Νταβός 2026: Μπήκαμε κι επίσημα στα «Χρόνια της Χολέρας»

Ο μοναδικός συνεκτικός σύνδεσμος στις μακρόσυρτες ομιλίες του είναι οι αναφορές στον εαυτό του. Καταφεύγει σε γκριμάτσες που είναι ενδεικτικές των ψυχικών διακυμάνσεών του. Χαμογελάει πάντα στον εαυτό του ωσάν να συνομιλεί μαζί του την ώρα των δημόσιων ομιλιών του. Στην πραγματικότητα δεν επικοινωνεί με το κοινό του, έστω και εάν έτσι νομίζουμε. Απευθύνεται στο alter ego του, το οποίο λατρεύει.

Ο Ντόναλντ Τραμπ τρόμαξε τους ακροατές του εκεί πάνω στο Νταβός. Ακόμη και οι ψυχραιμότεροι αντιλαμβάνονταν πως με αυτόν τον άνθρωπο δεν υφίσταται δυνατότητα πραγματικής επαφής. Ζει σε μια παράλληλη πραγματικότητα, η οποία κάποιες στιγμές προσλαμβάνει χαρακτηριστικά παράλληλου σύμπαντος. Δεν αισθάνεται καμία ντροπή να προβάλλει ασυμβίβαστους με τη λογική ισχυρισμούς. Προσβάλλει τους συνομιλητές του με την ίδια ευκολία που θα πάταγε με τη σόλα του υποδήματος του μία κατσαρίδα. Μιλά για λαούς, για έθνη, για κράτη, με τρόπο που μόνον άνθρωποι με απόλυτο έλλειμμα του μέτρου θα μπορούσαν να το κάνουν. Αναφέρεται στη Σομαλία αγνοώντας, αυτός ο λευκός ο WASP, πως το Κέρας της Αφρικής με την Αιθιοπία και την Ερυθραία είναι η κοιτίδα του ανθρώπινου είδους. Από εκεί κατάγεται αυτός ο υπερόπτης προτεστάντης δισεκατομμυριούχος,ο οποίος σαρκάζει όσα μέχρι τώρα κατάφερε να πετύχει η ανθρώπινη διάνοια.

Τους τρόμαξε τους ακροατές του στο Νταβός διότι τους ξεκαθάρισε πως τους αντιμετωπίζει ως μυρμήγκια και πως αυτό που μετρά είναι τα πόσα δολάρια αξίζει η θλιβερή ύπαρξή τους. Ούτε ο Μακρόν, ούτε ο Καγκελάριος της Γερμανίας, ούτε ο ίδιος ο Στάρμερ αξίζουν της προσοχής του. Το ΝΑΤΟ υπάρχει διότι ακόμη το ανέχεται, κι αυτό όχι για πολύ. Οι Δανοί είναι ανύπαρκτοι, αφού θα μιλούσαν γερμανικά αν δεν υπήρχαν οι ΗΠΑ. Ούτε που του πέρασε από το μυαλό πως οι Βίκινγκ ανακάλυψαν τη Βόρειο Αμερική με κάτι καΐκια και μια μικρή σιδερένια λάμα πάνω σε μια λεπτή ξύλινη υποδοχή μέσα σε ένα ξύλινο κύπελλο νερού που έδειχνε σταθερά προς τον Πολικό Αστέρα. Οι Καναδοί υπάρχουν διότι οι ΗΠΑ τους ανέχονται και τους προστατεύουν. Οι Μεξικάνοι; Ποιοι Μεξικάνοι άραγε.

 Η κυριότητα του Συμβουλίου Ειρήνης ανήκει εξολοκλήρου στον πρόεδρο των ΗΠΑ. Είναι δικό του παιγνίδι.

Λίγες εβδομάδες πριν πετάξει για το Νταβός σκαρφίστηκε άλλον ένα τρόπο να βγάλει δισεκατομμύρια. Έβαλε το γαμπρουλάκι του που λέμε και στην Κρήτη, να δουλέψει με τον Deal Manager του, τον Γουίτκοφ, έναν μεσίτη στην πραγματικότητα, για να στήσουν το Συμβούλιο Ειρήνης. Το ανταγωνιστικό φόρουμ στον ΟΗΕ. Για να γίνεις μέλος του πρέπει να καταβάλεις 1 δισ. δολάρια. Μαζεύτηκαν όλοι οι αυταρχικο-ολιγάρχες. Ο Σαουδάραβας, ο Ουζμπέκος, ο Καζάκος, ο Πακιστανός, ο Τούρκος, ο Αιγύπτιος στρατηγός, ο αδιανόητος πρόεδρος της Αργεντινής, ο νέος προέδρος της Παραγουάης, ο Ινδονήσιος και ο πρόεδρος της Μογγολίας, αυτός ο γίγαντας της πολιτικής σκέψης. Στο πλάι του ο εσαεί πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν και ο νικημένος πρόεδρος της Αρμενίας. Από την Ευρώπη μόνον ο Όρμπαν της Ουγγαρίας και ο Βούλγαρος δέχτηκαν να συμμετάσχουν. Και οι δύο παρουσιάζουν μια ιδιότυπη αλλεργία στις δημοκρατικές διαδικασίες. Την Ομάδα των 19 πλαισιώνει ο Νετανιάχου. Η κυριότητα του Συμβουλίου Ειρήνης ανήκει εξολοκλήρου στον πρόεδρο των ΗΠΑ. Είναι δικό του παιγνίδι. Θα το διοικούν τα παιδιά, οι γαμπροί και οι σύμβουλοι του προέδρου. Αργότερα ίσως να διεκδικήσει από τον ΟΗΕ τα πρωτεία στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Έχει προσκληθεί και ο Πούτιν, το άλλο «ιερό τέρας» της παγκόσμιας δημοκρατική σκηνής.

Τους τρόμαξε, λοιπόν, τους ακροατές του ο Ντόναλντ Τραμπ στο Νταβός. Όχι για όσα είπε για τη Γροιλανδία. Αυτά ήταν γνωστά. Αλλά για όσα υπονόησε για την ασφάλεια της Ευρώπης. Για τον απίστευτα απαξιωτικό τρόπο με τον οποίο αναφέρθηκε στους συμμάχους της Αμερικής μεταπολεμικά. Οι ακροατές του αισθάνθηκαν σαν έντομα που σύντομα θα απωθούνταν από κάποιο εντομοκτόνο. Τρόμαξαν διότι κατάλαβαν πως στη σύγχρονη Αμερική, και μάλιστα σε πλειοψηφικά ποσοστά, δεν υφίσταται κανένα συγκροτημένο σύστημα αξιών. Σε ένα σύστημα διαλεκτικής συνύπαρξης οι συμμορίες του δρόμου συμβιώνουν με τη συμμορία της ελίτ που διοικεί εκτός νομικού συστήματος, με ένα εντελώς ευνουχισμένο Κογκρέσο και με αποχαλινωμένο τον μηχανισμό λήψης αποφάσεων. Η Αμερική διοικείται με διατάγματα. Μέχρι να αντιδράσει το δικαστικό σύστημα, έχουν ήδη επενεργήσει οι προεδρικές διατάξεις και το κακό έχει συντελεστεί.

Τους τρόμαξε του ακροατές του, διότι όλα τα στοιχεία στα οποία αναφέρθηκε κατά την ομιλία του και που αφορούν την αμερικανική οικονομία ήταν ψευδή. Ήταν fake. Με μία απίστευτη φυσικότητα, αράδιαζε αριθμούς και ποσοστά που δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Η Κριστίν Λανγκάρντ, η Διοικητής της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και προηγουμένως του ΔΝΤ, δεν άντεξε και αποχώρησε επιδεικτικά από την αίθουσα. Υποκρινόταν για ώρα ότι άκουγε με προσοχή το παραλήρημα του Αμερικανού αξιωματούχου.

Τότε ένα μεγάλο μέρος του ακροατηρίου, που με κόπο παρακολουθούσε τη φλυαρία του Αμερικανού υπουργού Εμπορίου, σηκώθηκε και γιουχάροντας εγκατέλειψε την αίθουσα.

«Στο Νταβός, η “Trumpmania” έδωσε τη θέση της στην απογοήτευση. Ενώ πριν από ένα χρόνο οι ευρωπαϊκοί επιχειρηματικοί κύκλοι φαινόταν να είναι γοητευμένοι από τον Αμερικανό πρόεδρο, τώρα φαίνονται εξοργισμένοι. Οι αυξανόμενες εντάσεις στο πλαίσιο της Διατλαντικής Συμμαχίας ανησυχούν τη Wall Street». Αυτά γράφει η γαλλική Le Monde την Πέμπτη 22 Ιανουαρίου.

Την Πέμπτη το πρωί σε μία αίθουσα γεμάτη από τους φανατικούς οπαδούς του, ο πρόεδρος των ΗΠΑ παρακολουθεί μειδιώντας τον γαμπρό του να εξηγεί το πώς η «Λωρίδα του Θανάτου», γνωστή ως «Λωρίδα της Γάζας» θα μετατραπεί σε «Λωρίδα της Ευδαιμονίας» με μόλις 25 δισ. δολάρια. Βιομηχανικές ζώνες, κοινωφελείς οργανισμούς, φουτουριστικά κτίρια, τουριστικά πάρκα. Οι γηγενείς θα τρώνε με χρυσά κουτάλια. Οι νεκροί θα έχουν ξεχαστεί. Η ιστορία θα έχει διαγραφεί. Όλα θα έχουν σαρωθεί από το κυνήγι του πράσινου δολαρίου. Στην επιτροπή προσωρινής διοίκησης στη Γάζα ο πρόεδρος των ΗΠΑ τοποθέτησε τον γαμπρό του, τον Τόνι Μπλερ, τον μεσίτη του, τον Γουίτκοφ, με διαμεσολαβητές τον Ερντογάν και τον στρατηγό Σίσι της Αιγύπτου.

Η νέα αμερικανική ελίτ σφυροκοπούσε επί ώρες το παγκόσμιο ακροατήριο του Οικονομικού Φόρουμ, εξηγώντας πως η παγκοσμιοποίηση πέθανε 

Ποτέ στη σύγχρονη ιστορία μια τραγωδία όπως αυτή της ισραηλο-παλαιστινιακής σύγκρουσης από το 1947 δεν επιχειρήθηκε να διαγραφεί με τόση αλαζονεία και απληστία όσο την Πέμπτη το πρωί σε κάποια αίθουσα στο Νταβός. Η νέα αμερικανική ελίτ επί ώρες σφυροκοπούσε το παγκόσμιο ακροατήριο του Οικονομικού Φόρουμ, εξηγώντας πως η παγκοσμιοποίηση πέθανε και πως ήδη άρχισε η περίοδος της αχαλίνωτης νεοαποικιοκρατίας, με χαρακτηριστικά άγριου καπιταλισμού. Στη Γάζα μπήκαν τα θεμέλια ενός πραγματικά αδιανόητα παραληρηματικού Σχεδίου Μάρσαλ, χωρίς κανόνες, χωρίς σχεδιασμούς, χωρίς πολιτική πυξίδα. Άρχισαν να κινούνται τα γρανάζια ενός γιγαντιαίου μηχανισμού παραγωγής πλούτου με χαρακτηριστικά ασύδοτου μεταπρατισμού.

Τρόμαξαν με όσα άκουσαν ακόμη και οι πιο συντηρητικού οικονομικοί παράγοντες των διεθνών αγορών:

«Ένας αετός με κοφτερό ράμφος. Δίπλα του, μια φλόγα, τόσο έντονη όσο τα μαλλιά του Ντόναλντ Τραμπ, που δεσπόζει πάνω από το Δάδα της Ελευθερίας η οποία φωτίζει τον κόσμο: τα εμβλήματα που κοσμούσαν την ευαγγελική εκκλησία του Νταβός (Ελβετία), όπου στεγαζόταν ένα προσωρινό “USA House”, είχαν προετοιμάσει το έδαφος. Ο ένοικος του Λευκού Οίκου ήρθε, την Τετάρτη 21 Ιανουαρίου, στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, για να επισημάνει τον θρίαμβο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Όσο τον Ιανουάριο του 2025 ο ναός των επιχειρήσεων είχε υποκύψει στην “Trumpmania”, τόσο τώρα η γοητεία φαίνεται να έχει περάσει».

Τις παραπάνω επισημάνσεις δεν τις αναφέρει κάποιο αριστερό κατάλοιπο μιας απαρχαιωμένης αριστερής κουλτούρας όπως πολλοί θα πίστευαν. Πρόκειται για το editorial της απόλυτα καπιταλιστικής, φιλελεύθερης και διαχρονικά δυτικόφιλης Le Monde. Οι λέξεις και οι φράσεις απλά καταδεικνύουν το μέγεθος της σύγχυσης που δημιουργεί το νέο αμερικανικό APARAT στην άλλοτε σχετικά συμπαγή Δύση. Μιλάμε για ρωγμώδες κάταγμα.

«Σε προηγούμενες φάσεις οι παγκόσμιες οικονομικές ελίτ φαινόταν να θαυμάζουν τον νεοφερμένο Αμερικανό πρόεδρο, ο οποίος υποσχόταν να προχωρήσει σε πλήρη απορρύθμιση. Οι Αμερικανοί ήταν περήφανοι. Γερμανοί, Ιταλοί και Γάλλοι έσκυβαν το κεφάλι, σχεδόν ζηλεύοντας μια ισχυρή ηγεσία που θεωρούσαν απαραίτητη για τη μεταρρύθμιση της ευρωζώνης. Και ο υπόλοιπος κόσμος έτριβε τα χέρια, ελπίζοντας να επωφεληθεί από μια εποχή ευημερίας.

»Ο Bernard Arnault, o τρίτος πλουσιότερος άνθρωπος στον πλανήτη, επιστρέφοντας από τις Ηνωμένες Πολιτείες όπου είχε παρακολουθήσει από κοντά την ορκωμοσία του κ. Τραμπ, χαιρέτισε τον “άνεμο αισιοδοξίας” που επικρατούσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, κατά την παρουσίαση των αποτελεσμάτων των επιχειρήσεών του στο Παρίσι, στις 28 Ιανουαρίου 2025, έναν χρόνο πριν, εκφράζοντας τη λύπη του: “Όταν επιστρέφεις εδώ, στην Ευρώπη, είναι σαν να σε ρίχνουν σε κρύο ντους”. Είχε πει τότε.

»Μένει να δούμε αν θα εφαρμοστούν οι φόροι 200% στα κρασιά και τις σαμπάνιες, που ανέφερε ο κ. Τραμπ τη Δευτέρα, για να τιμωρήσει τον πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος αρνήθηκε να συμμετάσχει στο “συμβούλιο ειρήνης” του Αμερικανού ηγέτη», καταλήγει η Le Monde της Πέμπτης 22 Ιανουαρίου.

Με πολύ μεγάλη αγωνία θα ανέμενε η παγκόσμια επιχειρηματική ελίτ τις αντιδράσεις του Bernard Arnault, αν εφαρμόζονταν οι δασμοί στα ευρωπαϊκά προϊόντα. Τελικά, προς το παρόν, την γλυτώσαμε, διότι αντέδρασε αρνητικά ακόμη και η Wall Street.

Όμως οι Αμερικανοί έδειξαν στο Νταβός πώς αντιλαμβάνονται τη Νέα Τάξη των δικών τους πραγμάτων. Σαν μία πολύ φυσιολογική επέκταση της ταινίας «Οι συμμορίες της Νέας Υόρκης» του Μάρτιν Σκορσέζε. Όταν είσαι καλός χασάπης, θα πρέπει να είσαι και εκκωφαντικά πειστικός.