Είναι χάλια και περνάω καλά

Υπάρχει στο YouTube ένα βιντεάκι από μια εκπομπή της Όπρα στην οποία είναι προσκεκλημένες η Τίνα Τέρνερ και η Σερ. Στο απόσπασμα, η Όπρα, αφού αναφέρει τις ηλικίες και των δύο, τολμάει να κάνει την ερώτηση του ενός εκατομμυρίου:

Όπρα: Η μία 61, η άλλη 68. Θέλω να πω, είναι πραγματικά απίστευτο! Πώς νιώθετε που γερνάτε;
Σερ: Σκατά! (η Τίνα χτυπιέται κάτω απ’ τα γέλια)
Όπρα: Ναι, αλλά και όλη αυτή η σοφία…
Σερ: Ποιος τη χ@ζει!

Πάλι καλά που δεν ρώτησε και την Τίνα «Πώς αισθάνεσαι που από “βασίλισσα του rock’n’roll” τώρα σε έχουν βαφτίσει “γιαγιά του rock’n’roll”;» γιατί θα της άξιζε μια τακουνιά από την καουμπόικη μπότα της Τίνα στην κεφάλα.

Έχω πέσει πάνω σε πολλά βίντεο για την ενδυνάμωση ατόμων άνω των εξήντα, αλλά το συγκεκριμένο το βρήκα πιο ενδιαφέρον απ’ όλα. Διότι, παρά το σύνηθες προσβλημέντο που υπονοείται: «Είναι απίστευτο ότι είστε τόσο μεγάλες, καθόλου δεν σας φαίνεται», η Σερ τής τα χώνει στη μούρη. Ε, ναι. Σκατά είναι να γερνάς, μην το φορέσουμε και παράσημο. Κι αυτό είναι μια ειλικρινής δήλωση· πόσο μάλλον όταν την κάνει μια γυναίκα που, ακόμα και σήμερα που διανύει την όγδοη δεκαετία της ζωής της, θεωρείται η ιέρεια της ηλικίας δίχως όρια.

Τα προσβλητικά κομπλιμέντα είναι κάτι τόσο σύνηθες σ’ αυτές τις ηλικίες, που είτε τα αντιμετωπίζεις με σήκωμα φρυδιού και στωικό χαμόγελο είτε απαντάς με μια μπαρούφα του ίδιου επιπέδου:

– Είσαι θαύμα για την ηλικία σου!
– Και χωρίς την ηλικία μου, πάλι θαύμα είμαι.
– Κρατιέσαι πολύ καλά. Πώς τα καταφέρνεις;
– Φτάνω ακόμα στις χειρολαβές.
– Μπράβο που εξακολουθείς να είσαι τόσο δραστήρια!
– Δεν έφτασε ακόμα η ημερομηνία λήξης μου.

Συχνά βρίσκεσαι σε σύγχυση. Δεν ξέρεις αν ό,τι συμβαίνει είναι για καλό ή για κακό. Κλασικό παράδειγμα, όταν κάποιος σου δίνει τη θέση του στο λεωφορείο. Το ίδιο το γεγονός είναι καλό: αναπάντεχη ευκαιρία για ξεκούραση. Όμως… Είναι μια πράξη αστικής ευγένειας ή γεροντικής λύπησης; Δηλαδή κάνεις μπαμ για τρίτη ηλικία; Ήρθε λοιπόν αυτή η αποφράς ημέρα; Ε, ναι, ήρθε. Άλλωστε, μόλις πριν δεν πλήρωσες μισό εισιτήριο με την εκπτωτική κάρτα του συνταξιούχου; Μεγάλωσες, αποδέξου το. Και, επιτέλους, δεν δουλεύεις πια! Έχεις μηνιαία σύνταξη για να τη ροκανίσεις κατά βούλησιν και χρόνο για γιόγκα, εξόδους με φίλους, εκδρομές, ταξίδια… Just lay back and enjoy the ride.

Κάποτε, ένας φίλος μου που το 1973 πρωτοστάτησε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου μού είχε πει την εξής ατάκα: «Παλιά, όταν έλεγα ότι ήμουν στη Συντονιστική του Πολυτεχνείου, έβγαζα γκόμενα. Τώρα μου δίνουν θέση στο λεωφορείο». Πόσο αλήθεια!

Φέτος, την ημέρα των γενεθλίων μου έτυχε να βρίσκομαι στο Παρίσι. Οι φίλες μου με πήγαν να τα γιορτάσουμε στο θέατρο L’ Olympia, σε μια συναυλία-tribute στο album «Rumors» των Fleetwood Mac. Οι καλλιτέχνες ήταν καταπληκτικοί, ο ήχος θαυμάσιος, η ατμόσφαιρα θερμή, ο κόσμος χειροκροτούσε όρθιος· αλλά εγώ ήμουν χάλια. Σε όλο το πρώτο μέρος της συναυλίας ήθελα να βάλω τα κλάματα. Μου έφταιγε που από τους αληθινούς Fleetwood Mac οι μισοί έχουν πεθάνει; Που ο μέσος όρος ηλικίας των ανθρώπων γύρω μου ήταν –όπως κι εγώ– άνω των εξήντα; Που, αντί να φοράω ξεβαμμένο μπλουτζίν και να χτυπιέμαι στον ήχο του «Go your own way» με μια μπίρα κι ένα τσιγάρο στο χέρι, ήμουν μια καλοντυμένη κυρία που απολάμβανε μια πανάκριβη ροκ περφόρμανς σε βελούδινα καθίσματα; Ευτυχώς, στο διάλειμμα, με ένα ποτηράκι κρασί στο μπαρ και with a little help from my friends, συνήλθα: Έτσι κι αλλιώς, οι Fleetwood Mac ήταν ένα συγκρότημα των 70s, δηλαδή πολύ πιο παλιό ακόμα κι από εμάς. Θεωρητικά, πρέπει να αντιμετωπίζουμε πλέον το έργο τους –όπως και όλη τη ροκ σκηνή εκείνης της εποχής– ως κλασικό είδος, κάτι σαν Μπετόβεν με ηλεκτρικές κιθάρες. Επίσης, η 78χρονη θεά των ξωτικών Στίβι Νικς είναι ακόμα alive and kicking – παρά τα όχι και τόσο πετυχημένα λίφτινγκ. Πρόσφατα έβγαλε και νέο δίσκο. Και, τέλος, το γεγονός ότι έχουμε τη δυνατότητα να ακούμε τόσο αγαπημένα τραγούδια σε τόσο άψογες εκτελέσεις, σ’ ένα τόσο ωραίο θέατρο στο κέντρο του Παρισιού δεν είναι από μόνο του μια τέλεια συνθήκη; Ε, ναι, είναι. Μην το κάνουμε και δράμα, θα μας πάρουνε με τα γιαούρτια. Και, επιτέλους, σταμάτα να ασκείς ηλικιακό ρατσισμό στον ίδιο τον εαυτό σου, μαντάμ, μου είπα από μέσα μου.

Κοντολογίς, ξέρεις τι σκέφτομαι; Μήπως είμαστε εμείς οι ίδιοι που συχνά μας κρεμάμε την ταμπέλα στο κούτελο; Γιατί για όλους τους υπόλοιπους, πραγματικά, who gives a shit;

Ή μάλλον –όσο κι αν μοιάζει κλισέ– έχουμε την απάντηση: «Έννοια σου, φίλε, κι εσύ θα φτάσεις στην ηλικία μου – ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΤΥΧΕΡΟΣ».