Σε βλέπω και σε ζηλεύω

Κάτι χρόνια πριν, ήμουν στη Φρανκφούρτη, στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου. Ξέρετε ποιο είναι το μοναδικό πράγμα που θυμάμαι απ’ αυτήν; Τη Βέφα Αλεξιάδου, που είχε στήσει το περιπτεράκι της για να πουλήσει τα βιβλία της σε ξένους εκδότες. Ήταν ήδη πολύ μεγάλη για διεθνή καριέρα, αλλά φυσικά αυτό δεν τη σταμάτησε. Τα έδινε όλα. Δίδασκε αυτό που λέμε επιθετικό μάρκετιγκ. Εμφάνιζε κάθε μέρα τηγανητά κεφτεδάκια και τάιζε με το ζόρι σχεδόν στους περαστικούς (εμείς περνούσαμε και ξαναπερνούσαμε κάνοντας τους ξένους, τόσο νόστιμα ήταν!). Αναρωτιόμασταν πού στο καλό τα τηγάνιζε... Στο ξενοδοχείο; Γιατί την είχαμε ικανή για όλα, και ήταν. Τότε και μόνο τότε κατάλαβα το φαινόμενο Βέφα. Ε βέβαια, αν δεν έκρυβες ένα τανκ μέσα σου, δεν μπορούσες να πας πουθενά σ’ αυτή τη γενιά γυναικών.

Η Βέφα ήταν το τανκ αυτοπροσώπως. Τι να πρωτοθυμηθώ; Προχωρούσε πάνω από όλα τα εμπόδια, ακόμα και πάνω από τα ερείπια της δικής της ζωής. Έχασε έναν πολύτιμο σύντροφο και τα δύο της κορίτσια, αλλά φόρεσε ροζ και βγήκε στην τηλεόραση να διεκδικήσει δουλειά. Έφτασε τα 90 και αποφάσισε να κατεβεί στην πολιτική, γιατί αδυνατούσε να παραμείνει άπρακτη. Έχασε την υγεία της και βγήκε στα σόσιαλ να βρει γυναίκα να την προσέχει. 

Βέφα, δηλώνω θαυμάστριά σου και είμαι σίγουρη πως σε μια γωνιά του Παραδείσου επιχειρείς να διδάξεις τις άπιστες ψυχές ότι η μεσογειακή κουζίνα είναι η καλύτερη που υπάρχει!