Ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ: Πώς η άνοδος της ριζοσπαστικής αριστεράς στους Δημοκρατικούς μπορεί να επηρεάσει τις ενδιάμεσες εκλογές και την ισορροπία δυνάμεων.
Οι midterms (ενδιάμεσες εκλογές) που θα διεξαχθούν τον προσεχή Νοέμβριο θα αποτελέσουν μια μεγάλη δημοσκόπηση για τον πρόεδρο και τα κόμματα. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, τα δύο σώματα του Κογκρέσου έχουν διαφορετικές θητείες: στη Βουλή των Αντιπροσώπων (House of Representatives), τα 435 μέλη εκλέγονται κάθε 2 χρόνια με σκοπό η σύνθεση του σώματος να αντανακλά τη λαϊκή βούληση· στη Γερουσία (Senate), ο κάθε γερουσιαστής έχει θητεία 6 ετών, αλλά οι έδρες είναι κατανεμημένες σε τρεις ομάδες (κλάσεις). Έτσι, περίπου το 1/3 της Γερουσίας εκλέγεται κάθε 2 χρόνια. Οι midterms πραγματοποιούνται πάντοτε στα μέσα της θητείας του Προέδρου (τον Νοέμβριο της δεύτερης χρονιάς της προεδρίας του) και λειτουργούν ως μηχανισμός ελέγχου και ισορροπίας (checks and balances), δίνοντας την ευκαιρία στους πολίτες να αξιολογήσουν την πορεία της κυβέρνησης στα μισά της θητείας: με τις ενδιάμεσες εκλογές μπορεί να αλλάξει ο συσχετισμός δυνάμεων στο Κογκρέσο περιορίζοντας ή ενισχύοντας την ικανότητα του Προέδρου να περνά νόμους, να διορίζει δικαστές και γενικά να υλοποιεί το πρόγραμμά του. Εκτός από τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων και 33-35 έδρες της Γερουσίας, εκλέγονται πολλοί Κυβερνήτες πολιτειών, μέλη πολιτειακών νομοθετικών σωμάτων, άλλοι τοπικοί αξιωματούχοι ενώ διενεργούνται δημοψηφίσματα για σημαντικά ζητήματα (π.χ. άμβλωση, φόροι, νομιμοποίηση ουσιών). Παραδοσιακά, στις midterms το κόμμα του προέδρου χάνει έδρες —θα δούμε τι θα γίνει φέτος. Αν και οι Δημοκρατικοί χρειάζονται λίγες έδρες (net gain, δηλαδή καθαρές-καθοριστικές έδρες) για να αποκτήσουν τον έλεγχο της Βουλής, η εσωκομματική τους ριζοσπαστικοποίηση μπορεί να δυσκολέψει την προσέλκυση ανεξάρτητων και μετριοπαθών ψηφοφόρων σε αμφίρροπες περιφέρειες.
Σύμφωνα με τον κεντροαριστερό ιστότοπο Politico, μετά τις ήττες που υπέστησαν οι μετριοπαθείς υποψήφιοι στις 23 Ιουνίου στις προκριματικές εκλογές του Δημοκρατικού Κόμματος στη Νέα Υόρκη, η παράταξη φοβάται ότι θα χάσει τον ιδεολογικό πόλεμο που απειλεί να τη διαλύσει. Στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, η οποία αντιπροσωπεύεται με 26 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων, προηγούνται τρεις υποψήφιοι που υποστηρίζονται από τον δήμαρχο Zohran Mamdani και θεωρούνται πολύ κοντά στον «κομμουνισμό» για τον οποίον προειδοποιεί, αίφνης, ο Ντόναλντ Τραμπ με όρους που θυμίζουν τα κύματα της Red Scare του 20ού αιώνα: η Darializa Avila Chevalier στην 13η περιφέρεια (Άνω Μανχάτταν και τμήματα του Μπρονξ), η Claire Valdez στην 7η περιφέρεια (τμήματα Μπρούκλυν και Κουήνς) και ο Brad Lander στην 10η περιφέρεια (Κάτω Μανχάτταν και τμήματα του Μπρούκλυν) χαρακτηρίζονται ως «προοδευτικοί», πράγμα που σημαίνει, σύμφωνα με την αμερικανική ορολογία, ότι πρόσκεινται στην ακροαριστερή πτέρυγα του κόμματος, τους Democratic Socialists of America. Αυτή την πτέρυγα εννοεί, κυρίως, ο Ντόναλντ όταν κάνει λόγο για «κομμουνιστικό κίνδυνο».
Η πιο εντυπωσιακή νίκη στις προκριματικές ήταν εκείνη της 33χρονης, δομινικανικής καταγωγής, Darializa Avila Chevalier: πρόκειται για δογματική αριστερή, φοιτήτρια κοινωνιολογίας (η διδακτορική διατριβή που εκπονεί εστιάζει στο πώς το αμερικανικό μεταναστευτικό και ποινικό σύστημα ποινικοποιεί μαύρους μετανάστες από τη Λατινική Αμερική), χωρίς προηγούμενη πολιτική πείρα. Η Chevalier επικράτησε του επίσης Δομινικανού νυν βουλευτή Adriano Espaillat, που ήταν επικεφαλής της ισχυρής ισπανόφωνης ομάδας Congressional Hispanic Caucus. Μετά την ήττα του, o Espaillat έχασε τη θέση του προέδρου του caucus και μέχρι σήμερα δεν έχει οριστεί αντικαταστάτης —προς το παρόν, ακούγονται κάποια ονόματα από το Τέξας, τη Φλόριντα, την Καλιφόρνια και το Ιλλινόι. Εξίσου εντυπωσιακή ήταν η επικράτηση της 36χρονης Claire Valdez στην 7η περιφέρεια (η οποία περιλαμβάνει συνοικίες γνωστές ως «Commie Corridor») έναντι δύο υποψηφίων με τοπική επιρροή, καθώς και του σφοδρά αντισιωνιστή Εβραίου Brad Lander που νίκησε τον Dan Goldman στη 10η περιφέρεια. Ο Lander, που επικράτησε με διαφορά περίπου 32 ποσοστιαίων μονάδων, είναι πρώην στέλεχος του δήμου της Νέας Υόρκης, ενώ ο Goldman, δύο φορές εκλεγμένος βουλευτής, είναι πρώην ομοσπονδιακός εισαγγελέας και κληρονόμος της Levi Strauss —εκπροσωπεί, τρόπον τινά, το μεγάλο εβραϊκό κεφάλαιο. Άλλα σημαντικά στελέχη της αριστερής πτέρυγας περιλαμβάνουν την πορτορικανικής καταγωγής Alexandria Ocasio-Cortez από τη Νέα Υόρκη (γνωστή ως AOC), την Παλαιστίνια Rashida Tlaib από το Μίσιγκαν (όπου υπάρχει μεγάλος αραβοαμερικανικός και μουσουλμανικός πληθυσμός), τη Σομαλή Ilhan Omar από τη Μινεσότα και τον Jamaal Bowman από το Χάρλεμ. Όλοι αυτοί, μαζί με Ayanna Pressley από τη Μασαχουσέτη και την Cori Bush από το Μιζούρι (ακτιβίστρια του κινήματος Black Lives Matter) συνθέτουν την άτυπη ριζοσπαστική ομάδα The Squad που εστιάζει σε πολιτικές όπως το Green New Deal, Medicare for All, κριτική στο Ισραήλ, στήριξη «παλαιστινιακής υπόθεσης» και φυλετική δικαιοσύνη. Koντά στη Squad βρίσκονται νεότεροι πολιτευτές όπως η αιθιοπικής καταγωγής Melat Kiros από το Κολοράντο και ο υποψήφιος για τη Γερουσία Graham Platner, πρώην πεζοναύτης και καλλιεργητής στρειδιών στο Μέιν.
Γενικά αναδύονται αριστεροί λαϊκιστές όπως ο Graham Platner, ο οποίος αναμένεται να παραμερίσει την υποψήφια του Δημοκρατικού κατεστημένου, την 78χρονη Janet Mills· η Mills τυγχάνει κυβερνήτρια της πολιτείας αλλά θεωρείται πλέον γραΐδιο για απόσυρση. Μέρος της woke ιδεολογίας ήδη από τη δεκαετία του 1960 είναι οι ηλικιακές προκαταλήψεις, οι οποίες εντάθηκαν μετά την υπόθεση της γεροντικής ανημπόριας του Τζο Μπάιντεν: τόπο στους νέους! Αν και πράγματι στο κέντρο του κόμματος εμφανίζονται νέα, δυναμικά στελέχη που προσπαθούν να ανακόψουν την πορεία των σοσιαλιστών —ο «πραγματιστής» Josh Shapiro, ο «προοδευτικός» Gavin Newsom και ο κεντρώος Pete Buttigieg προαλείφονται, ανεπισήμως, για υποψήφιοι πρόεδροι το 2028— η βάση του Κόμματος φαίνεται να επαναστατεί εναντίον των κεντριστών με στόχο τη σταδιακή κατάληψή του από την ριζοσπαστική του πτέρυγα: η εξέλιξη αντικατοπτρίζει την κατάληψη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος από την παράταξη MAGA. Προφανώς, οι Δημοκρατικοί ψηφοφόροι έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί από τις τρέλες της δεύτερης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ και είναι εξοργισμένοι με την αποτυχία των ηγετών τους να περιορίσουν τις ανοησίες. Αυτή η αποτυχία είναι αναμφισβήτητη· οφείλεται, εν πολλοίς, στη διαίρεση του Δημοκρατικού Κόμματος, το οποίο, όπως έχω ξαναγράψει, ασχολείται με λεπτομέρειες της κοινωνικής ζωής επιβάλλοντας την πολιτική ορθότητα και παραμελώντας τα πραγματικά προβλήματα της εργατικής τάξης. Εξάλλου, μετά την αγριότητα του πολέμου στη Γάζα, η στήριξη στο Ισραήλ, που θεωρείται απαράδεκτη σε μεγάλα τμήματα της κομματικής βάσης, έχει καταστήσει τις αμερικανο-ισραηλινές σχέσεις πρωτεύον ζήτημα της πολιτικής στις ΗΠΑ. Η Darializa Avila Chevalier, από τους διοργανωτές των αντι-ισραηλινών διαδηλώσεων στο Κολούμπια, είχε συνιδρύσει ήδη από το 2016 την οργάνωση Columbia University Apartheid Divest (CUAD), η οποία καλούσε το πανεπιστήμιο να διακόψει οικονομικούς δεσμούς με το Ισραήλ· στη συνέχεια, το 2023, αρνήθηκε να καταδικάσει τη Χαμάς, ενώ μέλη της CUAD χαρακτήρισαν την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου «κορυφαίο επίτευγμα» αναρτώντας το σύνθημα «Θάνατος στην Αμερική» στα φαρσί.
Όπως γράφει ο ανταποκριτής της Guardian στην Ουάσινγκτον, Chris Stein, η πεποίθηση ότι το Ισραήλ διέπραξε γενοκτονία στη Γάζα έχει γίνει το έμβλημα της «προοδευτικής» αριστεράς. Οι ακτιβιστές της κατηγορούν την AIPAC ότι χρηματοδοτεί τις εκστρατείες των μετριοπαθών Δημοκρατικών που θεωρούνται μέλη του Κατεστημένου του Κόμματος και της χώρας: η Chevalier έχει κατηγορήσει τον Espaillat ότι επωφελήθηκε από την χορηγία της AIPAC. Σ’ αυτό έχει δίκιο: η AIPAC έχει προσφέρει οικονομική και επικοινωνιακή στήριξη στη Haley Stevens από το Μίσιγκαν, στον George Latimer από τη Νέα Υόρκη, στον Wesley Bell από το Μιζούρι, στην Αφροαμερικανή Shontel Brown από το Οχάιο, στον Dan Goldman από τη Νέα Υόρκη προκειμένου να αντιμετωπίσουν με επιτυχία αναμετρήσεις με φιλοπαλαιστίνιους πολιτικούς. Το δίκτυο της AIPAC χρησιμοποιεί ψηφιακές πλατφόρμες (όπως το Pro-Israel Network) για να κατευθύνει εκατομμύρια δολάρια σε ανοιχτές έδρες («ορφανές» κατά κάποιον τρόπο, λόγω συνταξιοδότησης ή μεταφοράς των εκλεγμένων σε άλλο αξίωμα), ώστε να αναχαιτιστεί η εκλογή υποψηφίων που πρόσκεινται στην «προοδευτική», αντισιωνιστική πτέρυγα, καθώς και μετριοπαθών Δημοκρατικών που δεν ζητούν τη διακοπή της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας προς το Ισραήλ. Οι ακτιβιστές σαν την Darializa Avila Chevalier, καταγγέλλουν ότι οι πόροι της AIPAC προέρχονται από Ρεπουμπλικανούς μεγιστάνες που θέλουν να αλλοιώσουν τις ισορροπίες εντός του Δημοκρατικού Κόμματος: σωστό και αυτό.
Πάντως, οι κεντρώοι του Δημοκρατικού Κόμματος πιστεύουν ότι μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, οι Ρεπουμπλικανοί τρίβουν τα χέρια τους: η ριζοσπαστική αριστερά είναι το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να τους κάνει το Δημοκρατικό Κόμμα. Στο Τέξας και στη Νεμπράσκα, οι Ρεπουμπλικανοί παρεμβαίνουν στην προεκλογική εκστρατεία των Δημοκρατικών για να ευνοήσουν ριζοσπάστες υποψηφίους. Σύμφωνα με αυτή την τακτική, την επονομαζόμενη «crossover voting» ή «strategic interference in primaries», οι Ρεπουμπλικανοί και οι ομάδες που τους υποστηρίζουν παρεμβαίνουν στις προκριματικές του Δημοκρατικού Κόμματος (open primaries ή semi-open) ψηφίζοντας υπέρ των ακροαριστερών υποψηφίων με στόχο να αναδειχθούν οι πιο ακραίοι. Έτσι αυξάνεται η πιθανότητα να τους νικήσουν οι Ρεπουμπλικανοί στις εκλογές του Νοεμβρίου. Σε αρκετές προκριματικές του 2026, Ρεπουμπλικανικές ομάδες (όπως το Texas GOP και μερικές Super PACs) ενθάρρυναν Ρεπουμπλικανούς ψηφοφόρους να ψηφίσουν στις Δημοκρατικές προκριματικές υπέρ υποψηφίων της αριστερής πτέρυγας (Democratic Socialists of America και Justice Democrats) με αποτέλεσμα να αναδειχθούν υποψήφιοι με θέσεις υπέρ της κατάργησης της ICE, πολύ σκληρή κριτική στο Ισραήλ και αίτημα «defund the police», τους οποίους η πλειοψηφία των Τεξανών δεν θα στείλει στο Κογκρέσο. Το ίδιο έγινε σε ορισμένες αγροτικές ή ημι-αγροτικές περιοχές της Νεμπράσκα όπου οι woke που προέκυψαν είναι αδύναμοι σε επίπεδο γενικών εκλογών. Η μέθοδος «crossover voting» είναι νόμιμη σε πολιτείες με open primaries (όπου μπορείς να ψηφίσεις οποιοδήποτε κόμμα χωρίς να είσαι εγγεγραμμένος σε αυτό): πρόκειται για κλασική τακτική διαίρει και βασίλευε που χρησιμοποιείται και από τις δύο πλευρές σε διάφορες εκλογικές περιόδους.
Μπροστά σ’ αυτή την προοπτική, περίπου δέκα βουλευτές, με επικεφαλής τον Adam Gray από την Καλιφόρνια και τον Josh Gottheimer (από την πιο συντηρητική τάση των Blue Dogs) από το Νιου Τζέρζυ δήλωσαν ότι η σοσιαλιστική παράταξη δεν αποτελεί πλειοψηφία εντός του κόμματος, ενώ ταυτοχρόνως παραδέχθηκαν ότι αποκτά όλο και περισσότερη δύναμη. Μερικοί από αυτή την ομάδα των κεντριστών, που έχουν καταλάβει πώς η ενίσχυση της ριζοσπαστικής αριστεράς ευνόησε το MAGA, την εκλογή του Ντόναλντ και τη δημοτικότητα που εξακολουθεί να απολαμβάνει, χαρακτηρίζουν τους σοσιαλιστές «καρκίνο που εξαπλώνεται».
Θα κυριαρχήσει η ριζοσπαστική αριστερά στη Βουλή των Αντιπροσώπων στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου; Οι πρόσφατες νίκες δείχνουν ενίσχυση σε ασφαλείς Δημοκρατικές περιφέρειες, αλλά η κυριαρχία στη Βουλή δεν είναι πιθανή. Όπως είπα, στις midterms το κόμμα του Προέδρου χάνει έδρες, και οι Δημοκρατικοί είναι φαβορί για κέρδη (πιθανώς 10-25 έδρες ανάλογα με το εθνικό κλίμα), αλλά η ριζοσπαστικοποίηση και η έντονη παρουσία νεότερων μεταναστών στη σοσιαλιστική πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος —πολλοί υποψήφιοι στις επικείμενες προκριματικές εκλογές δεν είναι γεννημένοι στις ΗΠΑ— μπορεί να αποθαρρύνει μετριοπαθείς ψηφοφόρους σε swing districts, περιορίζοντας την επίδραση της αριστεράς σε εθνικό επίπεδο. Με λίγα λόγια, η ριζοσπαστική αριστερά θα ενισχυθεί και θα γίνει ακόμα πιο θεαματική προκαλώντας πανικό περί κομμουνιστικού κινδύνου και πυροδοτώντας όλο και πιο δεξιές, αλλοπρόσαλλες και σπασμωδικές αντιδράσεις.
17°
