Το post της ημέρας: Ευθύμης Δημόπουλος

«Κάνω μάθημα μέσω Webex, όπως και χιλιάδες άλλοι εκπαιδευτικοί, στους μαθητές της τάξης μου. Είναι μικρά παιδιά. Πέμπτη Δημοτικού. Το μάθημα ξεκινάει 12 η ώρα και από τις 12 παρά τέταρτο η οθόνη μου δείχνει ότι με περιμένουν ήδη αρκετά παιδιά. Η διάθεσή τους να συναντηθούμε αλλά και να συναντηθούν μεταξύ τους, έστω διαδικτυακά, είναι πολύ μεγάλη

Το μάθημα που κάνουμε κυλάει απρόσκοπτα. Αν στην τάξη ήμουν αναγκασμένος να σπαταλώ ένα μεγάλο κομμάτι του διδακτικού χρόνου σε παραινέσεις συμμόρφωσης, στις νέες συνθήκες αυτό έχει σχεδόν εξαλειφθεί.

Μου κάνει εντύπωση η ωριμότητα που δείχνουν και η προσαρμογή τους. Πολλά παιδιά είχαν αφήσει βιβλία τους στο σχολείο, μια και η κυβέρνηση έσπευσε να κλείσει τα σχολεία, για να περιορίσει τις δραματικές συνέπειες της πανδημίας. Δεν μας δημιούργησε κανένα πρόβλημα. Τα παιδιά κατεβάζουν ηλεκτρονικά τα βιβλία στο κινητό τους και το έχουν δίπλα τους μαζί με το τετράδιο και τα μολύβι τους.

Προχωράμε την ύλη. Ανεβάζω σημειώσεις και ασκήσεις για να έχουν δουλειά στο σπίτι. Όταν τις ελέγχουμε σχεδόν συγκινούμαι από την επιμέλεια που δείχνουν και την προσπάθειά τους. Κι ας ήταν κλεισμένα στα σπίτια τους, κι ας έχει στραπατσαριστεί η παιδική τους καθημερινότητα.

Θα ολοκληρώσουμε τη χρονιά με απώλειες αλλά προσπαθούμε μαζί, για να έχουμε όσο το δυνατόν λιγότερες. Αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε, όταν ανοίξουν τα δημοτικά σχολεία. Και θα το κάνουμε και με ζωντανή μετάδοση του μαθήματος, για να μην αφήσουμε κανένα παιδί με διαβήτη, καρδιοπάθεια, άσθμα ή με άρρωστους γονείς πίσω μας.

Αν ακούγαμε από την αρχή τις υστερικές κραυγές των συνδικαλιστών, η χρονιά θα είχε χαθεί οριστικά και οποιαδήποτε επικοινωνία σχολείου – μαθητών θα είχε διακοπεί, με ανυπολόγιστες συνέπειες για κάθε ελληνική οικογένεια».