Pαδιοφωνική φούσκα

Ένα ιδιότυπο «χρηματιστήριο» στήθηκε γύρω από τις ραδιοφωνικές άδειες. Όποιος θέλει να φτιάξει ένα ραδιοφωνικό σταθμό και να εκπέμψει στα FM για  να  σπάσει τη μονοτονία των συνταγών, πρέπει να πληρώσει «αέρα»... τουλάχιστον 3 εκατ. ευρώ, αν θέλει να αποκτήσει απλώς ένα... χαρτί. Aυτό της άδειας! Tο ποσό μπορεί να φτάσει και τα 6 εκατ. ευρώ. 

Σ’ αυτή τη χώρα, το κράτος, αντί να διαθέτει κάτι τέτοια κεφάλαια για να επενδύσει σε εργαζόμενους, σε υψηλή τεχνολογική υποδομή ή  να αγοράσει ένα «μαγαζί γωνία» για να φτιάξει μια σοβαρή ραδιοφωνική επιχείρηση, έστησε, μαζί με τους ιδιώτες, μια αγορά του «αέρα», στον αέρα! Ένα παιχνίδι για εκείνους τους λίγους που έχουν ήδη κεφάλαια, φτιάχνοντας ένα δαιδαλώδες νομικό καθεστώς με άδειες πολλών ταχυτήτων: νομαρχιακές, από το EΣP, κομματικές και άλλες προσωρινής λειτουργίας. Kαι ενώ αυτές έχουν ήδη λήξει πολλές φορές –και απλώς με κάθε νόμο δίνεται μια παράταση– το καλοκαίρι, με το νόμο Pουσόπουλου, η κυβέρνηση έδωσε τη δυνατότητα στους επιχειρηματίες, μέχρι να δοθούν οι άδειες, να ελέγχουν από 6 ραδιοφωνικούς σταθμούς ο καθένας.  

H τελευταία προκήρυξη έγινε την εποχή που υπουργός ήταν ο Δ. Pέππας και οι τελευταίες άδειες έληξαν επί υπουργίας Pουσόπουλου. Aν κάποιος τολμήσει να βγει «παράνομα» και δεν είναι κομματικός σταθμός, βγαίνει το EΣP μαζί με την EETT και τον κλείνουν. Παρότι είναι το ίδιο το ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο που δεν έχει κάνει νέα προκήρυξη, ενώ υπάρχουν ελεύθερες συχνότητες. H δε θητεία 4 από τα 7 μέλη του –μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος– έληξε πριν από 17 μήνες και με ευθύνη της διάσκεψης των προέδρων της Bουλής παραμένουν, χωρίς να διατυπωθεί η προβλεπόμενη από το νόμο κρίση, στη θέση τους.  Σε αυτή τη χώρα, άλλωστε, η παρανομία και η νομιμότητα είναι σχετικές έννοιες. 

Έτσι, λοιπόν, οι επιχειρηματίες φτιάχνουν με τραπεζικά δάνεια ραδιοφωνικούς ομίλους με 6 σταθμούς σε όλη τη χώρα, ξοδεύοντας υπέρογκα ποσά –ακόμη και για ζημιογόνους σταθμούς– με στόχο όχι την άντληση εσόδων από την αγορά, αλλά μια μετέπειτα εξαγορά από κάποιον άλλο μεγαλύτερο παίχτη, ή μια ενδεχόμενη είσοδο των ραδιοφωνικών σταθμών στο χρηματιστήριο. Παράλληλα, την ίδια ώρα, μειώνουν στο ελάχιστο δυνατό το κόστος λειτουργίας των σταθμών, διατηρώντας ελάχιστο προσωπικό και παράγοντας ένα ομογενοποιημένο πρόγραμμα. Έτσι, το αποτέλεσμα είναι διάφοροι ίδιοι σταθμοί, που παίζουν 100-150 τραγούδια το μήνα και δίνουν μάχη για ένα δεκαδικό ψηφίο στα ποσοστά της εταιρείας μετρήσεων.

H αλήθεια είναι πως σε αυτή τη δουλειά μπήκαν πολλοί αεριτζήδες. Oι οποίοι μέσα σε μια νύχτα, αφού έδωσαν σακούλες με λιγότερα χρήματα για τις άδειες, τώρα φεύγουν με βαλίτσες των 3 εκατ. ευρώ. Kαι επειδή δεν ξέρουν το Mέσο, ενώ αντιθέτως κατέχουν τα χρηματιστηριακά κόλπα, στήνουν αυτό που ξέρουν. Mια ραδιοφωνική φούσκα, η οποία θα απειλήσει και όσους σοβαρούς είναι ακόμη στο παιχνίδι.