Βία και κρατική επίδειξη δύναμης

Είχα μιλήσει στο προ-προηγούμενο κείμενό μου για την «κοκορομαχία» ανάμεσα στο Νίκο Δένδια και το Σύριζα με φόντο των αντιεξουσιαστικό χώρο. Έκτοτε οι εξελίξεις υπήρξαν ραγδαίες. Την αποτυχημένη απόπειρα «ανακατάληψης» της Βίλας Αμαλία ακολούθησαν εισβολές της αστυνομίας στις καταλήψεις των οδών Σκαραμαγκά και Λέλας Καραγιάννη καθώς και συνεχείς, παντελώς απρόκλητες, αστυνομικές «επιχειρήσεις» στα Εξάρχεια, συνοδεία μπόλικου σαματά. Παράλληλα είχαμε την έξαρση μιας σχετικά light (προς το παρόν) τρομοκρατίας με γκαζάκια σε γραφεία πολιτικών κομμάτων και στο Mall (την ώρα που πολλά μαγαζιά του ήταν ανοιχτά) καθώς και τους πυροβολισμούς στα headquarters της Νέας Δημοκρατίας. Μέχρι και στο Στάδιο Καραϊσκάκη υπήρξε τηλέφωνο για βόμβα αλλά αυτό μάλλον το έκανε κάποιος εξοργισμένος οπαδός του Λεονάρντο Ζαρντίμ.

Ξεχάστε τον «σκυλοκαβγά» ανάμεσα σε ΝουΔου και ΣΥΡΙΖΑ, τα πράγματα πλέον είναι πολύ πιο σοβαρά. Είναι πια ξεκάθαρο πως ο Δένδιας έχει ξεκινήσει μια βεντέτα με τους αντιεξουσιαστές. Μια βεντέτα που κατά την προσωπική μας άποψη (που λέει κι ο Μανόλο) θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες για την χώρα.

Γιατί ποιος ο λόγος να ξεκινήσει τη συγκεκριμένη στιγμή (που τα πράγματα έδειχναν να ηρεμούν) ένας απρόκλητος και αψυχολόγητος «πόλεμος» ανάμεσα στο κράτος και σύσσωμο τον αντιεξουσιαστικό χώρο; Και λέω «σύσσωμο» γιατί ο συγκεκριμένος χώρος δεν περιορίζεται σε κάποιες εκατοντάδες κουκουλοφόρους που τα κάνουν γυαλιά-καρφιά σε κάθε διαδήλωση. Μην ξεχνάμε δε πως όλα αυτά συμβαίνουν στην σκιά της πανηγυρικής αθώωσης των περισσοτέρων από τους κατηγορούμένους στην περίφημη υπόθεση «Ζαρντινιέρα» (η οποία εξακολουθεί να διαφεύγει την σύλληψη και, σύμφωνα με πληροφορίες, αυτομόλησε στην ΠΓΔΜ). Άποψή μου είναι πως ο υπουργός Προ. Πο. (ενδεχομένως η απόφαση να προέρχεται από πιο πάνω) ξεκίνησε αυτόν τον «τσαμπουκά» για να εκθέσει τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η Νέα Δημοκρατία γνώριζε πως η Κουμουνδούρου θα αντιδρούσε σπασμωδικά, λέγοντας ό,τι να’ναι από το «Είμαι αναρχικός» του υπαλλήλου του ΟΤΕ και βουλευτή Διαμαντόπουλου έως το «Είμαστε κι εμείς νοικοκυραίοι» του comandante Alexis. Κομματικά, ήταν μια άκρως επιτυχημένη κίνηση. Πολιτικά όμως θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου. Και να πεις πως με όλες αυτές τις κινήσεις συνελήφθη και κανένας τρομοκράτης…

Να πεις πως είδαμε πίσω από της φυλακής τα σίδερα τον Έλληνα Κάρλος, τον Έλληνα Οσάμα Μπιν Λάντεν, έστω τον Έλληνα Μίστερ Μπιν Λάντεν… Απ’όσο ξέρω την στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, καμία προσαγωγή δεν μετετράπη σε σύλληψη. Ειδικά η εισβολή στην κατάληψη της Λέλας Καραγιάννη εξελίχθηκε σε μέγα φιάσκο με τις δυνάμεις της αστυνομίας να φεύγουν άπρακτες λίγα λεπτά μετά το ντου και κάποιους να μιλάνε για «συμβολική κίνηση». Αν μου πείτε σε ποια χώρα του κόσμου η αστυνομία κάνει «συμβολικές κινήσεις» θα σας δώσω ένα άλμπουμ με χαρτάκια από το Μουντιάλ του Μεξικού, το 1986.

Φοβάμαι πως οι σφαίρες στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας εγκαινιάζουν μια νέα εποχή βίας. Προφανώς δεν πιστεύω πως οι εν λόγω καταλήψεις ήταν μοντεσοριανά σχολεία όπως θέλουν να τις περιγράψουν κάποιοι. Επαναλαμβάνω όμως πως καταλήψεις δεκαετιών δεν γίνεται να παίζουν ρόλο στην έξαρση της βίας των τελευταίων χρόνων. Κάποιοι βλέπουν σε όλα αυτά μια «πάταξη της ανομίας». Εγώ βλέπω μια στυγνή επίδειξη δύναμης και ένα κράτος που κάνει ό,τι κάνει απλώς επειδή μπορεί. Το νταβαντούρι αυτό πιθανότατα θα δώσει ψηφαλάκια στη Ν.Δ. Φοβάμαι όμως πως κάποια στιγμή, στο εγγύς μέλλον, κάποιοι αθώοι θα κληθούν να πληρώσουν (πολύ ακριβά) τη λυπητερή. Εδώ και τρία τέσσερα χρόνια νιώθαμε όλοι μας πως αρκούσε μια σπίθα για να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας (όχι αυτό του Βαξεβάνη, το μυθολογικό). Έχω την εντύπωση πως η συνεχιζόμενη αυτή κρατική αυθαιρεσία βάζει φωτιά στα κόκκινα…