Explainer | Γιατί οι δικαστικές ήττες του Τραμπ δεν ανακόπτουν την εκστρατεία του κατά των ΜΜΕ

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει υποστεί μια σειρά από δικαστικές ήττες στις αντιπαραθέσεις του με τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, χωρίς όμως αυτό να ανακόπτει μια ευρύτερη στρατηγική πίεσης και αντιποίνων που ξεπερνά τα όρια του Τύπου.

Τα δικαστήρια τάσσονται σταθερά υπέρ των δημοσιογραφικών οργανισμών, απορρίπτοντας αγωγές δυσφήμισης και μπλοκάροντας προσπάθειες περιορισμού της πρόσβασης ή της χρηματοδότησης των μέσων, επικαλούμενα τις ισχυρές εγγυήσεις ελευθερίας λόγου της Πρώτης Τροπολογίας του αμερικανικού Συντάγματος. Ωστόσο, η αργή απονομή δικαιοσύνης και οι πολυεπίπεδες εφέσεις ευνοούν μια διοίκηση που κινείται γρήγορα, δοκιμάζει τα νομικά όρια και αλλάζει τακτική μετά από κάθε ήττα.

Από το 2020, ο Τραμπ έχει καταθέσει τουλάχιστον εννέα αγωγές κατά μεγάλων εταιρειών μέσων ενημέρωσης

Παράλληλα, η αντιπαράθεση του Τραμπ με μέσα και δημόσια πρόσωπα δεν περιορίζεται στις αίθουσες των δικαστηρίων. Ακόμη και όταν οι δικαστές επιβεβαιώνουν την προστασία της ελευθερίας του Τύπου, ο ίδιος ασκεί πίεση για απολύσεις και ζητά αυστηρότερο ρυθμιστικό έλεγχο, επιχειρώντας να επηρεάσει εταιρείες εκτός των τυπικών νομικών διαδικασιών. Νομικοί αναλυτές εκτιμούν ότι, ακόμη κι αν χάνει μεμονωμένες μάχες, μπορεί να προωθεί τον ευρύτερο στόχο του να αποδυναμώσει και να αποσταθεροποιήσει τα μέσα, αξιοποιώντας καθυστερήσεις και κόστη του δικαστικού συστήματος.

Από το 2020, ο Τραμπ έχει καταθέσει τουλάχιστον εννέα αγωγές κατά μεγάλων εταιρειών μέσων ενημέρωσης, διεκδικώντας τεράστιες αποζημιώσεις για υποτιθέμενα ψευδή ή παραπλανητικά δημοσιεύματα. Πρόσφατα, δικαστής απέρριψε αγωγή ύψους 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων κατά της Wall Street Journal, κρίνοντας ότι δεν αποδείχθηκε πως η εφημερίδα ενήργησε με «πραγματική κακοβουλία» — ένα αυστηρό νομικό κριτήριο για δημόσια πρόσωπα. Παρότι ο Τραμπ μπορεί να επανέλθει με τροποποιημένη αγωγή, τέτοιες υποθέσεις συχνά διαρκούν χρόνια, με υψηλό οικονομικό και χρονικό κόστος για όλες τις πλευρές.

Την ίδια στιγμή, ορισμένα μέσα έχουν επιλέξει συμβιβασμούς για να αποφύγουν μακροχρόνιες και δαπανηρές δικαστικές διαμάχες, χωρίς να παραδέχονται ευθύνη. Ευρύτερα, ακόμη και όταν τα δικαστήρια δικαιώνουν τα μέσα —μπλοκάροντας κυβερνητικές ενέργειες που παραβιάζουν την ελευθερία του λόγου— οι αποφάσεις συχνά καθυστερούν ή ανατρέπονται, περιορίζοντας την πρακτική τους επίδραση. Έτσι, αν και η Δικαιοσύνη παραμένει κρίσιμος θεσμός για την προστασία της ελευθερίας του Τύπου, δεν αρκεί από μόνη της για να αναχαιτίσει μια πολυδιάστατη και επίμονη πολιτική πίεσης προς τα μέσα ενημέρωσης.

Πηγή: Reuters