Γιώργος Γιώτσας: Τους εξηγούσαμε ότι είναι στο φάσμα του αυτισμού και μας λέγανε «κάντε το να σωπάσει»

Ο συγγραφέας Γιώργος Γιώτσας μίλησε σήμερα στην κάμερα της εκπομπής «Buongiorno» για την καθημερινότητα μιας οικογένειας που μεγαλώνει ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού, αλλά και για τις δυσκολίες που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν οι γονείς στην ελληνική κοινωνία.

Ο Γιώργος Γιώτσας εξήγησε ότι η διάγνωση για τον γιο του ήρθε όταν το παιδί ήταν μόλις τριών ετών. «Στα τρία του έτη. Και τότε μας το παρουσίασαν ως κάτι από το οποίο έπρεπε να βοηθήσουμε το παιδί να ξεμπερδέψει. Αλλά ο αυτισμός δεν είναι ασθένεια. Είναι μία νευροαναπτυξιακή διαταραχή και αφού δεν είναι ασθένεια, δεν θεραπεύεται. Ένας αυτιστικός άνθρωπος παραμένει αυτιστικός για όλη του τη ζωή. Και ο Νικόλας και όλοι οι άνθρωποι που είναι στον αυτισμό, είναι ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι που πρέπει να είναι. Δεν υπάρχουν κρυμμένοι άνθρωποι μέσα τους, μη αυτιστικοί, να τους βγάλουμε έξω.

Οι γονείς όταν παίρνουν τη διάγνωση έχουν άρνηση. Λένε δεν μπορεί όλα τα παιδιά να είναι υγιή και το δικό μου να μην είναι…», εξομολογήθηκε ξεσπώντας σε κλάματα. «Συγγνώμη. Ξεκινάμε με αυτή την άρνηση. Όσο πιο γρήγορα ξεπεράσεις το στάδιο της άρνησης και έρθει η αποδοχή, το οποίο είναι πολύ σημαντικό να γίνει σύντομα, αρχίζεις να στηρίζεις το παιδί σου. Αρχίζεις να στηρίζεις το παιδί σου με όλες σου τις δυνάμεις. Ήμασταν κλεισμένοι στο καβούκι μας, κλεισμένοι στον εαυτό μας για πάρα πολύ καιρό. Γιατί η κοινωνία μας αντιμετώπιζε ρατσιστικά. Το παιδί μπορεί να κράβαζε στο δρόμο και μας κάναν παρατήρηση. Τους εξηγούσαμε ότι είναι στο φάσμα του αυτισμού και μας λέγανε “κάντε το να σωπάσει”.

Άνθρωποι οι οποίοι δουλεύουν σε νευραλγικές θέσεις όπως τα αεροδρόμια, όπως τα λεωφορεία, όπως τα τρένα, δεν γνωρίζουν τι είναι ο αυτισμός. Είχαμε ανέβει στο πλοίο για την Άνδρο για να πάμε διακοπές, μέσα από μία πολύ κουραστική καθημερινότητα και με το που ανεβήκαμε, ο Νικόλας, μικρούλης τότε, επειδή βρέθηκε σε ένα άγνωστο μέρος στρεσαρίστηκε κι άρχισε να βγάζει κάποιες μικρές κραυγές. Με γρήγορο βήμα ήρθε ένας καμαρότος προς το μέρος μας: «Μπορείτε θέλει να το πάρετε από εδώ και να πάτε να καθίσετε αλλού;».

Η σύζυγός μου δίπλα ξέσπασε σε κλάματα. Βιώνουμε τον ρατσισμό, βιώνουμε την κοινωνική, τον κοινωνικό αποκλεισμό, τις χαμένες ελπίδες. Κι όλο αυτό μας έχει βουλιάξει, μας έχει βουλιάξει βαθιά. Και δεν ξέρω πώς, αλλά καταφέραμε κάτω από το νερό να κρατήσουμε την ανάσα μας… να κρατήσουμε την ανάσα μας για να μη σκάσουμε. Για να μη σκάσουμε. Και συνεχίζουμε να το κάνουμε και θα συνεχίζουμε να παλεύουμε για να βοηθήσουμε το παιδί, όσο αντέξουμε.

Η σύζυγός μου παίρνει δύναμη επειδή πιστεύει πολύ. Εγώ, επειδή έχει κλονιστεί λίγο η πίστη μου, παίρνω δύναμη κυρίως από το ίδιο το παιδί. Όταν βλέπω ένα χαμόγελό του, όταν βλέπω μία αγκαλιά του, με ακουμπάει με τα ακροδάχτυλά του και είναι σαν αχτίδα ήλιου όταν σηκώνει το πρόσωπο στον ουρανό. Είναι υπέροχο. Αυτές οι στιγμές μου δίνουν δύναμη», είπε ο Γιώργος Γιώτσας.