Κολομβία: Σχέδιο θανάτωσης των ιπποπόταμων του Εσκομπάρ

Η κυβέρνηση της Κολομβίας ενέκρινε τη Δευτέρα σχέδιο για τη θανάτωση έως και 80 ιπποπόταμων που ζουν ελεύθεροι σε περιοχές της κεντρικής χώρας, καθώς θεωρούνται απειλή για τους κατοίκους και τα τοπικά οικοσυστήματα.

Η υπουργός Περιβάλλοντος Ιρένε Βέλες δήλωσε ότι τα προηγούμενα μέτρα ελέγχου του πληθυσμού των ιπποπόταμων αποδείχθηκαν δαπανηρά και αναποτελεσματικά, χωρίς να διευκρινίσει το χρονοδιάγραμμα έναρξης των επιχειρήσεων. «Αν δεν το κάνουμε αυτό, δεν θα μπορέσουμε να ελέγξουμε τον πληθυσμό», τόνισε, υπογραμμίζοντας την αναγκαιότητα της απόφασης για τη διατήρηση των οικοσυστημάτων.

Η διαδρομή των ιπποποτάμων από τον ιδιωτικό ζωολογικό κήπο στην ανεξέλεγκτη εξάπλωση

Η Κολομβία αποτελεί τη μοναδική χώρα εκτός Αφρικής με άγριο πληθυσμό ιπποπόταμων. Τα ζώα προέρχονται από τέσσερις ιπποπόταμους που εισήχθησαν τη δεκαετία του 1980 από τον βαρόνο ναρκωτικών Πάμπλο Εσκομπάρ, στο πλαίσιο δημιουργίας ιδιωτικού ζωολογικού κήπου στη Hacienda Nápoles, στην κοιλάδα του ποταμού Μαγδαλένα.

Σύμφωνα με μελέτη του Εθνικού Πανεπιστημίου της Κολομβίας, ο πληθυσμός τους είχε φτάσει τα 170 άτομα το 2022. Τα τελευταία χρόνια, τα ζώα έχουν επεκτείνει την παρουσία τους σε περιοχές που βρίσκονται σε απόσταση άνω των 100 χιλιομέτρων από το αρχικό σημείο εγκατάστασης.

Κίνδυνοι για ανθρώπους και τοπική πανίδα

Οι αρχές επισημαίνουν ότι οι ιπποπόταμοι αποτελούν απειλή για αγρότες και κατοίκους, ενώ παράλληλα ανταγωνίζονται για τροφή και χώρο με ντόπια είδη, όπως οι μανάτοι.

Παρά τους κινδύνους, τα ζώα έχουν εξελιχθεί και σε τουριστικό πόλο έλξης. Κάτοικοι προσφέρουν περιηγήσεις παρατήρησης και πωλούν αναμνηστικά, ενώ το πρώην κτήμα του Εσκομπάρ, που έχει κατασχεθεί από το κράτος, λειτουργεί πλέον ως θεματικό πάρκο με πισίνες, νεροτσουλήθρες και ζωολογικό κήπο.

Αντιδράσεις και αποτυχία εναλλακτικών λύσεων

Η απόφαση για θανάτωση έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από φιλοζωικές οργανώσεις και πολιτικούς. Η γερουσιαστής και ακτιβίστρια Αντρέα Παδίγια χαρακτήρισε το σχέδιο «σκληρό», κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι επιλέγει την εύκολη λύση. Όπως ανέφερε, «οι δολοφονίες και οι σφαγές δεν θα είναι ποτέ αποδεκτές», προσθέτοντας ότι τα ζώα αποτελούν «θύματα της αμέλειας» των αρχών.

Τα τελευταία 12 χρόνια, τρεις διαφορετικές κυβερνήσεις επιχείρησαν να περιορίσουν τον πληθυσμό μέσω στείρωσης, χωρίς σημαντικά αποτελέσματα, λόγω υψηλού κόστους και κινδύνου κατά τη σύλληψη και τις επεμβάσεις.

Η επιστροφή των ιπποπόταμων στην Αφρική έχει επίσης απορριφθεί, καθώς προέρχονται από περιορισμένη γενετική δεξαμενή και ενδέχεται να μεταφέρουν ασθένειες, γεγονός που καθιστά τη μετεγκατάσταση ανέφικτη.

Η υπόθεση αναδεικνύει μια σύνθετη σύγκρουση ανάμεσα στην προστασία της φύσης, την ασφάλεια των πολιτών και τα δικαιώματα των ζώων, σε ένα περιβάλλον όπου ακόμη και οι περιβαλλοντικές αποφάσεις αποκτούν έντονο κοινωνικό και ηθικό φορτίο.