Σε βλέπω σε θερινό επαναστατικό mood

Το Θέρος, παίδες μου, όπως και ο έρως, με τον οποίο κάνει ρίμα, είναι η εποχή του φτου ξελευτερία. Είναι η ώρα που νιώθουμε ότι δικαιούμαστε να σπάσουμε τα δεσμά της συνήθειας, να αλλάξουμε τον ρου της καθημερινότητας και να γράψουμε στα παλιά μας τα παπούτσια τους κανόνες – όλους τους κανόνες, αλλά κυρίως τους αγχωτικούς κανόνες του λεγόμενου καλού γούστου. Τι; Απαγορεύεται να φοράς παπούτσι με στρας το πρωί στον μανάβη; Ποιος το λέει αυτό; Η Vogue; Άσε μας, κουκλίτσα μου. Η κυρία της φωτογραφίας κέρδισε τον θαυμασμό μου, γιατί τα φοράει και ψωνίζει μελιτζάνες, υπέρλαμπρη (και μπράβο και μαγκιά της)!

Καλό είναι να καλύπτει κανείς την τιτανοτεράστια μπιροκοιλιά του στην παραλία; «Γιατί;», αναρωτιέται ο κυριούλης ιδιοκτήτης της. Για να μην πάθει πονόματο ο διπλανός που χτυπιέται στα γυμναστήρια; Μωρ’ τι μας λες! Όχι μόνον τη βγάζει έξω, λοιπόν, αλλά τη χαϊδεύει πού και πού, για να την ενθαρρύνει ν’ αντέξει τα αποδοκιμαστικά βλέμματα με τις αόρατες μεζούρες. Ο γόης που δίσταζε να πλησιάσει κορίτσι (ή αγόρι) τον χειμώνα, όταν πετάει από πάνω του την κουστουμιά και φοράει τα speedo, δίνει πόνο. Αρπάζει τη ρακέτα και ρίχνει το μπαλάκι στην ξαπλώστρα με τη γόησσα (εντάξει, είναι λίγο old school, μεγάλωσε με τον παλιό, καλό ελληνικό κινηματογράφο). Γενικά γίνεται του Κουτρούλη ο γάμος παρά θιν’ αλός. Αν περνούσε από ’κει η Άννα Γουίντουρ, θα πάθαινε δηλητηρίαση από υπερβολική κατανάλωση κακού γούστου. Τι να κάνουμε, όμως, κυρία Άννα μου… Ας πηγαίνατε στο Κάπρι!