Τρεις γυναίκες που βρέθηκαν αντιμέτωπες με ακραίες δοκιμασίες, μέσα από διαφορετικούς δρόμους, μοιράζονται τις ιστορίες τους για επιβίωση, ανθεκτικότητα και μεταμόρφωση της ζωής τους – ιστορίες όπου ο πόνος, ο φόβος, η ελπίδα, η δύναμη και η αντοχή συνυπάρχουν. Όταν οι ιστορίες των άλλων μας θυμίζουν ότι ακόμα και οι πιο δύσκολες ή τραγικές αντιξοότητες μπορούν να μετατραπούν σε δύναμη, νόημα και ελπίδα. Κι ότι η ανθεκτικότητα είναι μια καθημερινή επιλογή για όλους μας –μια υπενθύμιση για το πόσο πολύτιμο είναι το δώρο του να είμαστε εδώ.
ΗΑρετή Μαστροδούκα έπρεπε να αναπτύξει ανθεκτικότητα από μικρό παιδάκι:το καλούπι στο οποίο ήθελαν να την βάλουν οι άλλοι δεν ταίριαζε με αυτό που ένιωθε μέσα της, με αποτέλεσμα να νιώθει εντελώς αόρατη. Βρήκε καταφύγιο (και ταυτότητα) στον πρωταθλητισμό, χωρίς να υποψιάζεται ότι αυτό σήμαινε όμως και κάτι άλλο: το συνδυασμό της αποδοχής με τις επιδόσεις. Σήμερα, έχοντας δουλέψει πολύ τη δικής της ψυχική ανθεκτικότητα, έχει δεσμευθεί να βοηθήσει και άλλους ανθρώπους να αναπτύξουν τη δική τους μέσα από ένα σύστημα που το ονομάζειYour A-gameκαι το οποίο αναπτύσσει την εξής απλή, μα μεταμορφωτική, φιλοσοφία: η νίκη είναι επιλογή, επιμονή, σοφία· όμως δεν έχει νόημα αν δεν δίνεις πίσω, όχι μόνο σε όσους σε βοήθησαν να την κατακτήσεις, αλλά και σε όλους όσους έχουν ανάγκη ν’ ακούσουν αυτό το μάθημα.
ΗΓεωργία Κλειδαριά έπαθε εγκεφαλικό ένα βράδυ του 2013. Η δική της ιστορία περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, μια αργοπορημένη και λάθος διάγνωση από το ΕΚΑΒ («κρίση πανικού») που την οδήγησε εκτός επειγόντων δημοσίου νοσοκομείου, με την κατάστασή της να μη θεωρείται… επείγουσα. Όταν οι γιατροί, ώρες αργότερα, κατάλαβαν τι συνέβη, ήταν αργά: η Γεωργία είχε χάσει τη δυνατότητα να μιλήσει, τη δυνατότητα να κινεί τη δεξιά πλευρά του σώματός της κι έπρεπε να τα μάθει όλα από την αρχή: σα μωρό, φρέσκο στον κόσμο. Η άρνησή της να αναγνωρίσει τον εαυτό της ως ασθενή την έκανε να παλέψει λυσσαλέα με τα όρια της αποκατάστασης που είχαν θέσει -πρώιμα- οι άλλοι για εκείνην. 12 χρόνια αργότερα, η Γεωργία –εκτός από ψυχολόγος παιδιών με αυτισμό και εν απουσία οποιουδήποτε συλλογικού φορέα για ανθρώπους με εγκεφαλικό— έχει δημιουργήσει τοStrokeHope, για να φέρει μαζί ανθρώπους που χρειάζονται ορατότητα, υποστήριξη και καθοδήγηση, κιέχει γράψει ένα υπέροχο βιβλίο-μαρτυρία γι’ αυτή της, την εμπνευσμένη πάλη.
ΗΆρτεμις Καψύλη βρέθηκε να επιζεί τηςφονικής πυρκαγιάς στη Σιδηρούντα με εγκαύματα Γ’ βαθμού στο 40% του σώματός της. Είχε να αντιπαλέψει πολλά πράγματα: από την αστυνομία που αρνήθηκε να αναλάβει την ευθύνη να τη μεταφέρει τραυματισμένη στο νοσοκομείο της Χίου και το ίδιο το νοσοκομείο που υποτίμησε το ποσοστό επιφάνειας εγκαύματος που είχε και συνεπώς άργησε να δώσει εντολή αερομεταφοράς της στην Αθήνα, μέχρι την ίδια τη διαδικασία ίασής της (συνεχή χειρουργεία, μεταμοσχεύσεις δέρματος, επώδυνους καθαρισμούς) και την πλήρη απουσία πλάνου ή επιδότησης μετα-νοσοκομειακής αποκατάστασης από τη μεριά της ελληνικής πολιτείας. Παίρνοντας δύναμη από τη βαθιά ευγνωμοσύνη που ένιωθε επειδή επέζησε και από τηνυποστήριξη των παιδιών και των φίλων της στη Salvia, η Άρτεμις κατάφερε να ξεπεράσει όλα τα όρια που νόμιζε ότι υπήρχαν στην αποκατάστασή της. Σήμερα προσφέρει και η ίδια υποστήριξη σε αυτόν τον φορέα που φτιάχτηκε, ιδιωτικά, για να υποστηρίζει εγκαυματίες πάσης φύσεως.
Μένουν πολλά από τις καταθέσεις αυτών των τριών ανθρώπων. Αλλά αν κάτι μένει περισσότερο, είναι το εξής: μη συμβιβάζεσαι. Βάζε μικρούς στόχους, κατάκτησέ τους και προχώρα. Έτσι μπορεί να λυγίσεις, αλλά δε θα σπάσεις. Κι έτσι θα μπορέσεις να προσφέρεις και θ’ αποκτήσει νόημα όλος σου ο αγώνας.
14°
