Σε βλέπω μέσα στα δέντρα

Πήγαινα μια βόλτα στην Κηφισιά προχτές και χόρτασε το μάτι μου πράσινο. Δέντρα ψηλά ως τον ουρανό τριγύριζαν τις επαύλεις - όσο παλιότερο το σόι, τόσο ψηλότερο το δέντρο, μου είπε κάποτε ένας φίλος μου. Καημένη Κυψέλη, είπα από μέσα μου, με κάτι κακοκουρεμένες νεραντζιές προσπαθείς να αναπνεύσεις λιγάκι. Καημένο κέντρο, τσιμεντωμένο, κακοφορμισμένο, κατουρημένο, μουτζουρωμένο.

Σκέφτομαι να προτείνω στον νέο μας δήμαρχο να δανειστεί καμιά εκατοστή αιωνόβια πεύκα από τον δήμο Κηφισιάς και να δώσει έναντι λίγη από τη ζωντάνια του κέντρου, την πανσπερμία, την πολυχρωμία, τη φασαρία του, τα 24ωρα μπακάλικά του, τα υπόγεια μπαρ των αφρικανών, τα μαγαζιά με τα second hand ρούχα, τα δεκάδες θέατρα.

Μετά το ξανασκέφτηκα όμως. Όχι, αγαπητοί Κηφισιώτες, δεν τα θέλουμε τα αιωνόβια πεύκα και τις επαύλεις σας. Κρατήστε τα κι εμείς θα κρατήσουμε για πάρτη μας το κέντρο: τσιμεντωμένο, κατουρημένο, μουτζουρωμένο, αλλά ολοζώντανο!