Μόδα με τον πόνο του άλλου

Kοιτάζω τις φωτογραφίες του Λάγκερφελντ από τον οίκο Σανέλ να κάνει ντεφιλέ στο Πασέο ντελ Πράντο και ειλικρινά, δεν βλέπω την ώρα, πότε αχ πότε θα μείνει η χώρα μας πανί με πανί, πότε θα γίνουμε κι εμείς Κούβα, μήπως γοητευτεί από τη μιζέρια μας, από τα ξυπόλητα παιδιά μας, από τα άδεια φαρμακεία μας και από τις μνημειώδεις σακαράκες μας κανάς σχεδιαστής της προκοπής. Να πάω κι εγώ καβάλα στην κολοκύθα μου που την σέρνουν νυχτερίδες κι αράχνες, κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει.

Δεν έχω ιδέα τι κατεβάζουν οι τροπικές καταιγίδες, ξέρω όμως τι κατεβάζουν τα τουριστικά γραφεία σε χώρες σαν κι αυτές που περιγράφει ο σκοταδόψυχος ο Ουελμπέκ, ή περίπου. Ρέκτες του σεξοτουρισμού, χαρμάνια του εξωτισμού και αδίστακτα τζάνκια της φωτογραφίας που δεν το ’χουν σε τίποτα να χασκογελάνε ντίρλα, αγκαλιά με εξουθενωμένους ανθρώπους, μέσα σ’ ένα τοπίο μυστικό που ορίζεται από τη στέρηση και την καθυστέρηση.

Φυσικά και χορεύουν στη μέση του δρόμου οι άνθρωποι. Να δεις εμείς τι χαρές και τι κωλοτούμπες θα κάνουμε όταν επιτέλους ευδοκιμήσουν τα σχέδια Τσίπρα και ξαναγίνουμε «Καλωσήλθε το δολάριο» χωρίς όμως έναν Σακελλάριο, έναν Γιώργο Κωνσταντίνου, μια Καλουτά, να σκάσει λίγο το χειλάκι μας.

Κι αν νομίζεις ότι ξεμπλέκεις έτσι εύκολα με ένα απλό «καλώς τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα», σε γελάσανε. Θέλει μετά και σεπαρέ, θέλει κι «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο». Θέλει και ισχυρή αντιβίωση γι’ αυτά που θα αφήσεις πίσω σου ή που θα πάρεις μαζί σου.

Θέλω να πιστεύω ότι η Τίλντα Σουίντον έφυγε μετανιωμένη απ’ αυτό το event και δεν πήρε τίποτα μαζί της. Γι’ αυτό την γουστάρω και αποτυχημένα την αντιγράφω. Γιατί βασικά είναι ασώματη και, κυρίως, γιατί το ύφος της δεν ταιριάζει καθόλου με το μισογυνικό καρκατσουλιό των επιγόνων της Κοκό Σανέλ και τους χοντρόπετσους φωτογράφους τους.

Ονειρεύομαι μια γυναίκα του κόσμου, ελεύθερη, με αντρικό παλτό και γεωμετρημένα ρούχα σαν κι αυτά που φτιάχνουν οι Γιαπωνέζοι. Που τα φωτογραφίζουν μέσα στον αστικό ιστό, σε βιομηχανικούς χώρους, στο μαγαζί τους, στο κατώι και στο σπίτι τους. Μόδα με τη μιζέρια του άλλου είναι ασέλγεια κατά ασθενεστέρου κι αυτό δεν φοριέται με τίποτα.