Θεσσαλονίκη: Πέθανε ο Χάιντς Κούνιο - Μαρτυρία ζωής από το Άουσβιτς

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 99 ετών ο Χάιντς Ντάριο Κούνιο, ένας από τους τελευταίους Εβραίους της Θεσσαλονίκης που επέζησαν των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 17 Απριλίου, στις 14:00, στο εβραϊκό νεκροταφείο.

Γεννημένος στις 19 Ιουνίου 1927, ο Χάιντς Κούνιο ήταν γιος του Σαλβατώρ Κούνιο, ο οποίος διατηρούσε κατάστημα φωτογραφικών ειδών αρχικά στην οδό Κομνηνών και στη συνέχεια στην οδό Βενιζέλου.

Η επιβίωση του Κούνιο στο Άουσβιτς, η γλώσσα που έσωσε ζωές

Σε ηλικία μόλις 15 ετών, τον Μάρτιο του 1943, εκτοπίστηκε στο Άουσβιτς με την πρώτη αποστολή Εβραίων από τη Θεσσαλονίκη. Θυμόταν χαρακτηριστικά τις δραματικές στιγμές της σύλληψης, όταν μέσα στη νύχτα ακούστηκαν φωνές «ανοίξτε» και «κατεβείτε».

Το τρένο ήταν γεμάτο κυρίως από φτωχούς λιμενεργάτες που μιλούσαν λαντίνο. Όταν οι Γερμανοί ζήτησαν να προχωρήσουν όσοι γνώριζαν γερμανικά, μόνο τέσσερα άτομα ανταποκρίθηκαν: τα μέλη της οικογένειας Κούνιο. Όπως είχε τονίσει, η γνώση της γλώσσας, που τους δίδαξε η μητέρα του, αποδείχθηκε καθοριστική για την επιβίωσή τους.

Στο στρατόπεδο του αποδόθηκε ο αριθμός 109565. «Αν δεν ξέραμε γερμανικά κι αν δεν είχαμε φτάσει πρώτοι, δεν θα ζούσαμε», είχε δηλώσει σε συνέντευξή του το 2017.

Μαρτυρία και μνήμη: Η αγωνία για το αύριο

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Άουσβιτς, υποδέχτηκε και τις δεκαεννέα αποστολές τρένων που έφταναν από τη Θεσσαλονίκη, βλέποντας να καταφθάνουν γνωστοί, φίλοι και συμπολίτες του. Όπως περιέγραφε, προσπαθούσαν να τους προειδοποιήσουν χαμηλόφωνα να μην αντιδρούν, γνωρίζοντας ήδη τι τους περίμενε.

Με συγκλονιστικές εικόνες, θυμόταν τις καμινάδες του Άουσβιτς-Μπιρκενάου που «ξερνούσαν φωτιά και λευκό καπνό» τη νύχτα. «Έσφιγγα τα δόντια, γιατί ήθελα να σωθώ και να μιλήσω», είχε πει.

Μέχρι το τέλος της ζωής του εξέφραζε την αγωνία του για το ποιος θα συνεχίσει να μεταφέρει τη μαρτυρία όταν οι επιζώντες εκλείψουν. «Τα τραγικά γεγονότα οι άνθρωποι έχουν την τάση να τα ξεχνούν», τόνιζε, υπογραμμίζοντας τη σημασία της μνήμης και της μαρτυρίας.

Ο ίδιος πίστευε πως το ουσιαστικότερο μήνυμα ζωής είναι «να αγαπάς τον άλλον, να μιλάς για όσα άδικα βλέπεις και να προσφέρεις στην κοινωνία».