Μητέρα Μυρτώς: «Ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντας "η ζωή συνεχίζεται"»

Δεκατέσσερα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη βίαιη επίθεση που δέχθηκε η Μυρτώ στην Πάρο, μια υπόθεση που συγκλόνισε το πανελλήνιο και άλλαξε για πάντα τη ζωή της ίδιας και της οικογένειάς της.

Με αφορμή τη μαύρη επέτειο, η μητέρα της, Μαρία Κοτρώτσου, δημοσίευσε μια βαθιά προσωπική ανάρτηση, περιγράφοντας τον καθημερινό αγώνα που συνεχίζει να δίνει στο πλευρό της Μυρτώς, η οποία από το 2012 παραμένει καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο.

«Ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντας "η ζωή συνεχίζεται" όταν σε βλέπω να γελάς», γράφει, εξηγώντας πως πίσω από τις λίγες στιγμές χαράς κρύβεται μια δύσκολη πραγματικότητα που μόνο όσοι τη βιώνουν μπορούν να κατανοήσουν.

Η Μαρία Κοτρώτσου αναφέρεται στις δυσκολίες της καθημερινότητας, αλλά και στα εμπόδια που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τα άτομα με κινητική αναπηρία στην Ελλάδα. Όπως σημειώνει, συνεχίζει να αγωνίζεται για ίσα δικαιώματα και καλύτερη προσβασιμότητα, ώστε η κόρη της να μπορεί να συμμετέχει όσο το δυνατόν περισσότερο στην κοινωνική ζωή.

«Θα σπρώχνω με όλη τη δύναμή μου το καρότσι σου, θα σε σηκώνω όσο κι αν αυτό διαλύει τη μέση μου, για να σε πηγαίνω όπου υπάρχει πρόσβαση, ελπίζοντας να πάρεις λίγη χαρά, να σε δω να γελάς», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, ξεκαθαρίζει ότι δεν ζητά λύπηση ή οίκτο, αλλά σεβασμό και ουσιαστική στήριξη για όλους τους ανθρώπους με αναπηρία. Όπως τονίζει, η μάχη που δίνει η ίδια δεν αφορά μόνο τη Μυρτώ, αλλά κάθε άνθρωπο που έρχεται αντιμέτωπος με αντίστοιχες δυσκολίες.

Κλείνοντας το μήνυμά της, απευθύνεται στην κόρη της με λόγια αγάπης και ελπίδας, εκφράζοντας την πίστη ότι η επιστήμη ίσως κάποια ημέρα μπορέσει να προσφέρει νέες δυνατότητες.

«Εμείς θα περπατάμε μαζί, θα γελάμε μαζί και θα προσπαθούμε να χαιρόμαστε ό,τι μπορούμε. Και θα ελπίζουμε σε ένα μέλλον που η επιστήμη ίσως φέρει κάτι. Σ' αγαπώ τόσο πολύ, Μυρτώ μου», καταλήγει.

Αναλυτικά η ανάρτηση της Μαρίας Κοτρώτσου:

«22 Ιουλίου 2012 – 22 Ιουλίου 2026

14 χρόνια

Πως πέρασαν? Δεν το χωράει το μυαλό μου

Κυλάει ο χρόνος σαν νερό, και αναρωτιέμαι πως φεύγει τόσο γρήγορα? Αλλά από την άλλη όταν αρχίζω να θυμάμαι τις λεπτομέρειες όλων αυτών των χρόνων ταράζομαι τρομαζω και πονάω ξανά και ξανά.Είναι τόσες πολλές οι δύσκολες στιγμές , οι στιγμές απόγνωσης, πόνου φόβου για το άγνωστο, απόγνωσης, θυμού, οργής υπομονής επιμονης που δεν περιγραφονινται σε λίγες γραμμές. Ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντας του η ζωή συνεχίζεται όταν σε βλέπω να γελάς, αλλά όταν κοιτάω τους ανθρώπους γύρω μου ξέρω ότι για εσένα η ζωή είναι ακίνητη καθηλωμένη στο αναπηρικό αμαξίδιο, σιωπηλή από ένα στόμα που δεν μιλά αλλά κραυγάζει και μαζί με εσένα και η δική μου ζωή, γιατί είμαστε ένα τώρα πια.

Οταν με ρωτούν τι κάνει η Μυρτω λέω πάντα μια χαρά, σταθερά οπως ηταν, γιατί δεν θέλω να περιγράψω αυτό που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, αυτό που δεν φαίνεται γιατί είναι κλεισμένο βαθιά στην ψυχή και το μυαλό. Μονο όποιος ζει κάτι ανάλογο καταλαβαίνει.

Δεν κατηγορώ κανένα γιατί είναι απόλυτα φυσικό ότι συμβαίνει κοντα μας όσο και αν συμπάσχουμε όσο και αν στεναχωρηθούμε να ειναι κάτι περαστικό για όλους πέρα από αυτόν που το ζει κάθε μέρα, κάθε ώρα κάθε λεπτό. Η γιαγιά μου έλεγε όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού σου μένεις μόνος.

Γι αυτό δεν μιλάω δεν αναλύω…γιατί δεν υπάρχει λόγος… δεν θα άλλαζε κάτι….

Η πραγματηκοτητα είναι εδώ, είναι μέσα σου ,μέσα μου και μόνο.

Προσπαθώ όσο γίνεται να σου δίνω εικόνες, να βγαίνουμε έξω συχνά να σε πηγαίνω οπου νομίζω ότι θα χαρείς,παρ ολο που είναι δύσκολο για την χώρα που ζούμε, γιατί δεν έχουμε μάθει ακόμη να δίνουμε χώρο και να σεβόμαστε τους κινητικά ανάπηρους ανθρώπους. Δεν βαριέσαι κάποτε θα μάθουν και εδώ τα ίσα δικαιώματα …..μέχρι τότε θα σπρώχνω με όλη την δύναμη μου το καρότσι σου, θα σε σηκώνω όσο και αν αυτό διαλύει την μέση μου, για να σε πηγαίνω όπου υπάρχει πρόσβαση…. ελπίζοντας να πάρεις λίγη ευχαρίστηση, λίγη χαρά, να σε δω να γελάς.

Θα παλεύω γι αυτά τα δικαιώματα που υπάρχουν στα χαρτιά και υλοποιούνται κατ εξαίρεση επειδή είναι η Μυρτω, αφού παλέψω, αφού φωνάξω, αφού τρέξω, αφού εξαντληθω….

Τελευταία άκουσα και αυτό: «Μα όλα σε αυτήν συμβαίνουν ?» Οχι μην απατάστε . Συμβαίνουν σε κάθε κινητικά ανάπηρο άτομο, μόνο που κάποιοι μπορεί να είναι κουρασμένοι για να αντιδράσουν, μη έχοντας άλλα ψυχικά αποθέματα , αντιμέτωποι με την δύσκολη καθημερινότητα τους, ή να έχουν παραιτηθεί αφού εξαντλήθηκαν.

Εγώ όμως αρνούμαι να συμβιβαστώ σε αυτό που ένα ΤΕΡΑΣ επέβαλλε με το έτσι θέλω στην ζωή σου, στην ζωή μου… είναι το άδικο που δεν αποδέχομαι που δεν συμβιβάζομαι

Ισως αυτός ο θυμός αυτή η οργή που θαφτηκαν βαθειά μέσα μου εκεινη την νύχτα της 22 Ιουλίου και όλες τις άλλες που ακολούθησαν μέσα στην απόγνωση και την αβεβαιότητα των πρώτων ημερών, και δεν φαίνονται πλέον, να με ωθούν να θέλω να τα βάλω με Θεούς και διαμονές της ελληνικής δύσκολης πραγματηκοτητας και όλους αυτούς που βιάζονται να κρίνουν ενώ θα ήταν καλύτερα να σωπαίνουν , να κάνουν τον σταυρό τους και να ευχαριστούν τον Θεό που είναι καλά, και να φροντίσουν να μην φτάνουν στα αυτιά μου αυτές οι ερωτήσεις από την άνετη θέση του καναπέ τους γιατί με θυμώνουν ακόμη περισσότερο.….

Δεν ζήτησα τίποτε από κανένα, δεν μου πρόσφεραν τίποτε που να θυμάμαι. Δεν θέλω τσάι και απάθεια. Δεν ζητώ να μπουν στα παπούτσια μου. Δεν θέλω τον δήθεν οίκτο τους, ιδίως αυτό το σιχαίνομαι κυριολεκτικά . Βαδίζω μόνη μου και απολογούμαι στον εαυτό μου και σε σένα.Αντιθέτως οι λίγοι που με βοήθησαν και ακόμη λιγότεροι που με βοηθούν ( ξέρουν αυτοί) δεν κάνουν τέτοιες ερωτήσεις.

Εμείς θα περπατάμε μαζί, θα γελάμε μαζί και θα προσπαθήσουμε να χαιρόμαστε ότι μπορούμε.

Λίγα? Λίγα. Αυτό μπορούμε αυτό μας έμεινε.

Και θα ελπίζουμε σε ένα μέλλον που η επιστήμη ίσως φέρει κάτι …..

Σ αγαπώ τόσο πολύ Μυρτω μου».