Θεσσαλονίκη: Ηθική και πολιτικές εξαγγελίες

Ηθική και πολιτικές εξαγγελίες. Σύντομο ανέκδοτο; Σχήμα οξύμωρο; Τίτλος άρθρου ενός αιθεροβάμονα που δεν έχει ιδέα για το πώς γίνονται οι εκλογές στην Ελλάδα; Πιθανώς και τα τρία. Σίγουρα πάντως ένας χαμένος παράδεισος. Πώς θα ήταν αλήθεια η δημόσια ζωή μας αν γνωρίζαμε ότι όσα εξαγγέλλονται από τους υποψηφίους θα γίνουν πράξη; Αν μέριμνά μας ήταν να συγκρίνουμε τις ιδέες και τα σχέδια μεταξύ τους και όχι να εκτιμήσουμε πόσο πιθανό είναι η κάθε εξαγγελία να είναι αληθινή; Αν είχαμε τεκμήρια της ειλικρίνειας των προθέσεων;

Δεν έχουμε. Και για αυτό δικαίως αμφισβητούμε την κάθε κουβέντα και το κάθε όραμα. Ζούμε στην πόλη στην οποία εδώ και 40 χρόνια έχουν τάξει τα πάντα και δεν έχουν δώσει τίποτα. Χωρίς υπερβολή. Το τελευταίο μεγάλο έργο της πόλης ήταν ο περιφερειακός δρόμος της, αυτός με τις ανάποδες κλίσεις, τους φωτεινούς σηματοδότες και τις αριστερές στροφές! Αυτός με τους ανισόπεδους κόμβους των τελευταίων χρόνων που πλημμύρισαν με την πρώτη μεγάλη νεροποντή του χειμώνα. Πραγματικά, αν δεν είχαμε την ανάπλαση της Νέας Παραλίας, θα μπορούσε κάποιος βάσιμα να υποστηρίξει ότι σε τούτη την πόλη, όταν έβρεχε ευρωπαϊκά προγράμματα, οι τοπικοί άρχοντες κρατούσαν ομπρέλα. Αν προσγειωνόμασταν σήμερα με αλεξίπτωτο σε αυτήν την πόλη, θα ήταν βάσιμο να πιστέψουμε πως δεν υπάρχουν στην πόλη ετούτη αρχιτέκτονες ή άνθρωποι της τέχνης, ή τέλος πάντων ότι, αν υπάρχουν, βρίσκονται σε ένα είδος ομηρίας όπου αδυνατούν να εκφραστούν.

Και σήμερα; Μήπως κάτι αλλιώτικο γεννιέται; Κάποιος ή κάποια με ηθική και με σχέδιο; Είναι αληθινά εντυπωσιακό ότι τον τελευταίο χρόνο εμφανίστηκαν πολλά ονόματα «στο τραπέζι». Δυσανάλογα πολλά σε σχέση με τις προτάσεις και τις λύσεις. Δεν είναι μια καλή αρχή να ξεκινάς χωρίς συγκεκριμένη ατζέντα, μόνο με το όνομά σου. Λίγοι ιεραρχήσαμε τα προβλήματα, λιγότεροι μιλήσαμε για την αξία που έχει ο δρόμος της σύγκλισης και της συνεργασίας και ελάχιστοι το κάναμε πράξη, κάνοντας ένα βήμα πίσω προκειμένου να πάει η πόλη ένα βήμα μπροστά. Ας είναι. Ίσως τα 25 χρόνια της ενεργής συμμετοχής μου στην τοπική αυτοδιοίκηση να είναι λίγα. Ίσως να χρειάζονται να περιμένω 40, όσα περιμένουμε και το Μετρό τούτης της πόλης, για να ακούσω κάποιον που θα σκέφτεται συνετά, θα προγραμματίζει αυστηρά και φυσικά θα δεσμεύεται για όσα υποσχέθηκε.

Αυτός δεν θα είναι σίγουρα ο σημερινός Δήμαρχος. Ανέτοιμος για τη θέση, με κλειστούς ορίζοντες και με την αγωνία της επανεκλογής του, δεν είναι σίγουρα ο άνθρωπος που θα σχεδιάσει με σύνεση ή θα εφαρμόσει με αίσθηση καθήκοντος. Μακάρι να είναι κάποιος από τους πολλούς που ετοιμάζονται να σταθούν απέναντί του. Ανυπομονώ να δω τον πρώτο ή την πρώτη που θα παρουσιάσει ένα ρεαλιστικό, κοστολογημένο και άμεσα υλοποιήσιμο πρόγραμμα δράσης. Για τα «μικρά και καθημερινά» και για τα «μεγάλα και ανατρεπτικά». Από την καθαριότητα των δρόμων μέχρι τα κίνητρα εγκατάστασης στην πόλη νέων καλλιτεχνών. Δεν είναι άλλωστε δύσκολο να σκεφτείς πώς θα ξημερώσει μια καινούργια μέρα σε μια πόλη τόσο σκοτεινή και τόσο μοναχική. Ένας άνθρωπος που θα κρατά τον λόγο του χρειάζεται μόνο.