Να κάνουμε έρανο για τους ιδιοκτήτες μπαρ

Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ είμαι κάπως επιφυλακτικός απέναντι στους εράνους. Θέλω να πω ότι όχι μόνο δεν ξέρω πώς διατίθενται τα χρήματα που συγκεντρώνονται, αλλά καμιά φορά αμφιβάλω ακόμα και για την πραγματική ανάγκη αυτών στο όνομα των οποίων συγκεντρώνονται τα λεφτά. Φυσικά σ’ αυτή τη δυσπιστία θα μπορούσε να υπάρχει μια εξαίρεση αλλά δυστυχώς κανείς δεν κάνει έρανο υπέρ ενός κλάδου που υποφέρει όσο κανείς και μάλιστα υποφέρει για το γενικό καλό.

Μιλώ για τους ιδιοκτήτες μπαρ και πριν γελάσετε ή ξεστομίσετε ύβρεις που σίγουρα θα μετανιώσετε να σας ενημερώσω ότι το 68% αυτών των υπέροχων συμπολιτών δηλώνει ζημιές. Για να το πω όσο πιο απλά μπορώ, το 68% των ιδιοκτητών μπαρ όχι απλώς δεν βγάζει χρήματα από την επιχειρηματική του δραστηριότητα αλλά μπαίνει και μέσα.

«Και τότε γιατί δεν κλείνουν τα μπαρ τους;» θα ρωτήσει ο κυριευμένος από τον κυνισμό και το ατομικιστικό πνεύμα της σκληρής μας εποχής συμπολίτης. Και θα του απαντήσω: δεν τα κλείνουν για σένα. Δεν τα κλείνουν για μένα. Δεν τα κλείνουν για όλους μας. Για να μπορούμε να πιούμε το ποτάκι μας ή να γίνουμε σταφίδα. Για να μπορούμε να φλερτάρουμε, να διασκεδάσουμε, να διώξουμε το άγχος. Και για να τα κάνουμε όλα αυτά οι ιδιοκτήτες μπαρ θυσιάζουν την περιουσία τους βάζοντας πάνω από τον εαυτό τους την κοινωνία.

Αν υπάρχουν κάποιοι που πραγματικά αξίζουν τον όρο «λειτουργοί» αυτοί είναι οι ιδιοκτήτες μπαρ. Και ίσως οι εστιάτορες, οι κομμωτές και οι συνεργιάδες οι οποίοι μπαίνουν μέσα σε ποσοστό 53%, 59% και 50% αντίστοιχα. Και δεν παραπονιούνται, δεν διαμαρτύρονται, δεν διαδηλώνουν, δεν κλείνουν δρόμους αλλά υπομένουν στωικά τη χασούρα τους γιατί το πρώτο τους μέλημα είναι οι συμπολίτες τους και η κοινωνία. Γιατί το μόνο που τους γεμίζει δεν είναι το ταμείο αλλά η προσφορά στον συνάνθρωπο.

Μια προσφορά που φυσικά δεν θα ήταν δυνατή χωρίς τη βοήθεια των ελεγκτικών αρχών που τους επιτρέπουν -κάποιοι λένε με το αζημίωτο αλλά δεν το πιστεύω αυτό για Έλληνες ελεγκτές- να λειτουργούν χρόνια και χρόνια με χασούρα. Που τους επιτρέπουν να κάνουν πράξη την ανάγκη τους για προσφορά.

Μια προσφορά στην οποία κάπως πρέπει κι εμείς να ανταποκριθούμε και να κινητοποιηθούμε προκειμένου να οργανώσουμε έναν έρανο για όλους αυτούς. Και κυρίως για αυτούς που χάνουν πιο πολύ από όλους. Γι’ αυτούς που έχουν επιλέξει ένα λειτούργημα που είναι πιο πιθανό να σε χρεοκοπήσει παρά να σου δώσει έστω και ένα μικρό εισόδημα. Για τους ιδιοκτήτες μπαρ. Τους σύγχρονους αυτούς αγίους που μπορεί να μην αναγνωρίζει η εκκλησία (προς το παρόν τουλάχιστον) αλλά πρέπει να αναγνωρίσει η κοινωνία. Και μπράβο τους.