Κοσμος

Γιατί η Γροιλανδία είναι τόσο πλούσια σε φυσικούς πόρους - Τι κρύβει το υπέδαφος του νησιού

Αποτέλεσμα ορογενέσεων, ρηγμάτων και ηφαιστειακής δραστηριότητας σε βάθος 4 δισ. ετών

Newsroom
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Η Γροιλανδία είναι πλούσια σε φυσικούς πόρους, όπως πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ορυκτά και σπάνιες γαίες

Όπως κατέστη σαφές από τους πρόσφατους γεωπολιτικούς ελιγμούς γύρω από τη Γροιλανδία, αυτό το νησί, που καλύπτεται σε μεγάλο βαθμό από πάγο, διαθέτει μερικά από τα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικών πόρων στον κόσμο: τεράστιες ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου, πλούσια κοιτάσματα σπάνιων γαιών, καθώς και πετρώματα που περιέχουν πολύτιμους λίθους και χρυσό.

Πώς όμως κατέληξαν όλα αυτά τα «δώρα του πλανήτη» στη Γροιλανδία;

Γράφοντας στο The Conversation, ο γεωλόγος δρ Τζόναθαν Πολ από το Royal Holloway, Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, εξηγεί ότι αυτός ο ορυκτός και φυσικός πλούτος συνδέεται άμεσα με τη γεωλογική ιστορία της χώρας τα τελευταία 4 δισεκατομμύρια χρόνια. Η Γροιλανδία αποτελεί μια ιδιόμορφη γεωλογική περίπτωση, με εδάφη που έχουν υποστεί έντονες διεργασίες με τρεις διαφορετικούς τρόπους: ορογένεση, ρηγμάτωση και ηφαιστειότητα.

Οι περίοδοι δημιουργίας βουνών διαμόρφωσαν ένα δίκτυο ρηγμάτων και ρωγμών, μέσα στα οποία εναποτέθηκαν χρυσός, διαμάντια, ρουμπίνια και γραφίτης. Η ρηγμάτωση που συνδέεται με τη δημιουργία της λεκάνης του Ατλαντικού Ωκεανού πριν από περίπου 200 εκατομμύρια χρόνια οδήγησε στον σχηματισμό ιζηματογενών λεκανών, ικανών να αποθηκεύουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Παράλληλα, σε όλη τη γεωλογική ιστορία, επεισόδια ηφαιστειακής δραστηριότητας απέθεσαν τα στοιχεία των σπάνιων γαιών, από τα οποία εξαρτώνται τόσα πολλά σύγχρονα προϊόντα υψηλής τεχνολογίας.

Περίπου το 80% της Γροιλανδίας καλύπτεται από ένα παχύ στρώμα πάγου, όμως ένας πλανήτης που θερμαίνεται θα αρχίσει να καθιστά αυτούς τους πόρους πιο προσβάσιμους. Θα διατυπωθούν επιχειρήματα υπέρ της εκμετάλλευσής τους, ωστόσο μια τέτοια επιλογή θα είχε βαρύ τίμημα για τη Γροιλανδία.

Πηγή: Guardian

Διαβάστε ακόμη >>> Ο Ντόναλντ Τραμπ και το τέλος της ευρωπαϊκής αμηχανίας