Το post της ημέρας: Κώστας Στούπας

Οι λιτανείες της οργής δεν σβήνουν φωτιές…
Τις τελευταίες μέρες παρακολουθήσαμε πύρινη λαίλαπα που σάρωσε τη χώρα σε ζωντανές τηλεοπτικές μεταδόσεις. Κάποια στιγμή μάλιστα χθες το απόγευμα οταν παρακολουθούσαμε μια έκρηξη φωτιάς να σαρώνει μια συστάδα πεύκων περί τα 500 μέτρα απο το εξοχικό μας το οποίο είχαμε εγκαταλείψει εγκαίρως δεν αντέξαμε άλλο, κλείσαμε την τηλεόραση και βγήκαμε στο μπαλκόνι για μπίρες(Κάποιος γείτονας σήμερα το πρωί μας ενημέρωσε πως μέχρι αυτήν την ώρα η γειτονιά μας παραμένει αβλαβής κυρίως επειδή δεν διαθέτει ούτε ενα πεύκο…).
Αυτό που πρόσεξα είναι πως το τηλεοπτικό κοινό ενθουσιάζονταν με τα κανάλια που έδειχναν συνεχώς εικόνες καταστροφής και έβγαζαν τους αγανακτισμένους απο την καταστροφή ανθρώπους να εκφράζουν δημοσίως την οργή τους βρίζοντας πολιτικούς, πιλότους, πυροσβέστες και άλλους ειδικούς.
Αντιλαμβάνομαι την οργή κάποιου που χάνει μέσα σε λίγες ώρες τα πάντα.
Το ζητούμενο για τα μέσα ενημέρωσης όμως δεν είναι η δημόσια μαζική ψυχαναλυτική εκτόνωση. Το ζητούμενο είναι πως θα περιορίσουμε την ζημιά που βρίσκεται σε εξέλιξη και κυρίως πως στο μέλλον θα προλάβουμε να περιορίσουμε παρόμοιες καταστάσεις που είναι σύμφυτες της ζωής.
Υπό αυτή την έννοια προτιμώ τα κανάλια που αποφεύγουν τους οργισμένους πληγέντες (όσο και αν συμμερίζομαι τον πόνο και το δίκιο τους) και προτιμώ εκείνα που ζητάνε κυρίως τεκμηριωμένες απόψεις απο ειδήμονες. Όπως αυτές που άκουσα χθες απο τον κ. ΚαραΙωσηφίδη για τα πυροσβεστικά αεροπλάνα τα πλεονεκτήματα και της αδυναμίες τους και τον κ. Χατζημπίρο για την ανάλυση πως οι πυρκαγιές στα πευκοδάση είναι αναμενόμενες και επαναλαμβανόμενες καθώς αποτελούν στοιχείο αναγέννησης και επικράτησης τους έναντι άλλων ανταγωνιστικών ειδών.