Το Post της ημέρας: Δημήτρης Οικονομάκης

«Ως ρομαντικοί νέοι, δικτατορίες δεν γουστάραμε.

Μπήκαμε με φόρα στις κομμουνιστικές παράνομες οργανώσεις, κάτι σαν ντραφτ του ΝΒΑ, ανάλογα με τις παρέες μας.

Χωρίς, οι περισσότεροι, να ξέρουμε γιατί εκτός από την χούντα πλακωνόμασταν και μεταξύ μας.

Αυτά τα μάθαμε μετά.

Τα δώσαμε όλα, αυτό είναι αλήθεια, με τραυματικές γιά πολλούς συνέπειες.

Κι η χούντα πέφτει.

Κι έρχεται η ώρα της δικαίωσης.

Μαζευόμαστε, εμείς οι γαλονάτοι, στο σπίτι του Βερνίκου κι αυτοανακηρυσσόμεθα “καταξιωμένοι συνδικαλιστές”.

Κι αναλαμβάνουμε τα ηνία του ενδόξου φοιτητικού κινήματος.

Έ ρε δόξες!

Οι αγορεύσεις και το χειροκρότημα.

Και να τα ΔΣ και τα ΚΣ της ΕΦΕΕ κι άλλα πολλά.

Αλλά η δικτατορία που μας ένωνε και μας έδινε σκοπό δεν υπάρχει πιά.

Κι αρχίζει ο εσωτερικός αγώνας.

Εγώ μαθαίνω ότι είμαι Μαοϊκός κι έπειτα από 6 μήνες Σταλινικός ( μου το έφεραν σιγά σιγά).

Κια μισώ το ΚΚΕ γιατί είναι ρεβιζιονιστές και αντισταλινικοί από το 20ο συνέδριο.

Το οποίο μισεί τους ΚΚΕ “ες” και τους ονομάζει ρεβιζιονιστές, αναθεωρητές γιά να ακριβολογώ, διότι ακολούθησαν την κλίκα του Παρτσαλίδη. Και σκοτώνονται.

Εμείς συμπαθούμε τους Ρηγάδες γιατί μισούν τους “εξ”, αλλά δεν μας αρέσει που τα μασάνε γιά την δικτατορία του προλεταριάτου.

Γιά την οποία είμαστε ανένδοτοι προσθέτοντας και ολίγη Λαοκρατία.

Αλλά πιό πολύ μισούμε τους ΠΠΣΠίδες, χωρίς να καταλαβαίνω και γιατί.

Κι αυτοί λατρεύουν τον Μάο, αλλά έχουν κι αδυναμία στον Χότζα. Τον οποίον εκπροσωπούν όμως και κάτι περίεργοι, ΚΕΜΛ - ΣΑΚ, από τα Γιάννενα.

Και να που τα σπάνε κι οι Κινέζοι και χώνουν την χήρα του Μάο φυλακή. Κι άλλοι πάνε με την χήρα κι εμείς με τον Χούα Κούο Φεγκ.

Ελα που αυτός πλακώνεται με τον Τεγκ Χισάο Πιγκ - άσπρη γάτα μαύρη γάτα- τον οποίον λέγαμε ρεβιζιόνιστή, αλλά τώρα μας αρέσει αλλά όχι σ’ όλους.

Και το ΚΚΕ ΜΛ διασπάται και βάζει το ΜΛ μπροστά.

Και εμείς γινόμαστε σκορποχώρι γιατί ο ένας αρχηγός έβγαλε τον άλλον πράκτορα.

Και γιά μιά Ελένη.

Κι άλλοι φεύγουν κι άλλοι μένουν κι άλλοι φτιάχνουν την ΟΑΚΚΕ.

Και οι Κνίτες γίνονται και πάλι Σταλινικοί και πιό κνίτες, τρώγοντας μαρούλια τσερνομπιλ, ενώ οι εσωτερικάκηδες δεν γουστάρουν τα εθνοενωτικά του Κύρκου και τώρα τον μισούν, ως πανελλαδικάριοι πλέον, ενώ κάποιοι άλλοι παραμένουν κομμουνιστές αλλά όχι ακριβώς, με τον Μπανιά.

Και φεύγουν κι οι Λαφαζάνηδες από το ΚΚΕ, αν είναι ποτέ δυνατόν, κι ενώνονται με αυτούς που πολύ μισούσαν. Κι άλλοι γίνονται ΝΑΡ γιά να φτιάξουν το κόμμα το σωστό.

Και πάνε μαζί κι οι Οσέδες, ποτέ δεν κατάλαβα τι ήταν αυτοί, κι οι Νταβανελοι κι οι Ρινάλτιδες που τους έφαγε η μαρμάγκα… Αφού κούνησαν τις προεκλογικές σημαιούλες τους από τις οποίες η Αυγή αφαίρεσε τα σφυροδρέπανα..

Κι άλλα πολλά που δεν χωρούν σε μιά σελίδα.

Και να ο θίασος, δικαιωμένος από την απελπισία, αποθεώνεται.

Τώρα δεν τους ένωσε η δικτατορία αλλά η εξουσία.

Κι εγώ, ο ελάχιστος, που τόσο νωρίς αμφισβήτησα την μαγεία του παράλογου, τρέχω στους ψυχοθεραπευτές.

Κι η κυρία Δόμνα, όμορφη και λαμπερή στον υπουργικό της θώκο, μου κλείνει το μάτι».