Ηλικιών το ανάγνωσμα

Ήταν κατά τις έντεκα το πρωί όταν μπήκα στον συρμό του μετρό. Η ώρα των συνταξιούχων, των άεργων, των φοιτητών. Συνταξιούχος δεν ήμουν ακόμα τότε, ούτε άεργος ήμουν, και είχα αφήσει κατά πολύ πίσω μου τη φοιτητική μου περίοδο. Θα είχα μόλις καβαντζάρει τα εξήντα. Ευπρεπώς ενδεδυμένος. Μόλις με είδε να μπαίνω στο βαγόνι, μια νεαρή κοπέλα με βιβλίο στα χέρια –μάταια αναζήτησα τον τίτλο– σηκώθηκε και μου παραχώρησε τη θέση της. Διάβολε, είχα λοιπόν γεράσει!

Δεν αρνήθηκα την προσφορά της, θα ντρεπόμουν να το κάνω θέμα, και βούλιαξα στο κάθισμα με την αίσθηση ότι είχα πλέον ξοφλήσει. Μόνο που είχα καιρό μπροστά μου για να βγάλω το εκπτωτικό εισιτήριο των πρεσβυτέρων. Προς παρηγοριά μου, σκέφτηκα ότι τουλάχιστον οι νέοι εξακολουθούν να δείχνουν ένα σέβας προς τους μεγαλύτερους.

Σήμερα, με το εκπτωτικό πλέον εισιτήριο στην τσέπη, εισέρχομαι στο μετρό χωρίς καμία ελπίδα. Κανένας νέος δεν σηκώνει το βλέμμα από το κινητό του, μερικοί κοιτάζουν αδιάφορα τους συνεπιβάτες τους και ελάχιστοι μιλούν μεταξύ τους. Κανείς, φυσικά, δεν προθυμοποιείται να δώσει τη θέση του σε κάποιον μεγαλύτερο. Μα πού στην ευχή πήγε ο σεβασμός προς τους υπερήλικες; Τι διδάσκουν οι οικογένειες στα φιντάνια τους;

 Ίσως βέβαια να ξανάνιωσα, να ήπια από την πηγή της νιότης, και η θωριά μου να μην προκαλεί πια σε έναν νέο τη σφοδρή επιθυμία να μου δώσει τη θέση του. Ή μπορεί οι νέοι να μην απασχολούν το μυαλουδάκι τους –ή την καρδιά τους– με τέτοια ποταπά ζητήματα όπως η παραχώρηση μιας θέσης.

Για καλή μου τύχη, είναι μόνο τέσσερις στάσεις ως το κέντρο. Αντέχω.