Και η ζωή δεν συνεχίζεται

To pause που πάτησε ο ιός στις ζωές μας σταμάτησε, φαινομενικά, όλα όσα φαίνονταν φυσιολογικά και ανθρώπινα. Κάποιος σταμάτησε απότομα να δουλεύει και προσπαθεί να μάθει τι είναι αυτό που το λένε τηλεργασία, ένας άλλος που μόλις είχε βρει δουλειά ξανάμεινε άνεργος γιατί ο εργοδότης τού είπε ότι δεν θα έχει να τον πληρώσει, κάποιος άλλος σταμάτησε να πηγαίνει στον πατέρα του που είναι στο νοσοκομείο ή στο σπίτι και του ψώνιζε μια φορά τη βδομάδα από το σούπερ μάρκετ και του πήγαινε τα ψώνια γιατί έτσι «δουλεύει» η κανονική οικογένεια στην Ελλάδα. 

Αυτό που δεν σταμάτησε, όμως, είναι η παράταιρη ανοησία, η βλακεία της διπλανής πόρτας, του παραδιπλανού post. Η οποία κορυφώθηκε κατά τη διάρκεια, κιόλας, του διαγγέλματος του πρωθυπουργού το απόγευμα της Κυριακής 22 Μαρτίου ανακοίνωσε το μέτρο της καθολικής απαγόρευσης της κυκλοφορίας. «Κατασκευάζουν το ‘μαζί τα φάγαμε’ volume II, όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά θα τα ρίξουν στον λαό», τουίταρε αμέσως μετά το διάγγελμα ένας επιχειρηματίας των media, από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της προηγούμενης κυβέρνησης.

Τη μία είναι οι θεωρίες συνωμοσίας για τον «κατασκευασμένο» ιό, την άλλη είναι τα «ψέματα» της ελληνικής κυβέρνησης για τον αριθμό των θυμάτων, την επόμενη είναι ο Σωτήρης Τσιόδρας που πήγε να ψάλλει, κάτι που δεν συνάδει με τον επιστημονικό - θεσμικό του ρόλο και, βρε αδερφέ, δεν μπορεί να διαγράφει αυτήν την… ποταπή συνέχεια μετά τον δημόσιο λυγμό που άφησε να φύγει το απόγευμα του Σαββάτου 21/3. Μετά είναι τα μέτρα για το πάγωμα της αγοράς που «δεν πρέπει να παρθούν έτσι όπως τα έχει στο μυαλό της η κυβέρνηση γιατί θα νεκρώσει το σύστημα». Και μετά από όλα αυτά έρχεται και ένας περίεργος δικαιωματισμός τύπου «δεν θα μου πουν εμένα που θα περπατάω», σαν κούτσουρο εμποτισμένο με όλες τις δόσεις ανοησίας που θα μπορούσε.

Αλλά και πάλι, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, ανθρώπινα είναι όλα αυτά. Άλλο είναι να διαβάζεις και να γνωρίζεις Ιστορία και άλλο να τη ζεις ως ένα κάποιο της ζωντανής εξέλιξής της. Όταν σε όλον τον κόσμο ο θανατηφόρος ιός απλώνεται σαν σιχαμένη οικτρή πραγματικότητα, ο άνθρωπος είναι αδύναμος, γυμνός παρατηρητής ενός πεπρωμένου που τον αναγκάζει, σε πρώτη φάση, να δει αυτήν τη γύμνια του. Και τότε όλες οι συμπεριφορές έχουν τις εξηγήσεις.

Το μόνο που μπορεί να κάνει τότε ο γυμνός, ανήμπορος άνθρωπος είναι να διατηρήσει και να σεβαστεί μερικές από τις απλούστερες συμβάσεις της συνύπαρξης. Τίποτα άλλο. Μας ζήτησαν να μείνουμε μέσα. ΟΚ, δεν είναι εύκολο από πολλές απόψεις. Όμως, αυτό που συμβαίνει είναι συγκλονιστικά, ιστορικά σοβαρό. «Να μην νιώθουμε αήττητοι και να κυκλοφορούμε έξω αλλά ως ήδη φορείς που δεν πρέπει να μεταδώσουμε τον ιό σε άλλους». Αυτό μας είπαν. Και γεμίσαμε τις παραλίες, πήραμε τις ρακέτες και ορμήξαμε. Αλλά και πάλι, ανθρώπινες είναι και αυτές οι συμπεριφορές. Τις οποίες, βεβαίως, δεν θα μαθαίναμε ποτέ αν δεν κόβαμε συνεχώς βόλτες στην πλατεία του φεϊσμπουκικού χωριού.

Δυστυχώς ζούμε στην εποχή που αν δεν κάνουμε share αυτό που έχουμε ζήσει είναι σαν να μην έχει συμβεί, σαν να πέρασε από δίπλα μας κρυμμένο μέσα στον αέρα, σαν ιός και αυτό που χτυπά ανεξέλεγκτα και αντί να μας αφήσει σημάδια στο μυαλό, στα μάτια, στο δέρμα, έγινε αέρας και εξαφανίστηκε, σαν να μην έγινε ποτέ. Η δικτατορία του sharing, αυτός ο ψηφιακός πέλεκυς πάνω από τα κεφάλια όλων που αν δεν ποστάρουν αυτό που ζουν, τρώνε, ερωτεύονται, βλέπουν δεν το έχουν ζήσει, φάει, ερωτευτεί, δει... Αλλά και αυτό, σημείο των καιρών είναι και μοιάζει με την αίσθηση της πανδημίας: Πρέπει να μάθουμε να ζούμε μαζί του. Αλλά και αυτό ανθρώπινο και φυσιολογικό είναι. Ας μάθουμε από όλη αυτήν την ιστορία όταν και αν μας το επιτρέψει η εξέλιξή της. Ας ωριμάσουμε και ας αναδιατάξουμε δυνάμεις και προτεραιότητες. Άλλωστε η ζωή μαζί με τη φύση δεν γνωρίζουν από εξαφάνιση. Από μεταμορφώσεις ξέρουν...