Προσοχή, ζώα στο οδόστρωμα

Σοβεί ακόμη η υπόθεση Τσοχατζόπουλου κι απορώ γιατί δεν παραδειγματίζεται κανείς. Μια είναι η ουσία, δεν υπάρχει αθανασία. Υπάρχουν όμως όβολα, απ' αυτά που σου βάζουν στο στόμα για να μη μείνεις στη μέση της λίμνης και στροβιλίζεσαι ακυβέρνητος σαν δερβίσης εν πλω. Εισπράκτωρ, σακούλα. Η Δημοκρατία σας μου βγάζει τ' άντερα, αλλά ας μην επαναλάβουμε το αποτρόπαιο του Τσίπρα για την «επιβολή των πολλών στους λίγους», γιατί ο Ολιβερ Τουίστ χαμογελάει και ο Γκέμπελς του χαϊδεύει τα μαλλιά, ολαρία ολαρά κ.λπ. κ.λπ. Θα προσπαθήσω λοιπόν να σας αποσπάσω την προσοχή από τη συζήτηση στη Βουλή με κάτι το ασήμαντο που μου συνέβη προχθές στην Εθνική οδό προς Αθήνα.  

Καθυστερώ σκοπίμως το σασπένς για να σας πω ότι σε ορισμένα σημεία της επικράτειας λειτουργούν ακόμη κάτι ξεχασμένα αντανακλαστικά, από την εποχή που λειτουργούσε η Δημοκρατία ή τουλάχιστον προσπαθούσαν να τη θέσουν σε λειτουργία οι λειτουργοί της. Έλεγαν λοιπόν τα πίξελ της φωτεινής ταμπέλας που δεσπόζει στο ύψος της Κακιάς Σκάλας: «Οδηγοί, προσοχή, κινούμενο ζώο στο οδόστρωμα» και −ένα περίεργο πράγμα− δεν ήξερα με ποιανού τη μεριά να συνταχτώ και υπό ποίαν ιδιότητα να πάρω τα μέτρα μου. Η ταύτιση των δυο απορρίπτεται ως κακής ποιότητος χιούμορ, αλλά και πάλι... Κάτι μέσα σε αυτή τη σύγχυση με έκανε να χαμογελάσω και προς στιγμήν να φανταστώ ότι τίποτα απ' αυτά που ζούμε σήμερα δεν έχει συμβεί κι ότι η Δημοκρατία συνεχίζει να λαμβάνει υπ' όψιν και τους οδηγούς και τα ζώα, μολονότι τα τελευταία δεν θα 'πρεπε να μπαίνουν σε οτοστράντες, όχι γιατί είναι έκπτωτα αλλά γιατί δεν ξέρουν να διαβάζουν πινακίδες, οπότε όλη η ευθύνη μη γίνει κανένα κακό πέφτει στη μεριά των οδηγών κι ας είναι μειοψηφία εν συγκρίσει με τα ζώα, ίσως δε και με τα κτήνη.

«Προσοχή, ο δημοκρατικός πολιτισμός κινδυνεύει. Μην κάνετε αντικανονικές προσπεράσεις». Έφτασα κιόλας σπίτι αλλά η συγκεκριμένη πινακίδα εξακολουθεί να αναβοσβήνει μέσα μου και να με προειδοποιεί.