Σε βλέπω να λιάζεσαι σαν σαύρα

Σε βλέπω στο Πεδίον του Άρεως τη μέρα που βγήκε ο ήλιος εντελώς καλοκαιρινός. Δεν σε ένοιαξε το χώμα που θα λέρωνε τα ρούχα σου, ούτε το χορτάρι που έχουν κατουρήσει εκατοντάδες σκύλοι. Ξάπλωσες απλά το κορμί σου στον ήλιο για να το στεγνώσεις από τον τόσο μακρύ και ζόρικο χειμώνα, που το συρρίκνωσε επικίνδυνα. Και γελούσες με τη φίλη σου καθώς «ακούγατε» τα μέλη σας να θερμαίνονται σιγά σιγά, να απλώνονται ξανά, να παίρνουν πίσω τη ζωή που τους έκλεψε ο ζόφος του παγκόσμιου χειμώνα. Φεύγοντας ψιθύριζα από μέσα μου το «O’ Caritas», ένα παλιό post apocalyptic τραγούδι του Κατ Στίβενς. Ξέρετε πώς καταλήγει; Μόνη της η ζωή θα ξαναγεννηθεί!