Από την «ιστορία με τον Κοτζιά και τον Καμμένο, προκύπτει ένα θέμα ελέγχου όλων των μυστικών κονδυλίων ... διαχρονικά υπάρχει θέμα αυθαιρεσίας», είπε ο πρώην υπουργός Παιδείας, Νίκος Φίλης, μιλώντας στο ρ/σ «Στο Κόκκινο» και αποκάλυψε ότι «περίπου οκτώ υπουργεία έχουν μυστικά κονδύλια».
Σύμφωνα με τον κ. Φίλη δεν είναι δυνατόν τα μυστικά κονδύλια να μην είναι σε γνώση Επιτροπής στη Βουλή. Πρόσθεσε ότι εφόσον έχει συγκροτηθεί για το υπουργείο Εξωτερικών, πρέπει να συγκροτηθεί για όλα τα υπουργεία. «Πρέπει η Επιτροπή να ελέγχει κάτι περισσότερο από κωδικούς, να είναι διαβαθμισμένη», είπε ο κ. Φίλης «καθώς τα μυστικά κονδύλια είναι μία ιστορία όχι μόνο φαυλότητας αλλά και επικίνδυνων πολιτικών παιχνιδιών, μπορεί και εις βάρος της Δημοκρατίας. Μία κυβέρνηση της Αριστεράς είναι η μόνη που μπορεί να διασφαλίσει με θεσμικό τρόπο τον έλεγχο των μυστικών κονδυλίων και όχι μόνο στο ΥΠΕΞ».
Από την άλλη πλευρά, εκτίμησε ότι «δεν υπάρχει πρόβλημα κυβερνητικής και πολιτικής σταθερότητας ... θα νομοθετήσουμε τα μέτρα της Θεσσαλονίκης, θα ψηφίσουμε τον προϋπολογισμό ... έχει όμως σημασία αυτό να μην γίνεται μέσα σε κλίμα που παρενοχλεί πολιτικά την κυβέρνηση».
Αναγκαία μία καθαρή αναθεώρηση του Συντάγματος, όχι μεσοβέζικες λύσεις
«Βγαίνοντας από μία σκληρή περίοδο μνημονιακών καταναγκασμών, είναι ανάγκη να εμφυσήσουμε στην κοινωνία δημοκρατικές αξίες και σταθερή υποστήριξη των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων ... με την βελτίωση και αναθεώρηση διατάξεων του Συντάγματος», είπε ο κ. Φίλης, ο οποίος αναφέρθηκε εκτενώς στο θέμα των σχέσεων Κράτους και Εκκλησίας.
Όπως είπε, «πρέπει να είμαστε τολμηροί» και τόνισε ότι δεν μπορεί «να δημιουργείται δεύτερο συμβολικό θεμέλιο δίπλα στη λαϊκή κυριαρχία. Το Σύνταγμα θεμελιώνεται στη λαϊκή κυριαρχία, στο όνομα του λαού, δεν χρειάζεται το "Eις τo όνoμα της Aγίας και Oμooυσίoυ και Aδιαιρέτoυ Tριάδoς".
Αυτή η συμβολική διατύπωση παράγει αποτελέσματα, συνδυάζεται με την «επικρατούσα θρησκεία» του άρ. 3 ... όπως στην πρόσφατη νομολογία του ΣτΕ ότι το Σύνταγμα δεν διαπιστώνει πλειοψηφούσα αλλά αποδέχεται επικρατούσα θρησκεία έναντι των υπολοίπων. Αυτά δεν λύνονται με μεσοβέζικες λύσεις, γιατί ξανά πάμε σε δικαστήρια, εκεί λειτουργεί η "μακριά χειρ" της Εκκλησίας, λαμβάνονται αποφάσεις ... πρέπει το Σύνταγμα να κρίνει το θέμα καθαρά, με βάση και την κοινωνική ωρίμανση επί του θέματος».
Απέρριψε μία λύση όπου ερμηνευτική δήλωση στο Σύνταγμα θα διευκρίνιζε ότι «όταν λέμε ότι υπάρχει αυτό το καθεστώς στην Ελλάδα δεν εννοούμε εις βάρος άλλων», χαρακτηρίζοντάς την «λύση που καλύπτει την Εκκλησία, γιατί δεν λύνει τον γόρδιο δεσμό, που είναι ουσιαστικός και αφορά την δημοκρατική λειτουργία της κοινωνίας».
Όπως τόνισε ο κ. Φίλης, «σαφέστατα» πρέπει να καταργηθεί το άρ. 3, «αυτό αντανακλά και στην δημοκρατική συνείδηση της κοινωνίας, διαχρονικά, όχι μόνο σήμερα. Είναι από τα λίγα θέματα που υπήρχε πλειοψηφία στις δημοσκοπήσεις, ότι πρέπει να τελειώνουμε με το θέμα αυτό. Δεν βλάπτει τον απλό, θρησκευόμενο πολίτη, αντιθέτως κατοχυρώνει το δικαίωμά του».
Από την άλλη, όπως είπε χαρακτηριστικά, «τα οικονομικά είναι ένα μεγάλο θέμα»...
Σύμφωνα με τον ίδιο, άλλα μείζονα θέματα που θα περιληφθούν στην συζήτηση είναι μεταξύ άλλων:
-ευθύνη υπουργών: Δεν μπορεί να υπάρχει προθεσμία με την οποία διασώζονται υπουργοί αν έχουν διαπράξει αδικήματα
-ασυλία βουλευτών: Πρέπει να αφορά πράξεις που σχετίζονται με την πολιτική δραστηριότητα, όχι εκτός αυτής
-συγκρότηση του πολιτεύματος
-θητείες των βουλευτών
-πολύ περιορισμένη ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του Προέδρου της Δημοκρατίας
να μην διαλύεται η Βουλή όταν δεν μπορεί να εκλέξει ΠτΔ
Τέλος, υπάρχουν θέματα κοινωνικού χαρακτήρα, όπως το δικαίωμα των πολιτών στην ενέργεια, στην ύδρευση, στα κοινά αγαθά, και η υποχρέωση του κράτους να διασφαλίζει τα δίκτυα μέσα από τα οποία παρέχονται. Επίσης, τα εργασιακά, συνολικά μία αντίληψη αποτροπής νεοφιλελεύθερων πολιτικών.
Όπως τόνισε ο κ. Φίλης, «ο κίνδυνος (και στην Ευρώπη και στη χώρα μας) με το Ευρωσύνταγμα είναι η συνταγματοποίηση φιλελεύθερων πολιτικών. Εμείς θέλουμε ένα Σύνταγμα που να αποτρέπει νεοφιλελεύθερες πολιτικές, να τις αντικρούει».
Η κρισιμότητα των στιγμών δεν επιτρέπει ούτε παραλυτικές ισορροπίες ούτε φαινομενικά ανώδυνους συμψηφισμούς που θα κοστίσουν πολύ ακριβά στο άμεσο μέλλον.
Η αναβίωση της πλειοδοσίας παροχών δεν αποτελεί απλώς προεκλογικό φαινόμενο· αποκαλύπτει ότι τα βαθύτερα αντανακλαστικά του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού παραμένουν πολιτικά ενεργά.
17°
