Ελλαδα

«Διπλώθηκα από την οδύνη και τον πόνο»: Οι γονείς του Άλκη Καμπανού για τη στιγμή που έμαθαν για τη δολοφονία του

Η πορεία μέχρι το νοσοκομείο, η δίκη και οι δολοφόνοι του 19χρονου

Newsroom
12’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
UPD

Γονείς Άλκη Καμπανού: Η εξομολόγηση για τη δολοφονία του, το τηλεφώνημα, η δίκη και ο πόνος της απώλειας

Η δίκη για τη δολοφονία του Άλκη Καμπανού ολοκληρώθηκε με την απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Θεσσαλονίκης. Οι γονείς του μίλησαν στην ΕΡΤ για τη στιγμή που έμαθαν ότι ο γιος τους δολοφονήθηκε στην περιοχή της Χαριλάου και τη στιγμή που έφτασαν στο νοσοκομείο.

Η Μελίνα Κακουλίδου και ο Αριστείδης Καμπανός μίλησαν για τον πόνο της απώλειας του παιδιού τους και τους δολοφόνους του 19χρονου Άλκη. «Ο Άλκης ακόμη και τώρα που επαναφέρω τις μνήμες ήταν ένας πραγματικός άγγελος, ένα παιδί γεμάτο χαρά, γεμάτο φως. Ένα παιδί αγνό, άδολο. Πάντοτε χαρούμενος και πάντοτε χαμογελαστός. Ήταν φίλος με όλα τα παιδιά, σε όσα σχολεία κι αν άλλαξε. Παντού δημιουργούσε φιλίες, κρατούσε τις φιλίες του, τις παρέες του. Ήμασταν και είμαστε μια πολύ αγαπημένη οικογένεια. Γεμάτος αγάπη απέναντι στους γονείς του, στην αδερφή του, στους φίλους του. Ήξερε να δίνει» δηλώνουν οι γονείς του. 

Στο πατρικό του σπίτι στη Βέροια, τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι όπως τα άφησε. Οι σημειώσεις για τα μαθήματά του στο Οικονομικό Τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου όπου φοιτούσε είναι ακουμπισμένες στο γραφείο του. Όπως ακριβώς τα άφησε λίγο προτού βγει για την τελευταία του βόλτα. «Όταν πήγα να μαζέψω τα πράγματα, καταλαβαίνετε τώρα… είχε αφήσει τις σημειώσεις του γιατί την επόμενη μέρα έδινε μάθημα. Τα μάζεψα και τα έφερα εδώ πέρα στο γραφείο της Βέροιας».

Γονείς Άλκη Καμπανού - Πώς έμαθαν για τη δολοφονία

Το απόγευμα της πρώτης Φεβρουαρίου του 2022, ο Άλκης βγαίνει μια βόλτα με τους φίλους του στη Χαριλάου της Θεσσαλονίκης. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα κάθεται στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας στην οδό Θεοδώρου Γαζή 18, που πια έχει μετονομαστεί σε Οδό Άλκη Καμπανού, όταν δύο αυτοκίνητα σταματούν στο στενάκι. Οι χούλιγκαν κατεβαίνουν κρατώντας ένα δρεπάνι, μαχαίρια και ρόπαλα. Αρχίζουν με λύσσα και βαρβαρότητα να χτυπούν και να μαχαιρώνουν την παρέα των αγοριών. Δύο φίλοι του Άλκη καταφέρνουν να ξεφύγουν και δύο δέχονται μαχαιριές και μεταφέρονται στο χειρουργείο. Ο Άλκης τους φωνάζει συνεχώς «Μη με χτυπάτε άλλο». Οι δολοφόνοι δεν σταματούν και το παιδί πέφτει νεκρό. Η αστυνομία βρίσκει λίγα μέτρα μακριά από τον τόπο του εγκλήματος ένα μαχαίρι πεταμένο στον δρόμο, δίπλα στα σκουπίδια.

Ερώτηση: Πώς πληροφορηθήκατε τι συνέβη;

Αριστείδης Καμπανός: Δέχτηκα το τηλεφώνημα από τον αδελφό μου. Γύρω στις 2-3 η ώρα ήταν. Όταν δέχτηκα το τηλεφώνημα ήταν με μια κραυγή του αδελφού μου ότι σκοτώσανε τον Άλκη. Ήταν μια φωνή που σαν να την είχα ξανακούσει. Το πίστεψα από την πρώτη στιγμή, ενώ η σύζυγός μου δεν πίστευε το γεγονός ότι έγινε αυτό το πράγμα στον Άλκη. Εγώ διπλώθηκα κάτω από τον πόνο, το κλάμα και την οδύνη που ένιωσα εκείνη τη στιγμή όταν το άκουσα. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής που πηγαίναμε στο νοσοκομείο για να βρούμε τον αδερφό μου, για να μας πει πού ακριβώς ήταν ο Άλκης… ήταν από τις χειρότερες στιγμές της ζωής μου.

Ερώτηση: Στη διαδρομή, τότε ξέρατε ότι η ζωή του παιδιού είχε χαθεί ήδη;

Μελίνα Κακουλίδου: Εγώ ως μάνα όταν το πληροφορήθηκα, όταν μου το είπε o σύζυγος, είπα ότι πρόκειται για λάθος. Αποκλείεται να είναι το δικό μου παιδί, γιατί ξέρω πάρα πολύ καλά τον χαρακτήρα του παιδιού μου. Ήταν ένα παιδί που δεν έμπλεκε σε καυγάδες. Δεν του άρεσαν οι φασαρίες. Δεν θυμάμαι να τσακώθηκε ποτέ με κάποιον συμμαθητή του ή εδώ μέσα στο σπίτι, με εμάς, με την αδελφή του. Ήταν ένα παιδί που απεχθανόταν τους καυγάδες και πίστεψα ότι πρόκειται περί λάθους. Αποκλείεται το δικό μου παιδί να έχει μπλεχτεί σε κάποιον καβγά. Μέχρι να φτάσουμε δεν το πίστευα. Έκανα την προσευχή μου στην Παναγιά ως μάνα κι εγώ και μέχρι να φτάσουμε στο νοσοκομείο έλεγα πως αποκλείεται να είναι ο δικός μου. Κάποιο λάθος έγινε.

Ερώτηση: Όταν φτάσατε στο νοσοκομείο σας είχαν πει τι ακριβώς είχε συμβεί;

Αριστείδης Καμπανός: Ουσιαστικά την πληροφορία για το ότι χάθηκε η ζωή του Άλκη μου την έδωσε μια νοσοκόμα και ότι έγινε κατόπιν συμπλοκής, όπως το είχε πει ένας αστυνομικός που βρισκόταν εκεί… από τον οποίο ζητάω συγγνώμη, έστω μετά από τόσο καιρό, γιατί άρχισα να του φωνάζω πράγματα για την αστυνομία και ότι δεν προστάτευσε τον γιο μου.

Ερώτηση: Όταν είδατε το βίντεο για πρώτη φορά, το είδατε στην τηλεόραση; Σας είχαν ενημερώσει γι' αυτό;

Αριστείδης Καμπανός: Για πρώτη φορά το είδα στα δικαστήρια. Δεν ήθελα να το δω. Δεν ήμουν σίγουρος εκείνη τη στιγμή τι συναισθήματα θα έβγαιναν στην επιφάνεια… θα ήταν οργής, θυμού… και ήθελα να έχω σωστές σκέψεις, όσο σωστές σκέψεις μπορείς να έχεις…

Μελίνα Κακουλίδου: Ήταν το μυαλό τόσο θολωμένο που δεν μπορούσα να το δω. Το είδα πολύ πολύ αργότερα… είδα αυτή τη φρίκη σε βάρος του παιδιού μου.

Αριστείδης Καμπανός: Ήταν στρατιωτική ομάδα, καταδρομική ομάδα η οποία ενήργησε προσχεδιασμένα. Δηλαδή ο τρόπος που κινήθηκαν, ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποίησαν τα κινητά τους τηλέφωνα… Κάποια σταμάτησαν την επικοινωνία λίγο πριν φτάσουν στον χώρο όπου βρισκόταν ο Άλκης μαζί με τα άλλα τα παιδιά. Δείχνει προσχεδιασμένο. Όταν, ρε παιδί μου, χτυπούσαν τον Άλκη επανειλημμένα και φώναζε και τους φώναζε... Τους έλεγε μην με χτυπάτε άλλο... Δηλαδή, ρε παιδί μου, τι μίσος πρέπει να νιώθει κάποιος όταν τους φωνάζει μη με χτυπάτε άλλο… και να συνεχίζουν να χτυπάνε.

Γονείς Άλκη Καμπανού - Η Δίκη

Στις 23 Ιανουαρίου του 2023 άρχισε η δίκη στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θεσσαλονίκης. Μετά από 49 μέρες οι 12 κατηγορούμενοι κρίθηκαν ομόφωνα ένοχοι για τη δολοφονική επίθεση. Με την απόφαση μετατράπηκε η βασική κατηγορία από άμεσο σε ενδεχόμενο δόλο. Το δικαστήριο επέβαλε σε επτά κατηγορούμενους ισόβια και πολυετείς καθείρξεις για την ανθρωποκτονία και τον τραυματισμό των άλλων δύο νεαρών, ενώ οι πέντε καταδικασμένοι ως συνεργοί τιμωρήθηκαν με κάθειρξη από 19 έως 27 χρόνια. Τη δίκη κάλυπτε δημοσιογραφικά για την ΕΡΤ ο Κώστας Καντούρης.

Ερώτηση: Ξεκινήσατε να καταθέτετε στη δίκη. Γυρίσατε ολόκληρη προς τους 12 κατηγορούμενους και τους ρωτήσατε: «Γιατί τον Άλκη. Γιατί το δικό μου παιδί;» ύστερα από 49 ημέρες δίκης. Πήρατε απάντηση σε αυτό;

Μελίνα Κακουλίδου: Η ερώτηση αυτή ήταν αναμενόμενη. Ήθελα να μάθω γιατί συνέβησαν όλα αυτά. Γιατί αυτή η άγρια επίθεση απέναντι στο παιδί μου; Αλλά δυστυχώς δεν εισέπραξα καμία απάντηση. Από την πλευρά των καταδικασθέντων… μια σκέτη συγγνώμη. Εξήγηση για όλο αυτό το γεγονός δεν εισέπραξα. Αυτό που εισέπραξα ήταν μια σκέτη συγγνώμη χωρίς καμία ενσυναίσθηση, κάποιο ίχνος μεταμέλειας.

Αριστείδης Καμπανός: Κανείς δεν μπορεί να ξέρει εάν η συγγνώμη που ζήτησαν είναι επιφανειακή ή αν είναι μετά από ενσυναίσθηση αυτού που έχουν κάνει. Αυτό το πράγμα το ξέρουν μόνο οι ίδιοι. Αλλά ακόμη και αυτή η συγγνώμη, έστω και με αυτό τον τρόπο, αποτελεί και αυτό ένα μέρος της δικαίωσής του. Τώρα αν είναι πραγματική… μόνο ο Θεός το ξέρει.

Ερώτηση: Η απόφαση, η πρώτη απόφαση σας δικαίωσε;

Μελίνα Κακουλίδου: Για μένα ήταν μια ηθική δικαίωση, όπως είπα, αλλά ο Άλκης δεν θα ξαναγυρίσει πίσω για μένα. Δεν μπορεί να ξαναγυρίσει πίσω.

Αριστείδης Καμπανός: Ναι, είναι δικαίωση η απόφαση του δικαστηρίου. Ουσιαστικά υπάρχει έγκλημα. Έγινε το έγκλημα και πρέπει να υπάρξει τιμωρία έτσι ώστε να μην ξαναγίνουν τέτοιου είδους εγκλήματα σε αυτή τη χώρα.

Ερώτηση: Η απόδοση δικαιοσύνης καταλαγιάζει έστω κάτι το παραμικρό;

Μελίνα Κακουλίδου: Για μια στιγμή καταλαγιάζει κάτι, αλλά είναι η απώλεια του παιδιού τόσο έντονη που επανέρχεται, είναι μόνο για μια στιγμή, είναι μια στιγμή δικαίωσης. Αλλά η απώλεια του παιδιού υπάρχει. Δεν γυρίζει πίσω ο Άλκης.

Αριστείδης Καμπανός: Ναι, αισθάνθηκα δικαίωση. Αισθάνθηκα δικαίωση. Καταλαγιάζει, καταλαγιάζει λιγάκι τον πόνο. Αλλά, όπως είπε και η Μελίνα, είναι προσωρινό. Άλλωστε δεν έχει σημασία τι αισθανόμαστε εγώ και η Μελίνα ως δικαίωση. Είναι το τι αισθάνεται ολόκληρη η ελληνική κοινωνία γι’ αυτό το γεγονός. Διάβασα κάπου –θα μου πείτε είναι πολύ έντονο αυτό που θα πω– ότι η κοινωνία προετοιμάζει ένα έγκλημα και οι δολοφόνοι το εκτελούν. Δηλαδή όχι μόνο για το θέμα του Άλκη, αλλά και για τις υπόλοιπες δολοφονίες που τον τελευταίο καιρό μαστίζουν την ελληνική κοινωνία, όπως οι γυναικοκτονίες. Δηλαδή σαν κοινωνία… σαν κοινωνία κάτι δεν πήγαινε καλά. Πρέπει να αλλάξουμε σαν κοινωνία και ας αποτελέσουν αυτά τα γεγονότα των δολοφονιών ένα τέλος και μια καινούργια αρχή για αυτή τη χώρα, για την Ελλάδα.

Ερώτηση: Για τους κατηγορούμενους που έπρεπε να τους βλέπετε κάθε μέρα στις 49 μέρες του δικαστηρίου και τους γονείς τους, τι σκεφτήκατε;

Αριστείδης Καμπανός: Υπήρξαν στιγμές που τους έβλεπα και μου δημιουργούσαν ανάμεικτα συναισθήματα. Άλλες φορές οργιζόμουν και άλλες φορές τους λυπόμουν. Τραβάνε τώρα και αυτοί τον προσωπικό τους σταυρό, αλλά αυτόν τον σταυρό που κουβαλάνε έπρεπε να τον σκεφτούν από πριν… τον τρόπο με τον οποίο μεγάλωσαν τα παιδιά τους. Είναι οι δεύτερες σκέψεις που έπρεπε να κάνουν για τα παιδιά τους, γιατί για να φτάσουν να δολοφονήσουν, για να φτάσουν στο έγκλημα έπρεπε να περάσουν από κάποια άλλα στάδια, τα οποία ήταν στρεβλά. Δηλαδή κάποια μηνύματα θα έπρεπε να πάρουν από τα παιδιά τους και να τους πουν «ρε παιδί μου, κάτι λάθος κάνεις».

Ερώτηση: Τους θεωρείτε συνενόχους;

Αριστείδης Καμπανός: Φυσικά. Περισσότερο ένοχους θεωρώ τους γονείς, γιατί έπρεπε να δώσουν στα παιδιά τους αυτό που πρέπει να δώσουμε στην ελληνική κοινωνία: ηθική διαπαιδαγώγηση. Δεν είναι δυνατόν να πηγαίνουν σε κλαμπ οργανωμένα γεμάτα μαχαίρια, λοστάρια… και να μην ήξεραν πού πηγαίνουν τα παιδιά τους… Κι αν δεν το ήξεραν είναι δύο φορές πιο ένοχοι… Δύο φορές πιο ένοχοι.

Ερώτηση: Το μοιραίο βράδυ είχατε μιλήσει με τον Άλκη;

Μελίνα Κακουλίδου: Εγώ είχα μιλήσει 7:30 ώρα. Μου έκανε μια κλήση στο Viber. Μιλήσαμε αρκετά, είπαμε για τα μαθήματα… Ποια είναι τα σχέδιά του αφού τελειώσει την εξεταστική… Αν θα έρθει στη Βέροια να μας δει. Του λέω «εντάξει, με την ησυχία σου». «Πήρα να δω τι κάνετε, αν είστε καλά», «Πώς πάει, μαμά, το σχολείο;»... Λόγια της καθημερινότητας. Αυτό ήταν το τελευταίο, η τελευταία επαφή που είχα με τον Άλκη.

Ερώτηση: Οι φίλοι του Άλκη που ήταν μαζί του εκείνο το βράδυ, έχουν επικοινωνία μαζί σας; Διατηρείτε κάποια επικοινωνία;

Μελίνα Κακουλίδου: Ναι, ήμασταν μαζί και στα δικαστήρια. Έχουμε επικοινωνία με τις οικογένειες, φυσικά.

Ερώτηση: Νιώσατε την ανάγκη να τους ρωτήσετε ξανά και ξανά αν υπάρχει κάτι άλλο, αν κάτι σκέφτηκαν, αν κάτι θυμήθηκαν;

Μελίνα Κακουλίδου: Όχι, όχι. Νομίζω ότι ειπώθηκαν όλα στα δικαστήρια με τόσες λεπτομέρειες… Πιστεύω ότι και γι’ αυτούς είναι πάρα πολύ δύσκολο. Είναι δηλαδή μια τραγική βραδιά που θα τους συνοδεύει σε όλη τους τη ζωή.

Γονείς Άλκη Καμπανού - Ο πόνος της απώλειας

Ερώτηση: Αυτό το τόσο δύσκολο κομμάτι, ένας γονιός να πενθεί για τον χαμό του παιδιού του, εσείς το ζήσατε και σε μία ακόμα διάσταση, ήταν πανελλήνιο. Μαζί με εσάς θρηνούσε και όλη η Ελλάδα. Και θέλω να σας ρωτήσω αυτό σας το έκανε ακόμα πιο δύσκολο να θέλετε να απομονωθείτε; Υπήρξαν και στιγμές που τα λόγια κάποιων ανθρώπων αγνώστων ήταν αποκούμπι;

Αριστείδης Καμπανός: Εισπράξαμε την αγάπη όλου του κόσμου, ο οποίος μας συμπαραστάθηκε και αυτό ήταν το στήριγμά μας. Να δει και ο κόσμος τα λόγια συμπαράστασης που δεχθήκαμε όλο αυτό το χρονικό διάστημα. Δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να αντέξουμε όλο αυτό το βάρος του δικαστικού αγώνα αν δεν υπήρχαν και ο απλός κόσμος και τα λόγια συμπαράστασης, αγάπης του κόσμου. Γι’ αυτό προηγουμένως που είπα ότι σαν να βλέπω ότι κάτι αλλάζει… Ίσως το βλέπω λιγάκι εγωιστικά, αλλά νομίζω ότι κάτι γίνεται, ρε παιδί μου. Κάτι γίνεται, κάτι αλλάζει.

Μελίνα Κακουλίδου: Η συμπαράσταση του κόσμου. Απλοί άνθρωποι, απλά νέα παιδιά ήρθαν να μου συμπαρασταθούν, να μου σφίξουν το χέρι. Τόσο απλά. Αλλά και απ’ ό,τι βλέπω έξω, ειδικά εδώ στην τοπική κοινωνία με τις δράσεις που γίνονται, με τα σχέδια εργασίας στα σχολεία που εργάζομαι… Όλη η κοινωνία θέλει να αλλάξει κάτι.

Ερώτηση: Οι σκληρές δοκιμασίες τους ανθρώπους ή τους διαλύουν ή τους κάνουν πιο δυνατούς, τους ενώνουν ή τους χωρίζουν.

Αριστείδης Καμπανός: Για μένα ήταν στήριγμα. Δηλαδή αν δεν ήταν η Μελίνα, δεν υπήρχε περίπτωση να τα βγάλω πέρα. Αυτή κάνει τη δουλειά του άντρα, δηλαδή δεν ξέρω… Το είπα αρχικά και στα κανάλια ότι είσαστε πιο δυνατές ίσως σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις… Ίσως η Μελίνα μου ήταν δυνατή, ήταν το στήριγμά μου. Τώρα που κατάφερα λιγάκι να είμαι πιο πολύ στα πόδια μου τη στηρίζω κι εγώ.

Μελίνα Κακουλίδου: Κι εγώ το ίδιο. Μοναδικό στήριγμα ο σύζυγος. Είμαστε οι γονείς του Άλκη. Οφείλαμε να είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο γιατί ακριβώς έτσι ήθελε να μας βλέπει και ο Άλκης.

Αριστείδης Καμπανός: Ήθελε.

Μελίνα Κακουλίδου: Έπρεπε να αντέξω. Έπρεπε να αντέξω γιατί ήταν για τον Άλκη. Έπρεπε να αντέξω και να είμαι παρούσα. Ήθελα να μάθω κι εγώ τι πραγματικά συνέβη εκείνο το βράδυ. Να ακούσω έστω μια αλήθεια που πιστεύω ότι δεν ακούστηκε κάποια αλήθεια. Αυτό πιστεύω.

Αριστείδης Καμπανός: Ουσιαστικά η Μελίνα κράτησε τη στάση που έπρεπε να κρατήσω εγώ. Δηλαδή στο δικαστήριο, ήταν από την αρχή μέχρι το τέλος, πλην στη μαρτυρία της ιατροδικαστού. Όλος αυτός ο αγώνας ήταν και αγώνας δικός μας, δηλαδή το να μπορέσουμε να σταθούμε μέσα στο δικαστήριο και να δείξουμε και με τη στάση μας το πόσο κακό μας έκανε αυτό, το πόσο κακό έκαναν στην οικογένειά μας. Η Μελίνα κράτησε τη στάση αυτή που έπρεπε και ήταν το στήριγμά μου.

Μελίνα Κακουλίδου: Φυσικά και οι δύο μαζί… έπρεπε.

Αριστείδης Καμπανός: Όλος ο δικαστικός αγώνας ήταν και για εμάς ένας Γολγοθάς, πρέπει να το καταλάβετε. Ήταν πολύ δύσκολο. Ήταν κάποιες στιγμές που δεν άντεξα κι εγώ μέσα στο δικαστήριο που αντέδρασα, που αντέδρασε.

Πηγή: ΕΡΤ

Διαβάστε περισσότερα για τη δολοφονία του Άλκη Καμπανού