στηριγμένης στην οικονομία και την ασφάλεια. Όπως έκανε ο Βενιζέλος στην δεκαετία του 1910 και διπλασίασε την Ελλάδα.

Οι εχθροί υπάρχουν στην πραγματικότητα. Όχι στα πληκτρολόγια και στις οθόνες των κινητών μας…