Η Ευρώπη χάνει την μπάλα της τεχνητής νοημοσύνης

Δεν γνωρίζω αν ο άνθρωπος που έχει τον πρώτο λόγο στις ΗΠΑ έχει «ξεφύγει» συνειδητά ή όχι, αλλά αυτά που κάνει δεν στερούνται διόλου λογικής, ούτε φαίνεται να μην υπακούουν σε στόχους.

Βέβαια το ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι, παραμένει για την ώρα αρκετά θολό· υπάρχει ωστόσο μια ξεκάθαρη πραγματικότητα. Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ηλίου φαεινότερο ότι είτε θέλει να ξεφορτωθεί την Ευρώπη, πράγμα ιστορικά μάλλον ακατόρθωτο, είτε χρησιμοποιεί την απέχθειά του προς αυτή για να «καλοπιάσει» Ρώσους, Κινέζους και άλλους αυταρχικούς ηγέτες. Θεωρεί τη γηραιά ήπειρο βάρος για την αμερικανική οικονομία, δημοκρατικό και κοινωνικό αγκάθι και ισχυρό ανταγωνιστή σε ανερχόμενες διεθνείς αγορές, γι’ αυτό κάνει ό,τι μπορεί για να την αποδυναμώσει.

Στο επίπεδο αυτό σήμερα έχει μια μοναδική ευκαιρία. Η Τεχνητή Νοημοσύνη τού προσφέρεται ως μάννα εξ ουρανού. Την ώρα, λοιπόν, που ακροδεξιοί και ακροαριστεροί γελωτοποιοί προσπαθούν να διαλύσουν εκ των έσω το ευάλωτο εβδομηντάχρονο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, ο Τραμπ το βαράει εκεί που πρέπει, δηλαδή στις νέες πηγές πλούτου, δηλαδή στις σύγχρονες τεχνολογίες. Η υπερσύγχρονη τεχνολογία, είναι το πεδίο στο οποίο η λαχανιασμένη Ευρώπη βρίσκεται σε μειονεκτική θέση έναντι ΗΠΑ και Κίνας.

Εσχάτως προέκυψε η υπόθεση Anthropic. Αυτή είναι το πιο πρόσφατο παιχνίδι εξουσίας του Ντόναλντ Τραμπ για να αναγκάσει τον αμερικανικό γίγαντα της Τεχνητής Νοημοσύνης να κρατήσει, στο όνομα της εθνικής ασφάλειας, τα πιο προηγμένα μοντέλα του με δισεκατομμύρια δεδομένων μόνο για τους Αμερικανούς. Μια εντολή που, παρεμπιπτόντως, αποκάλυψε την ακραία αδυναμία των Ευρωπαίων, οι οποίοι εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από τις αμερικανικές τεχνολογίες. Το γεγονός προκάλεσε πολλά σχόλια στην ευρωπαϊκή τάξη. Αξίζει να σημειωθεί όμως ότι μόλις ένα μήνα νωρίτερα, μόνο μια χούφτα ευρωβουλευτών είχαν εμφανιστεί στην Ευρωβουλή για να ακούσουν τον Άρθουρ Μενς να καταθέτει ενώπιον μιας ευρω-κοινοβουλευτικής επιτροπής. Εκείνη την ημέρα, ο συνιδρυτής της Mistral ΑΙ, στην οποία εναποτίθενται πολλές ελπίδες, συνόψισε την ισορροπία δυνάμεων: «Αν η Ευρώπη δεν μπει δυναμικά και έξυπνα σε μια κορυφαία αγορά μελλοντικής παραγωγής πλούτου και νέας γνώσης, παραιτείται από κάθε παρουσία και κάθε φωνή στη συνάθροιση των εθνών».

Αν αυτή η φράση δεν αποτελεί συναγερμό και μάλιστα εκκωφαντικό, τότε κάποιοι εκπρόσωποι της ευρωπαϊκής ελίτ είναι εντελώς άχρηστοι.

Όπως πολύ σωστά αναρωτιέται στο γαλλικό περιοδικό «Εxpress» ο διευθυντής του Eric Chol, «η Ευρώπη έχει ακόμη τη δυνατότητα να ανταγωνιστεί Αμερικανούς και Κινέζους;» Η απάντηση κάθε άλλο παρά θετική είναι. Η σημερινή Ευρώπη όπου εσχάτως έχουμε φλομώσει με τη λέξη «εθνική κυριαρχία», παραπαίει στον σύγχρονο ψηφιακό κόσμο. Για τριάντα χρόνια, συσσωρεύει στρατηγικά λάθη και καθυστερήσεις. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ενώ ο τότε αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Αλ Γκορ, προωθούσε την «υπερλεωφόρο της πληροφορίας», οι Βρυξέλλες ναι μεν υιοθέτησαν αυτό το νέο πιστεύω, αλλά, η εν λόγω φιλοδοξία οδήγησε κυρίως σε κανονισμούς, με λίγα συγκεκριμένα επιτεύγματα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, αντιθέτως, ένας επιδέξιος συνδυασμός δημόσιων συμβάσεων και ιδιωτικού κεφαλαίου ενθάρρυνε την άνοδο των GAFA (Google, Apple, Facebook, Amazon). Ξέρουμε τι συνέβη στη συνέχεια. «Αυτό που επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να υπαγορεύουν τους κανόνες είναι ότι έχουν δύναμη: η Ευρώπη πρέπει να ανακτήσει την μόχλευση, και αυτό ξεκινά με την ανταγωνιστικότητα», υποστηρίζει ο Έρβαν Λε Νόαν, συγγραφέας μιας μελέτης για το Fondapol (Πόλεμος μέσω Προτύπων). Μετά το φιάσκο με τις πλατφόρμες Anthtropic, ήρθε η ώρα για γρήγορη αφύπνιση. Με την προϋπόθεση, φυσικά, ότι θα αντληθούν τα σωστά μαθήματα. «Αυτό που χάσαμε», εξηγεί ο Τζέρεμι Γκεζ, καθηγητής στην Γαλλική Ανώτατη Εμπορική Σχολή, «είναι ο κίνδυνος της πλατφόρμας, κάπως ισοδύναμος με τον κίνδυνο χώρας ή τον κίνδυνο σύγκρουσης, του οποίου τον ερχομό δεν προβλέψαμε».

Αυτή η απειλή δεν αντιμετωπίζεται με διατάγματα και λοιπές γραφειοκρατικές φιοριτούρες. Απαιτεί μια πραγματική πνευματική και γνωστική επανάσταση, με όραμα και ελεύθερη σκέψη,