Υπόθεση Έπσταϊν: Όταν η εξουσία αγοράζει σώματα δεν είναι «παρέκκλιση». Είναι προνόμιο.

Η υπόθεση Έπσταϊν ξεπερνά τα όρια του ανθρώπινου νου. Όχι μόνο λόγω της αγριότητας των πράξεων που αποκαλύφθηκαν, αλλά επειδή φωτίζει με ωμό τρόπο έναν μηχανισμό εξουσίας που λειτουργεί εδώ και αιώνες εις βάρος των γυναικών —και των παιδιών— με εντυπωσιακή συνέπεια και σχεδόν πλήρη ατιμωρησία.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Δεν μιλάμε για μια «ακραία εξαίρεση», αλλά για ένα εξαιρετικά ισχυρό δίκτυο ανδρών. Ισχυρών ανδρών. Για να μην ξεχνιόμαστε! Που αξιοποίησαν τον πλούτο, τη θέση και τις διασυνδέσεις τους για να εκμεταλλευτούν γυναίκες και κορίτσια κάθε ηλικίας. Όχι μόνο σεξουαλικά, αλλά υπαρξιακά: ελέγχοντας σώματα, ζωές, επιλογές. Πρόκειται για την πιο ωμή εκδοχή της πατριαρχικής εξουσίας, εκεί όπου το γυναικείο σώμα αντιμετωπίζεται όχι ως υποκείμενο, αλλά ως διαθέσιμο μέσο.

Ιδιαίτερα ανατριχιαστικό είναι ότι θύματα, ακόμη και σε εξαιρετικά μικρή ηλικία, έχουν περιγράψει με ψυχραιμία εμπειρίες που δεν χωρούν σε καμία «γκρίζα ζώνη». Έχετε δει τα βίντεο τα οποία διέρρευσαν από το αμερικανικό υπουργείο δικαιοσύνης με 3χρονα, 5χρονα, 7χρονα παιδιά να διηγούνται τις ιστορίες τους. Η εικόνα της κόλασης.

 Οι θύτες δεν ήταν περιθωριακές φιγούρες, αλλά άνδρες με απέραντη θεσμική, οικονομική, πολιτική ισχύ.

Η αντίφαση ανάμεσα στη δημόσια εικόνα τους και στην ιδιωτική τους βία δεν είναι απλώς σοκαριστική — είναι αποκαλυπτική.

Όμως το πιο επικίνδυνο στοιχείο αυτής της υπόθεσης δεν είναι μόνο τα εγκλήματα. Είναι η κανονικοποίησή τους. Πρωθυπουργοί, πρόεδροι, βασιλιάδες, βασιλιάδες του πλούτου στο πιο «αθώο» σενάριο, δεν θεώρησαν πρόβλημα τις καταδίκες για παιδοφιλία ούτε την κουλτούρα που εξέφραζε ο Έπσταϊν. Συνωστίζονταν για μια θέση στο γιορτινό τραπέζι. Αντάλλασσαν συνταγές αντιβιοτικών για αφροδίσια από Ρωσίδες, παράγγελναν περίεργες «πίτσες» for fun, έδιναν συμβουλές σεξουαλικές στάσεων με 13χρονα.

Στο αξιακό τους σύστημα δεν είναι εγκληματίες. Είναι καταναλωτές. Δεν βιάζουν, δεν κακοποιούν — «αγοράζουν». Και εδώ ακριβώς συναντιέται η πατριαρχία με την ασυδοσία: όταν το χρήμα μετατρέπει τα πάντα σε εμπόρευμα, ακόμη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Κυρίως τη γυναικεία. Και την παιδική.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι γιατί όλοι αυτοί το είχαν ανάγκη. Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί τους επιτράπηκε. Και η απάντηση είναι κυνική και απλή: επειδή μπορούσαν. Όχι επειδή τους έλειπε κάτι, αλλά επειδή η εξουσία, όταν δεν συναντά όρια, δεν αυτοπεριορίζονται δεν σταματά ποτέ μόνη της.

Όταν το «μπορώ» αντικαθιστά το «επιτρέπεται», τότε το ερώτημα δεν είναι γιατί συνέβη. Είναι γιατί να μη συμβεί. Και αυτό γίνεται ακόμη πιο εύκολο σε κοινωνίες που έχουν μάθει να αμφισβητούν πρώτα τα θύματα και να χαρίζουν το τεκμήριο της αθωότητας στους ισχυρούς.

Η υπόθεση Έπσταϊν δεν είναι ανωμαλία. Είναι καθρέφτης. Και όσο επιμένουμε να τη βλέπουμε απλώς ως ένα ακόμη «σκάνδαλο», τόσο αποφεύγουμε το ουσιαστικό συμπέρασμα: ότι χωρίς φεμινισμό, χωρίς θεσμικά όρια στην εξουσία και χωρίς μηδενική ανοχή στη βία, το «γιατί όχι;» — ή το «αφού μπορώ» — θα συνεχίσει να ακούγεται πιο δυνατά από το «μέχρι εδώ».