Το ιστορικό τρίγωνο της δυστοπίας

Κινέζοι δημότες κατέφυγαν σε τέχνασμα της λίθινης εποχής για να εξασφαλίσουν την πρόσβαση στα καταστήματά τους. Οι κοτρόνες προέρχονται μάλλον από το διπλανό «διατηρητέο» γκρεμίδι νεοκλασικού που όταν άρχισε να καταρρέει έκλεισε για μήνες την οδό Ναυάρχου Σαχτούρη.

Πρώτα λόγω Πάσχα –από αλληλεγγύη στα έρμα τ’ αρνιά– και μετά λόγω της απεργίας της ΕΣΗΕΑ –από αλληλεγγύη στους δημοσιογράφους–, είπα να μην πεζογράψω και ν’ αφήσω τον δήμαρχο ήσυχο, να γιορτάσει κι αυτός σαν χριστιανός. Αλλά σήμερα τρία γεγονότα με αναγκάζουν πάλι να ασχοληθώ με τα άλυτα θέματα της γειτονιάς μου και του Ιστορικού Κέντρου γενικότερα.

Η εβδομάδα άρχισε στραβά, γιατί ανεβαίνοντας την Αγίων Αναργύρων πάτησα κυβόλιθο τραμπάλα κι ένας πίδακας νερό μούσκεψε το παπούτσι και το μπατζάκι μου. Ευτυχώς διευθυντικό στέλεχος παρακείμενου ραδιοφωνικού σταθμού –του κυβερνώντος κόμματος– παρακολούθησε το γελοίο συμβάν κι έχω επιτέλους έναν αξιόπιστο μάρτυρα για το λαϊκό δικαστήριο. Αργότερα, σε τραπεζοκάθισμα του κεντρικού δρόμου, όσο ξεκοκάλιζα την εφημερίδα του σαββατοκύριακου κι έβαζα χαιρέκακα στοιχήματα με τον εαυτό μου για το πόσοι τουρίστες θα σκοντάψουν και πόσοι θα πέσουν στο νταμάρι, αναρωτιόμουν αν ο δήμαρχος Αθηναίων σε καμιά δεκαριά χρόνια θα είναι πακιστανικής ή κινεζικής καταγωγής, μουσουλμάνος ή βουδιστής ή μήπως ταοϊστής κι αν θα έχει κι αυτός πρόβλημα με την αποτέφρωση των νεκρών και θα ’μαι καταδικασμένος να πάω το τελευταίο μου ταξίδι στη Βουλγαρία; Τέτοια δυστοπικά σκεφτόμουν, όταν εισβάλλουν αιφνιδιαστικά στο κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος τρεις δημοτικοί αστυνόμοι, όχι για καφέ αλλά για να ενημερώσουν τον υπεύθυνο, ότι την επομένη, δηλαδή σήμερα, ένα φορτηγό του δήμου θα μαζέψει όσα τραπεζοκαθίσματα βρίσκονται στον δρόμο, μιας και η ξεχαρβαλωμένη κεντρική μας οδός είναι μεν ήπιας κυκλοφορίας, αλλά έχει μόνο ένα πεζοδρόμιο. Εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία για να ρωτήσω τα καλόπαιδα του δήμου γιατί δείχνουν τόσο μεγάλο ζήλο κυνηγώντας το παρκάρισμα με την ξυστή κάρτα και καθόλου στο παρκάρισμα πάνω στον πεζόδρομο. Η απάντηση ήταν αποστομωτική: «Αφού παρκάρουν παντού!» Με άλλα λόγια, ο δήμος θα μαζέψει τα παράνομα καθίσματα για να παρκάρουν στη θέση τους παράνομα τα αυτοκίνητα και η γειτονιά που ζει και λιάζεται σ’ αυτόν τον δρόμο θα αναρωτιέται γιατί ο δήμος θέλει να διώξει τους κατοίκους αντί των αυτοκινήτων από τους –κατεστραμμένους– δρόμους και πεζόδρομους. Προτείνω στον Γενικό Διευθυντή Ποιότητας Ζωής και τους προϊστάμενους οδοποιίας, αποχέτευσης και δημοτικής αστυνομίας να δουν επί τόπου το πρόβλημα και να μάθουμε τι σχεδιάζουν. Κερνάω και φρεντοτσίνο. Πάντως εγώ επιλέγω το απέραντο καφενείο από το απέραντο πάρκινγκ και προτιμώ να με δροσίζει όταν σκοντάφτει και πέφτει πάνω μου μια γκαρσόνα με νεροπότηρα, παρά να με πιτσιλάνε αυτοκίνητα και μηχανές με τα βρομόνερα ενός δρόμου που βουλιάζει. Όταν φύγει το πάρκινγκ από τα πεζοδρόμια και τους πεζόδρομους να ξανακουβεντιάσουμε για τα καθίσματα, αφού άκουσα ότι οι καταστηματάρχες προτιμούν να πληρώνουν στον δήμο ψηλό νοίκι αντί εξοντωτικά πρόστιμα. Πιο παλιά θα σκεφτόμουν ότι στη γειτονιά μου και η φάβα έχει λακκούβες.

Μπορεί το Πάσχα να μην πεζογραφούσα, άλλα δεν σταμάτησα να φωτογραφίζω το δυστοπικό τριγώνο των Αθηνών –όπως λέμε των Βερμουδών–, μόνο που εδώ δεν βουλιάζουν καράβια αλλά δρόμοι και πεζοδρόμια.

Ένας ευαίσθητος εστιάτορας προσπάθησε μάταια να προστατέψει περαστικούς και πελάτες μπροστά στο μαγαζί του ρίχνοντας τσιμέντο, αλλά το ύπουλο «σκαλοπάτι» έμεινε, γιατί το καπάκι έχει βουλιάξει μαζί με το λιθόστρωτο.

Εγκαταλειμμένη από την ΕΥΔΑΠ και τον Δήμο αποχέτευση. Οι παλιοί λένε ότι το έργο του ΥΠΕΧΩΔΕ δεν λειτούργησε ποτέ. Την άνοιξη μερικές σχάρες φυτρώνουν σαν ζαρντινιέρες.

Το πεζοδρομημένο τμήμα της Αγίων Αναργύρων, με απαγορευτικές πινακίδες και στις δύο εισόδους. Αναρωτιέμαι γιατί στο Κολωνάκι πίνουν καφέ μέσα σε θερμοκήπια με γιγαντοθόνες κι εμείς δεν μπορούμε να βάλουμε ούτε ένα καγκελάκι στο δρόμο και να δώσουμε 10 κλειδιά στο EKAB, την πυροσβεστική και τον παπά των Αγίων Αναργύρων για τον Επιτάφιό του.

Οδός Κολοκοτρώνη, 09.05.2016, ώρα 12:23. Τα κολονάκια ξεριζώθηκαν πριν πολλά χρόνια, αλλά δεν αντικαταστάθηκαν, ούτε όταν ο δήμος πεζοδρόμησε την οδό Λιμπονά. Και για να το πεζογράψω πιο λαϊκίστικα: Η μάνα με το παιδικό και η γριά με το καρότσι της λαϊκής πρέπει να κατέβουν και να περπατήσουν 20 μέτρα στο οδόστρωμα, γιατί η δημοτική αστυνομία αντί να σηκώνει αυτοκίνητα μαζεύει τραπεζοκαθίσματα και διώχνει καταθλιπτικούς συνταξιούχους και άνεργους διπλωματούχους από τα πεζοδρόμια και τους πεζόδρομους.

Υ.Γ. Κατέβηκα να πάρω εφημερίδα και είδα την Αγίων Αναργύρων χωρίς τραπεζοκαθίσματα: Μου θύμισε μια θλιβερή γειτονιά της παλιάς Πράγας πριν από την παραίτηση του προέδρου Husak και την κατάρρευση του καθεστώτος το 1989. Το κρατικό στούντιο Barrandov μας είχε νοικιάσει τον έρημο κεντρικό δρόμο για να γυρίσουμε σκηνή μιας νουβέλας του ύστερου γερμανικού ρομαντισμού.

Η δημοτική αστυνομία πέρασε κατά τις 12 και βρήκε μόνο ζαρντινιέρες και μηχανάκια που πρόλαβαν τα αυτοκίνητα. Σημειωτέον ότι το λιθόστρωτο κάτω από τις τέντες είναι σε άριστη κατάσταση. Στις 14:00 τα τραπεζοκαθίσματα είχαν επιστρέψει στην θέση τους, ώστε αύριο ή μεθαύριο να πέσουν ξαφνικά τα πρόστιμα. Πόση βλακώδης υποκρισία, Θεέ μου!