Αλήθεια δεν ξέρετε τι φταίει για τις γυναικοκτονίες;

Κάθε νέα γυναικοκτονία σημαίνει άλλον ένα γύρω από «ερωτήματα» και «μεγάλα γιατί». Κάθε νέα γυναικοκτονία είναι άλλο ένα κρυφτούλι με μια πραγματικότητα που η πολιτεία (και μερικοί πολίτες) αρνείται πεισματικά να παραδεχτεί: η βασική αιτία και της τελευταίας γυναικοκτονίας και των προηγούμενων και των επόμενων είναι ότι οι δράστες έχουν μάθει να σηκώνουν το χέρι τους χωρίς να φοβούνται. Κι όταν σηκώνεις το χέρι σου χωρίς να φοβάσαι το σηκώνεις συχνά και όσο πιο συχνά το σηκώνεις, όσο η πολιτεία αρνείται να στο κόψει, τόσο πιο πιθανό είναι τελικά να σκοτώσεις.

Προφανώς οι συμπολίτες που σηκώνουν το χέρι είναι παλιάνθρωποι. Αλλά είναι παλιάνθρωποι τους οποίους η πολιτεία δεν υποχρεώνει να μαζεύουν την παλιανθρωπιά τους. Δεν τους κάνει να φοβούνται. Κι όταν ένας παλιάνθρωπος δεν φοβάται, αποθρασύνεται.

Ο παλιάνθρωπος δεν φοβάται κουμπιά πανικού ούτε συλλήψεις που το πολύ να τον περιορίσουν για μερικές μέρες. Η πεποίθηση ότι σύντομα θα κυκλοφορεί και πάλι ελεύθερος ενθαρρύνει το σήκωμα του χεριού. Η διαρκής έγνοια για τους θύτες και οι μικρές, σε σχέση με τα αδικήματα, ποινές που όταν εκτίονται μικραίνουν ακόμα περισσότερο έχουν δημιουργήσει ένα νομικό σύστημα που λειτουργεί αποτρεπτικά μόνο για όποιους έτσι κι αλλιώς δεν έχουν σκοπό να κάνουν κακό και αποθρασύνουν τους παλιανθρώπους. Οι μόνοι που φοβούνται είναι τα θύματα και οι πολίτες που προσπαθούν να ακολουθήσουν τους κανόνες. Και ένα νομικό σύστημα που κάνει τα θύματα (ή τα υποψήφια θύματα) να φοβούνται περισσότερο από τους θύτες είναι ένα αποτυχημένο νομικό σύστημα το οποίο αναπόφευκτα θα οδηγεί σε όλο και περισσότερα εγκλήματα.

Οι γυναικοκτόνοι δεν είναι άκακα αρνάκια που ξαφνικά αρπάζουν ένα μαχαίρι ή παίρνουν ένα πιστόλι και σκοτώνουν. Είναι άνθρωποι που σηκώνουν το χέρι. Και όσο μένουν ατιμώρητοι ή απλώς «δέχονται συστάσεις» ή τιμωρούνται ελάχιστα, απλώς αποθρασύνονται. Αναπόφευκτα κάποιοι από αυτούς σκοτώνουν. Κι αυτό δεν αφορά μόνο της γυναικοκτονίες. Αν τα χέρια πχ των χρυσαυγιτών είχαν κοπεί όταν πρωτοσηκώθηκαν, ο Φύσσας μάλλον θα ήταν ζωντανός.

Σκεφτείτε πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα αν άνθρωπος που καταδικάζεται για ξυλοδαρμό (και όχι μόνο στη γυναίκα του ή τη φίλη του) έμπαινε μέσα, αν τη δεύτερη φορά αναγκαζόταν να αλλάξει πόλη (η τεχνολογία κάνει αχρείαστη την παρουσία σε αστυνομικό τμήμα) κι αν την τρίτη φορά δεν ξανακυκλοφορούσε ποτέ ελεύθερος (αν σας φαίνεται δυσανάλογα βαριά τιμωρία ίσως δεν έχετε συνειδητοποιήσει πόσο παλιάνθρωπος και πόσο επικίνδυνος είναι κάποιος που καταδικάζεται τρεις φορές για ξυλοδαρμό).

Σκεφτείτε πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα αν το νομικό σύστημα είχε ως προτεραιότητα την προστασία των αδύναμων και άκακων. Αν είχε ως προτεραιότητα την προστασία της κοινωνίας και όχι των εχθρών της. Σκεφτείτε πώς θα ήταν μια κοινωνία που τα χέρια που σηκώνονταν θα κόβονταν. Κάπως ποιο δυσάρεστη για τους παλιανθρώπους αλλά πολύ πιο ασφαλής και ευχάριστη για τους υπόλοιπους. Και μπράβο της.