Συγκλονιστική μαρτυρία στο Ευρωκοινοβούλιο: Η 20χρονη κόρη θύματος γυναικοκτονίας από το Μενίδι

Συγκλόνισε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η δημόσια παρέμβαση της 20χρονης Ντανάι Τζέσικα (Στεφανία), κόρης της Ενκελέιντα, η οποία δολοφονήθηκε τον Μάιο του 2024 στο Μενίδι από τον πρώην σύζυγό της με 17 μαχαιριές. Η νεαρή γυναίκα μίλησε για πρώτη φορά δημόσια, μεταφέροντας τη φωνή όχι μόνο της μητέρας της, αλλά και όλων των παιδιών που μένουν πίσω μετά από μια γυναικοκτονία.

Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Γυναικοκτονίες: 8+1 Ιστορίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο», που διοργάνωσε ο αντιπρόεδρος της πολιτικής ομάδας της Αριστεράς (The Left) και ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Αρβανίτης, σε συνεργασία με τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό «Γίνε Άνθρωπος».

Γυναικοκτονίες: Επαναλαμβανόμενες καταγγελίες και θεσμικές ελλείψεις

Η 20χρονη κατήγγειλε σοβαρές ελλείψεις στο σύστημα προστασίας, σημειώνοντας ότι η μητέρα της είχε απευθυνθεί επανειλημμένα στην αστυνομία και στη Δικαιοσύνη. «Είχε καταγγείλει αυτόν τον άνθρωπο τρεις φορές. Φοβόταν και το είχε πει», ανέφερε, προσθέτοντας ότι συχνά οι Αρχές την καθησύχαζαν χωρίς να της παρέχουν ουσιαστική προστασία.

Όπως τόνισε, ο δράστης κυκλοφορούσε ελεύθερος, ενώ η ίδια η Ενκελέιντα δεν είχε ενημερωθεί για κρίσιμες δικαστικές εξελίξεις. «Πήγε να κοιμηθεί χωρίς να ξέρει ότι ήταν η τελευταία της μέρα», είπε.

Η Τζέσικα Ντανάι ζήτησε θεσμική και οικονομική στήριξη για τα παιδιά των θυμάτων γυναικοκτονιών, υπογραμμίζοντας ότι «τα παιδιά δεν είναι παράπλευρες απώλειες, είναι και αυτά θύματα». Παράλληλα, κάλεσε σε υποχρεωτική ενημέρωση των θυμάτων σε κάθε στάδιο της ποινικής διαδικασίας, ενιαία ευρωπαϊκά πρωτόκολλα αξιολόγησης κινδύνου και άμεση εφαρμογή προστατευτικών μέτρων όταν υπάρχουν επαναλαμβανόμενες καταγγελίες.

«Είμαι εδώ για όλα τα παιδιά που έμειναν πίσω»

«Σήμερα βρίσκομαι εδώ όχι μόνο για τη μητέρα μου, αλλά για όλα τα παιδιά που έμειναν πίσω», ανέφερε φορτισμένη η Τζέσικα Ντανάι. Περιέγραψε με δραματικούς τόνους τη δολοφονία της μητέρας της στη μέση του δρόμου, επισημαίνοντας ότι «αφέθηκε εκεί για ώρες, με ένα μαχαίρι καρφωμένο στην κοιλιά της».

Μετά το έγκλημα, η ίδια ανέλαβε ουσιαστικά τον ρόλο του γονέα για τον ανήλικο αδελφό της, αναδεικνύοντας τις κοινωνικές και ψυχολογικές συνέπειες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά θυμάτων έμφυλης βίας. «Τι θα είχε γίνει αν κάποιος την είχε ενημερώσει; Ίσως τώρα η μητέρα μου να ζούσε», είπε χαρακτηριστικά.