Η επιστροφή του Χάντερ Μπάιντεν

Ο Χάντερ Μπάιντεν είναι 56 ετών. Είναι παράλληλα και μόλις επτά, καθώς από το 2019 παραμένει νηφάλιος έχοντας αφήσει πίσω του ένα παρατεταμένο μοτίβο καταχρήσεων στο αλκοόλ και το κρακ, από το οποίο έμοιαζε ανήμπορος να ξεφύγει. Για περισσότερο απ’ όσο και ο ίδιος πιθανώς να θυμάται τον εαυτό του, ο νεότερος γιος του του Τζο Μπάιντεν αποτέλεσε ένα δομικό πρόβλημα στην πολιτική σταδιοδρομία του πατέρα του, από το πρώτο πέρασμά του στον Λευκό Οίκο ως Αντιπρόεδρος του Μπαράκ Ομπάμα, μέχρι και τη διεκδίκηση της προεδρίας στο όνομά του το 2020, όταν ο Sleepy Joe εκδίωξε – έστω και προσωρινά – τον Ντόναλντ Τραμπ από τον Λευκό Οίκο.

Έχοντας χάσει τη μητέρα του, αλλά και τη μικρή του αδερφή, στο τραγικό δυστύχημα του 1972, ο Χάντερ Μπάιντεν εξελίχθηκε σε μια εξόχως προβληματική προσωπικότητα, μπλέκοντας τον εαυτό του σε μια σειρά οικονομικών σκανδάλων, πέραν της δημοσιοποιημένης εξάρτησής του. Την ίδια στιγμή, το γεγονός πως σύναψε μια βραχύβια ερωτική σχέση με τη χήρα του αδερφού του, Μπο – τον οποίο ο πατέρας τους έβλεπε ως φαβορί για τη διεκδίκηση του Λευκού Οίκου μετά και τη θητεία του ως Γενικός Εισαγγελέας του Ντέλαγουερ – περιέπλεξε ακόμα περισσότερο τη σχέση του Χάντερ με την οικογένειά του, θεριεύοντας παράλληλα το μένος των πολιτικών αντιπάλων του Τζο απέναντι τους. Σήμερα, ωστόσο, ο Χάντερ Μπάιντεν επιχειρεί ένα εντυπωσιακό επικοινωνιακό comeback. Με μοναδικό άξονα την αποδοχή και την αυθεντικότητα, ο νεότερος υιός Μπάιντεν εξελίσσεται ταχύτατα σε τρομακτικό αντίπαλο, και – δυνητικά – κρίσιμο σύμμαχο.

Μέχρι πού θέλει να το τραβήξει ο Χάντερ Μπάιντεν;

Ο Δούρειος Ίππος του X του Έλον Μασκ

Ο βίος και η πολιτεία του Χάντερ Μπάιντεν είναι γνωστά ανά την υφήλιο, και μια γρήγορη αναζήτηση στη Wikipedia αρκεί για να πείσει τον καθένα για το προφανές, πως πρόκειται δηλαδή για μια συναισθηματικά εξαρτητική και αυτοκαταστροφική προσωπικότητα, με πλήρη αδυναμία θέσης ορίων στη συμπεριφορά του. Οι φωτογραφίες – και τα λοιπά πειστήρια – που προέκυψαν από το περίφημο λάπτοπ του πίσω στο 2019 δείχνουν έναν άνθρωπο για τον οποίο οι οικείοι του δε θα είχαν καμία άλλη επιλογή από το να τον στείλουν σε κάποιο ειδικευμένο κέντρο απεξάρτησης, με σκοπό να σώσουν τη ζωή του. Την ίδια στιγμή, οι προσωπικές και επιχειρηματικές του επαφές εκτός των ΗΠΑ παρουσίαζαν αρκετά προβληματικά στοιχεία, τα οποία εκπυρσοκροτούσαν στην ουσία την προσπάθεια του πατέρα του να διεκδικήσει τόσο το χρίσμα των Δημοκρατικών του 2020, όσο και την αμερικανική προεδρία εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ. Δεν είναι τυχαίο πως από το 2019, ως Πρόεδρος ακόμα, ο ίδιος είχε ζητήσει από τον νεοκλεγέντα Βολοντίμιρ Ζελένσκι να ανακοινώσει τη διεξαγωγή μιας εκτεταμένης έρευνας εναντίον του Χάντερ, με σκοπό να βλάψει εμμέσως την αξιοπιστία του Τζο, πλήττοντας τις ελπίδες του ώστε να επικρατήσει στις προεδρικές εκλογές του επόμενου έτους, όπως είχε καταφέρει να κάνει και με τα εξίσου περίφημα emails της Χίλαρι Κλίντον σε εκείνες του 2016. Παράλληλα, πέραν από τις υπόνοιες διαφθοράς του Χάντερ, ο Τραμπ είχε υποστηρίξει ευθέως στην τηλεμαχία του με τον Τζο πως η κατάσταση του υιού αποτελούσε τη μεγαλύτερη απόδειξη της ηθικής αναξιοπιστίας του πατέρα, ώστε να ηγηθεί των ΗΠΑ ως Πρόεδρος.

Η ιστορία είναι γνωστή. O Τζο το 2020 κέρδισε, αλλά το 2024 αναγκάστηκε να αποσυρθεί από την κούρσα μήπως και αποτραπεί η – μοιραία – επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Ο Χάντερ σταδιακά ξεθώριασε από την επικαιρότητα, με μοναδική εξαίρεση τη χάρη που του απέμεινε ο πατέρας του για οποιοδήποτε αδίκημα και αν είχε διαπράξει. Εδώ ακριβώς έρχεται και κουμπώνει η επιστροφή του υιού Μπάιντεν στην αμερικανική δημόσια σφαίρα, την οποία – ειρωνικά – πραγματοποιεί μέσω του X του στενού συμμάχου του Τραμπ, Έλον Μασκ. Αντιβαίνοντας κάθε τυπικό κανόνα μιας επικοινωνιακής καμπάνιας τύπου rebranding και σε μια στρατηγική φτιαγμένη από τους εφιάλτες του μέσου επαγγελματία επικοινωνιολόγου και κομματικού επικοινωνιακού αναλυτή, ο Χάντερ αποδέχεται πλήρως το παρελθόν του στις αναρτήσεις του, προβαίνοντας παράλληλα και σε μια σειρά αντικειμενικά εύστοχων σχολίων. Ενδεικτικά, αντί να προσλάβει έναν μικρό στρατό από κορυφαίους δημοσιολόγους με εξειδίκευση στην επικοινωνιακή εξιλέωση, απέναντι σε μια κοινωνία η οποία διατηρεί αρκετά σκληρά συντηρητικά στοιχεία, ο Χάντερ Μπάιντεν φαίνεται πως απαντά ο ίδιος στους χρήστες του X που του απευθύνουν τον λόγο, χωρίς να «τσιμπάει» στις προκλήσεις τους. Χαρακτηριστική είναι η αποστροφή του σε χρήστη του X που τον κατηγόρησε πως μια τσάντα που είχε βρεθεί ορφανή στον Λευκό Οίκο περιείχε τα ναρκωτικά του. Ο Χάντερ απάντησε αμέσως με το μνημειώδες «η τσάντα σε καμία περίπτωση δεν ήταν δικιά μου, ποτέ δε θα τα ξεχνούσα».

Πέραν, ωστόσο, του ευχάριστου – αλλά και κάπως καφενειακού – σχολίου του υιού Μπάιντεν στο συγκεκριμένο post, ο Χάντερ προχώρησε λίγες μέρες αργότερα σε ακόμα μια ανάρτηση, η οποία φέρνει στην επιφάνεια την αυθεντική ταλαιπωρία που βιώνει οποιοσδήποτε βρίσκεται σε διαδικασία απεξάρτησης από οποιαδήποτε ουσία, και αναγνωρίζει πλέον ως μοναδικό εχθρό κανέναν άλλον πέραν του ίδιου του του εαυτού. Απαντώντας σε ακόμα έναν χρήστη του X, ο οποίος προσπάθησε να τον προκαλέσει και που είχε ως avatar μια φωτογραφία του Τζόνι Κας, ο Χάντερ απάντησε πως ο “man in black” έκανε όλες τις λάθος επιλογές που θα μπορούσε να κάνει στα πρώτα στάδια της καριέρας του – φτάνοντας ένα βήμα πριν τον θάνατο σε μια σπηλιά στο Τενεσί στο μακρινό 1968 – προτού καταφέρει να κοιτάξει στα μάτια τους δαίμονές του και να αφιερώσει τα ύστερα χρόνια της καριέρας του εξυμνώντας τόσο τη δική του μάχη απέναντί τους, όσο και όλων εκείνων των Αμερικανών που είχαν βρεθεί σε παρόμοια θέση. Όπως το έθεσε ο ίδιος ο Χάντερ, ο Κας φορούσε μαύρο χρώμα «..για τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους. Το φορούσε για τον φυλακισμένο που έχει από καιρό πληρώσει για το έγκλημά του. Το φορούσε για εκείνους που δεν άκουσαν ποτέ ούτε λέξη για τον Ιησού. Το φορούσε για τους εξαρτημένους και τους ετοιμοθάνατους. Το φορούσε ως διαρκή μαρτυρία ότι κανείς δεν είναι πέρα από τη σωτηρία», απαντώντας στον χρήστη του X πως «Διάλεξες την εικόνα του. Δεν διάλεξες το μήνυμά του. Δοκίμασε να ακούσεις τα λόγια».

Για την ιστορία, το πιο ξακουστό τραγούδι του Κας, «Hurt», δεν το έγραψε καν ο ίδιος, αλλά ο Τρεντ Ρέζνορ των Nine Inch Nails, ο οποίος, ωστόσο – εξίσου ξακουστά – έχει δηλώσει πως, από τη στιγμή που άκουσε τη διασκευή του «man in black», συνειδητοποίησε πως το τραγούδι ήταν πλέον δικό του. Πώς αλλιώς, εξάλλου, όταν όσα έγραψε ο Χάντερ για τον Κας φαίνονται χαραγμένα στο πρόσωπό του, στο βίντεο από το 2003, λίγους μήνες πριν πεθάνει.

Η πολιτική ουσία του comeback του Χάντερ Μπάιντεν

Όλα αυτά είναι εξόχως ωραία και ενδιαφέροντα, τόσο επειδή κάθε πρώην χρήστης που βρίσκει ξανά τον βηματισμό του αποτελεί μια μικρή νίκη της κοινωνίας απέναντι στις εξαρτήσεις, όσο – φυσικά – και σε παραπολιτικό επίπεδο. Έχοντας απασχολήσει στο παρελθόν όλες ανεξαιρέτως τις σκανδαλοθηρικές και μη δημοσιογραφικές στήλες των ΗΠΑ, η επιστροφή του Χάντερ Μπάιντεν δίνει ατελείωτο κόντεντ, το οποίο μπορεί κανείς να αναλύσει είτε επιδερμικά – με χίλιους και έναν προφανείς τρόπους – είτε ουσιαστικά, στο επίπεδο των εξαρτήσεων και των παιδικών τραυμάτων που έμειναν ανοιχτά για δεκαετίες. Όμως, η επιστροφή του Χάντερ Μπάιντεν έχει και μια αδιαμφισβήτητη πολιτική προέκταση, η οποία ενδεχομένως να αποδειχθεί κρίσιμη στη διαμόρφωση των συσχετισμών ενόψει των εκλογών του 2028. Καθώς το πολιτικό προσωπικό των Δημοκρατικών παραμένει κατακερματισμένο, με τους μηχανισμούς να μην έχουν αναδείξει έναν προφανή διάδοχο των Ομπάμα και Τζο Μπάιντεν, η πλατφόρμα του Χάντερ έχει δυσανάλογο εύρος εντός των κομματικών τοιχών. Σε αυτό το επίπεδο, ο υιός Μπάιντεν ενδεχομένως να συμβάλλει στην αντιπολίτευση και – δυνητικά – στη νίκη εναντίον του διαδόχου του Τραμπ, όπως όμως και να αποπροσανατολίζει την προσοχή των Δημοκρατικών στο παρελθόν, υπερασπιζόμενος τη θητεία του πατέρα του και καταγγέλλοντας την απομάκρυνσή του από την κούρσα του 2024.

Το πρόβλημα με τον Χάντερ Μπάιντεν είναι και το μεγαλύτερο προτέρημά του. Αποδεχόμενος αυθεντικά το έσχατο σημείο που τον έφτασαν οι εξαρτήσεις και οι επιλογές του, έχει κερδίσει το δικαίωμα να βάλλει εναντίον του Ρεπουμπλικάνου Προέδρου από μια θέση ηθικής ισχύος· η αποδοχή ενός προσωπικά και πολιτικά απολύτως προβληματικού παρελθόντος, στην οποία προχωρά καθημερινά ο Χάντερ, εκθέτει τον Τραμπ, ο οποίος έχει προσπαθήσει με κάθε τρόπο – και εξουσία που απολαμβάνει μέσω του αξιώματός του – να λειάνει κάθε πιθανή γωνία, αλλά και να μπλοκάρει κάθε ουσιαστική έρευνα η οποία θα μπορούσε να τον πλήξει. Την ίδια στιγμή, το γεγονός πως ο υιός Μπάιντεν τοποθετείται ευθαρσώς αναφορικά με την προσπάθεια του Τραμπ να καλύψει τη σχέση του με τον Τζέφρι Έπστιν, ακόμα και μέσω της κήρυξης ενός αχρείαστου πολέμου με το Ιράν, πυροδοτεί τη βάση των Δημοκρατικών, η πλειοψηφία των οποίων – και όχι μόνο – εναρμονίζεται με αυτή τη θέση, την οποία, ωστόσο, είναι δύσκολο κανείς να υποστηρίξει δημόσια, πολιτικά μιλώντας. Όμως, αυτή ακριβώς η κερδισμένη αθυροστομία – και πανκ ροκ φιλοσοφία – του Χάντερ είναι και εκείνη που τον κατατάσσει ως ένα loose cannon, δηλαδή έναν πολιτικό παίκτη ο οποίος μπορεί να φερθεί απερίσκεπτα, πλήττοντας ενδεχομένως τον κοινό διττό στόχο των Δημοκρατικών: την επικράτηση στις ενδιάμεσες του 2026 και τις προεδρικές του 2028· το τελευταίο θα είναι εξαιρετικά δυσκολότερο αν ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων θα είναι ο Μάρκο Ρούμπιο, για χίλιους και έναν αυταπόδεικτους και μετρήσιμους λόγους.

Το μέλλον του Χάντερ Μπάιντεν

Η διαδικτυακή παρουσία του υιού Μπάιντεν έχει ήδη δώσει αφορμή σε ένα σωρό σενάρια πιθανής του υποψηφιότητας, ενώ η προσωπική του αποστροφή στον ίδιο τον Γκάβιν Νιούσομ – ο οποίος, σήμερα, δείχνει ως ο επικρατέστερος Δημοκρατικός υποψήφιος για την προεδρία του 2028 – πως θα δεχόταν να κατέβει ως Αντιπρόεδρός του, έχει προκαλέσει ήδη έναν ημιπαροξυσμό στις διαδικτυακές κοινότητες των ψηφοφόρων του κόμματος, προκαλώντας συναισθήματα τόσο ενθουσιασμού, όσο και απέχθειας. Παράλληλα, η υποστήριξή του στον επίσης τυπικά προβληματικό υποψήφιο Γερουσιαστή από το Μέιν, Γκράχαμ Πλάτνερ, αποτελεί μια πρώτη ένδειξη της επιρροής που ο Χάντερ μπορεί να έχει εσωκομματικά.

Στην πραγματικότητα, κανείς δεν ξέρει ως πού θα θελήσει να το τραβήξει ο Χάντερ και σε ποιο σημείο οι παρεμβάσεις του θα κριθούν προβληματικές· αν αυτό συμβεί. Σήμερα, αξίζει κανείς να εστιάσει στο εξής: μέσω της επιστροφής του, ο Χάντερ αποτελεί έναν εκ των ελάχιστων προβεβλημένων πολιτικών στελεχών – έστω και εμμέσως – ο οποίος υιοθετεί έναν αφιλτράριστο και αυθεντικό λόγο. Μακριά από κάθε ηθικολογία και αξιακή τοποθέτηση, οποιοσδήποτε συνεχίζει επιτυχώς τον δύσκολο δρόμο της απεξάρτησης έχει σίγουρα κάτι ουσιαστικό να μοιραστεί, σαν αυτό: