Το «προοδευτικό» δεν είναι ούτε αριστερό ούτε δεξιό

Αχ αυτή η «ενότητα των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων». Δίπλα στη γνωστή τριάδα κι ο Βαρουφάκης στην ομάδα. Ωχ…

Προοδευτικότητος εγκώμιον. Προοδευτική ήταν η Αριστερά, όταν πάλευε για τα δικαιώματα των εργαζομένων ή πρωτοστατούσε στον αγώνα της εθνικής αντίστασης. Προοδευτική δεν ήταν όμως όταν αγωνίστηκε με πάθος για να εγκαθιδρύσει ένα εφιαλτικό ανελεύθερο καθεστώς, όμοιο με τα οργουελικά σοσιαλιστικά κράτη της Ανατολικης Ευρώπης.
Προοδευτική ήταν όταν κατάγγελλε τα Μακρονήσια και τη μεταχείριση των πολιτικών κρατουμένων. Όχι όταν υμνούσε τα Γκουλάκ και τα τανκς που χόρευαν στην Πράγα.

Προοδευτικός δεν ήταν ο Καραμανλής, όταν έκανε εκλογές βίας και νοθείας. Ήταν όμως όταν συνέβαλε αποφασιστικά στην εδραίωση της καλύτερης δημοκρατίας που γνώρισε η χώρα μας. Προοδευτικός ήταν ο Αντρέας όταν έβαζε τέλος στις πληγές του εμφυλίου.
Κι όχι όταν υπέσκαπτε τα θεμέλια της οικονομίας με το «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα».

Προοδευτικός ήταν ο Σημίτης όταν τα ’βαζε με την εκκλησία. Κι όταν μας έβαζε κλωτσηδόν στο Ευρώ. Κι όχι όταν υπέκυπτε στο πελατειακό πασοκικό κράτος και απέσυρε το σχέδιο Γιαννίτση. Προοδευτικός ήταν ο Παπαϊωάννου και η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων που μας έκανε περήφανους για την αισθητική που ανέδειξε. Κι όχι ο πρωταθλητισμός της ντόπας.

Προοδευτική ήταν η παρέα του Χορν, του Κουν, του Τσαρούχη, του Χατζιδάκη, του Ελύτη και του Ρίτσου. Δεν χρειάζεται να εξηγήσω γιατί. Κι η μάχη του Μάνου ενάντια σε ό,τι εκφράζει μέχρι σήμερα ο Αυριανισμός κι οι μεταλλάξεις του. Κι όχι ο εναγκαλισμός των Κουρήδων, του Κόντρα, των Βαξεβάνηδων γιατί δήλωσαν αριστεροί.

Προοδευτικό ήταν το έργο του Σαββόπουλου, του Τσιτσάνη, του Άκη Πάνου, του Ζαμπέτα, γιατί πάνω του χαράχτηκαν οι μνήμες μας. Και δεν μας ενδιαφέρει τι ψήφισαν και ποιους συναναστράφηκαν.

Προοδευτικοί ήταν οι ποιητές της ήττας, ο Τσίρκας, ο ύστερος Λειβαδίτης, ο Αλεξάνδρου.
Γιατί κοίταξαν κατάματα τα τεράστια λάθη ένος τεράστιου αγώνα. Κι όχι ο Χαρίλαος, η Αλέκα και ο Αλέκος που δεν τόλμησαν να αναμετρηθούν με την αλήθεια.

Θέλω να πω ότι το «προοδευτικό» δεν είναι ούτε αριστερό ούτε δεξιό. Είναι το αληθές.
Κι όχι ο διχαστικός λόγος, η κατάληψη της εξουσίας με «αντιμνημόνια», «σκισίματα μέρα μεσημέρι», με ψευτοδημοψηφίσματα στα αγγλικά που ούτε εσύ δεν καταλαβαίνεις και με νταούλια και ζουρνάδες και χορούς στο Σύνταγμα. Κι ούτε υπάρχει προοδευτική κολυμβήθρα που μετασχηματίζει τους Ραγκούσηδες, που επί «40 χρόνια κατέστρεψαν τη χώρα», σε αγωνιστές κοινοβουλευτικους εκπρόσωπους σε μία μέρα.

Προοδευτικά δεν είναι τα ψέματα. Προοδευτική δεν είναι η αγκαλιά με τον Καμμένο, τη Ζωή, τη Ραχήλ και το κακό συναπάντημα… Προοδευτικό δεν είναι να στήνεις παραπλανητικές τηλεοπτικές παραστάσεις όταν έχεις 100 νεκρούς. Προοδευτικό είναι να λες «συγγνώμη». Προοδευτικό δεν είναι να παίζεις την κολοκυθιά μοιράζοντας τα δις με ευρωομόλογα άνευ Γερμανίας, ή να μας θυμίζεις τα περίφημα προγράμματα Θεσσαλονίκης... Προοδευτικό είναι να ξέρεις τι δεν ξέρεις.

Πολλά είπα, παρασύρθηκα. Ας προσθέσει ο καθένας τα δικά του. Ας κλείσω με το σήμερα. Προοδευτικά δεν είναι τα τρία Κ, Καρτερός, Κούλογλου, Καψώχας, κι όσοι περιμένουν, μεταξύ σεξουαλικών απειλών και fake news, να #λογαριαστουνεμετα#. Προοδευτικοί είναι αυτοί που μάχονται με ομοψυχία ενάντια στην ασύμμετρη απειλή. Κι αντί να μεμψιμοιρούν, γίνονται Πιερρακάκηδες. Αυτοί που λένε ότι «…στον πόλεμο αυτό, που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη -τι να κάνουμε, ρε παιδιά!- όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη». Όπως είπε στην πιο φωτεινή στιγμή του ο Νίκος Ζαχαριάδης.

Και ουσιαστικά προοδευτικός είναι ο τρόπος που μας ενημερώνει ο Τσιόδρας. Με σαφήνεια, με συμπόνια αλλά και δισταγμό και φόβο. Και πιο προοδευτικό απ’ όλα είναι αυτό το «ίσως» που βάζει μπροστά σε ορισμένες απαντήσεις. Αυτό το «δεν είμαστε σίγουροι» και «ότι η επιστημονική κοινότητα το συζητάει». Λέξεις που οι «θρησκευτικές» ιδεολογίες, αριστερές και μη, δεν συμπεριλαμβάνουν στο λεξιλόγιό τους…