Ζήσης Λιούπας για τον 112: Όλη η κακοδαιμονία της χώρας σε 3 ψηφία

Μέχρι το τέλος του έτους θα είναι διαθέσιμο το σύστημα 112. Αυτό διαβεβαίωσε ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Κυριάκος Πιερρακάκης. Ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης παρακολούθησε την Παρασκευή  την επίδειξη της πλατφόρμας, την πιλοτική λειτουργία και τη δοκιμαστική εκπομπή μηνυμάτων εκτάκτου ανάγκης μέσω των δικτύων κινητής τηλεφωνίας.

112 είναι ο αριθμός κλήσης έκτακτης ανάγκης που λειτουργεί εδώ και χρόνια στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι ο αριθμός που οι Έλληνες αλλά και οι επισκέπτες σε αυτή τη χώρα δεν διαθέτουν εάν βρεθούν σε μια επικίνδυνη για τη ζωή τους στιγμή. Ό,τι κι αν τους συμβεί δεν έχουν καμία προειδοποίηση.

Η απόφαση να τεθεί σε λειτουργία ο 112 από τη νέα κυβέρνηση αντιμετωπίστηκε από μια μερίδα του κόσμου με καχυποψία και αγανάκτηση. Σε αυτούς απαντά με ανάρτησή του στο Facebook ο Ζήσης Λιούπας, ο μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος μηχανικός που από το 2009 προσπαθεί για την καθιέρωση μιας πανευρωπαϊκής υποχρέωσης που θα μπορούσε να είχε αποτρέψει τραγωδίες, όπως αυτή στο Μάτι.

Σύμφωνα με τον κ. Λιούπα στα τρία ψηφία του 112 κρύβεται όλη η κακοδαιμονία της Ελλάδας.

Αναλυτικά η ανάρτηση στο facebook:  

«Το 2009 με την εταιρία μου αναλάβαμε τη σύνταξη μελέτης για τον εκσυγχρονισμό της υποδομής της υπηρεσίας 112, που ήδη από τότε συνιστούσε πανευρωπαϊκή υποχρέωση των χωρών. Φυσικά, μεταξύ των υπόλοιπων λειτουργιών που προδιαγράψαμε, υπήρχε και η υπηρεσία μαζικών ειδοποιήσεων εντός γεωγραφικών περιοχών.

10 χρόνια μετά, και διαπιστώνοντας ότι τέτοιο σύστημα δεν δουλεύει ακόμη, δε μπορώ να αφήσω ασχολίαστο το θέμα, ειδικά βλέποντας μερικές πολύ ενδιαφέρουσες «κραυγές αγανάκτησης». Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι τέτοιο σύστημα θα μπορούσαμε να είχαμε από τότε αν:

• Η πολιτική ηγεσία δεν πορευόταν με τη νοοτροπία (και δεν την εξέφραζε ρητά) ότι καλύτερα να πληρώνουμε και κανένα πρόστιμο στην ΕΕ παρά να μπαίνουμε σε κοπιώδη προσπάθεια (και αντιπαράθεση με συμφέροντα).

• Πολλές εταιρίες τηλεφωνίας δεν έδιναν λυσσώδη μάχη για να αποφύγουν να αναλάβουν οποιαδήποτε υποχρέωση σε σχέση με την υλοποίηση συναφών μηχανισμών για να υποστηρίξουν τα απαιτούμενα. Υπήρξαν εκπρόσωποι που ισχυρίστηκαν ότι δεν πρόκειται να κουνήσουν το δαχτυλάκι τους αν δεν εξαναγκαστούν με νόμο!

• Οι «διαχειριστές» των «ΕΣΠΑ» θεωρούσαν υποχρέωσή τους να φέρουν κάποιο αποτέλεσμα άλλο από την κατανάλωση κονδυλίων για να υποστηρίξουν τη μισθοδοσία τους
• Οι επίδοξοι υλοποιητές της υπηρεσίας ενδιαφερόντουσαν να κάνουν το σωστό και όχι μόνο να μασουλήσουν έναν προϋπολογισμό δεκαπλάσιο από αυτόν που προδιαγράψαμε τότε.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν διάλογο με Σουηδό μηχανικό τηλεφωνίας που είχα τότε όταν τον ρώτησα: «Εδώ με το σκεπτικό ότι τα δεδομένα θέσης των συνδρομητών είναι ευαίσθητα/προσωπικά, ακόμη και όταν υπάρχει έκτακτη ανάγκη, οι εταιρίες δηλώνουν ότι κωλύονται να μοιραστούν τέτοιες πληροφορίες. Στη Σουηδία έχετε περάσει κάποιο νόμο σχετικά;». Πήρα την εξής απάντηση: «Τι να σου πω ρε φίλε. Στη Σουηδία όταν το κράτος ζητάει κάποια δεδομένα από τις εταιρίες, θεωρούμε δεδομένο ότι για κάποιο καλό λόγο τα χρειάζεται!».
Πιο πολύ από όλα πάντως, βρίσκω ότι για την εν λόγω αποτυχία, όπως και για τόσες άλλες, ευθύνεται η συλλογική ανακήρυξη της απραξίας σε υπέρτατη αξία. Όταν τα χρήματα και η τεχνογνωσία υπάρχουν, το μόνο αίτιο που μπορεί να παρεμποδίζει την εξέλιξη είναι οι άνθρωποι!»