Συγκλονισμένοι από τον θάνατο οπαδού οι τροφοδότες του οπαδισμού

Αναγνωρίζω ότι η φράση «πόση υποκρισία να αντέξουμε πια;» μοιάζει υπερβολική. Αλλά υπάρχει μια εξαίρεση: αυτή η εβδομάδα, στην οποία η φράση αυτή ταιριάζει απολύτως. Η εβδομάδα που ξεκίνησε με τα υποκριτικά κλαψουρίσματα για τους νεκρούς της Κρήτης, συνεχίστηκε με τα υποκριτικά κλαψουρίσματα για τους γέροντες που θα χάσουν τα πολύτιμα και αναντικατάστατα ΕΛΤΑ τους, και ολοκληρώνεται με το ρεσιτάλ υποκρισίας που συνοδεύει τον φόνο ενός πιτσιρικά σε οπαδικό καυγά στη Χαλκίδα.

Προφανώς δεν είναι υποκριτές όλοι όσοι στεναχωριούνται ή ενοχλούνται από την οπαδική παλαβομάρα. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι καταλαβαίνουν ότι ο οπαδισμός είναι αρρώστια που, ακόμα κι όταν δεν είναι θανατηφόρα, βλάπτει σοβαρά τον ασθενή αλλά και τους γύρω του. Υπάρχουν άνθρωποι που θλίβονται όταν βλέπουν τους άγριους των κερκίδων να θυμίζουν την περίοδο που ο άνθρωπος δεν είχε ακόμα κατέβει από τα δέντρα. Αλλά υπάρχουν και οι άλλοι.

Λίγες μέρες πριν, παρακολουθούσα έναν αγώνα στον οποίο είχε ντουμανιάσει το γήπεδο από τα καπνογόνα, και ο δημοσιογράφος που έκανε την περιγραφή εκθείαζε τους οπαδούς για τη «φανταστική ατμόσφαιρα» που δημιουργούν

Υπάρχουν αυτοί, κυρίως δημοσιογράφοι, και παράγοντες, και ποδοσφαιριστές, που με κάθε ευκαιρία εξυμνούν «τον υπέροχο λαό της ομάδας», αναφερόμενοι αποκλειστικά στους οργανωμένους οπαδούς. Υπάρχουν αυτοί που σε κάθε αγώνα φροντίζουν να εκφράζουν τον θαυμασμό τους για «το πάθος της κερκίδας». Υπάρχουν αυτοί που αποθεώνουν τα καπνογόνα και τους πυρσούς που ανάβουν ή τα (συνήθως κιτς) κορεό. Λίγες μέρες πριν, παρακολουθούσα έναν αγώνα στον οποίο είχε ντουμανιάσει το γήπεδο από τα καπνογόνα και τους πυρσούς, και ο δημοσιογράφος που έκανε την περιγραφή, εκστασιασμένος, εκθείαζε τους οπαδούς για τη «φανταστική ατμόσφαιρα» που δημιουργούν. Υπάρχουν, με λίγα λόγια, όλοι αυτοί που κολακεύουν όσο περισσότερο μπορούν τους ανθρώπους που είναι ο πυρήνας του προβλήματος της οπαδικής βίας. Όλοι αυτοί που τώρα κλαψουρίζουν για τον νεκρό πιτσιρικά στη Χαλκίδα.

«Μα δεν είναι όλοι οι οργανωμένοι βίαιοι, δεν φταίνε όλοι για την οπαδική βία», θα πει κάποιος που προσπαθεί να υπερασπιστεί αυτά που δεν σηκώνουν υπεράσπιση, και θα του απαντήσω ότι μπορεί να μην είναι όλοι οι οργανωμένοι οπαδοί βίαιοι, αλλά όλοι οι βίαιοι οπαδοί είναι οργανωμένοι. Ότι η οπαδική βία γεννιέται μέσα στις κερκίδες των οργανωμένων, κουρδίζεται με τις εκδηλώσεις που τόσο ενθουσιάζουν δημοσιογράφους και παίκτες, και τελικά εκδηλώνεται με βία από τους πιο προβληματικούς ανάμεσα στους οργανωμένους.

Το να κλαψουρίζεις για την οπαδική βία και τα θύματά της, ενώ θαυμάζεις και υπερασπίζεσαι το αυτοαποκαλούμενο «οπαδικό κίνημα» (του οποίου το βασικό αίτημα είναι θάνατος στους άλλους), είναι σαν να διαφημίζεις λιπαρές τροφές και μετά να κλαψουρίζεις για τους θανάτους από εμφράγματα. Είναι σαν να κολακεύεις την κρητική λεβεντιά και το ανυπότακτο πνεύμα των Κρητικών που δεν μοιάζουν με τους άλλους και μετά να κλαίγεσαι για τα θύματα μιας βεντέτας. Είναι σκέτη υποκρισία. Και μπράβο σου.