Ανάλυση DNA αποκαλύπτει ότι ο Αδόλφος Χίτλερ έπασχε από σπάνια γενετική διαταραχή της σεξουαλικής ανάπτυξης
Ογδόντα χρόνια μετά την αυτοκτονία του Αδόλφου Χίτλερ στο υπόγειο καταφύγιό του στο Βερολίνο, ένα μικρό, ματωμένο κομμάτι υφάσματος από τον καναπέ όπου βρέθηκε νεκρός ο ναζιστής δικτάτορας έρχεται να ρίξει νέο φως στη βιολογική του ταυτότητα. Το εύρημα, το οποίο είχε πάρει μαζί του ως «αναμνηστικό» ο Αμερικανός συνταγματάρχης Ρόσγουελ Π. Ρόζενγκρεν το 1945, επέτρεψε για πρώτη φορά στους επιστήμονες να αλληλουχήσουν το DNA του Χίτλερ. Τα αποτελέσματα παρουσιάζονται στο ντοκιμαντέρ Hitler’s DNA: Blueprint of a Dictator και αποκαλύπτουν στοιχεία που, αν ήταν γνωστά στον ίδιο τον Χίτλερ, θα τον καταδίκαζαν από το δικό του καθεστώς.
Η καθηγήτρια Τούρι Κινγκ, επικεφαλής γενετίστρια της έρευνας και παγκόσμια αυθεντία — γνωστή για την ταυτοποίηση των λειψάνων του Ριχάρδου Γ΄ — περιγράφει τη διαδικασία ως «ηθικά δύσκολη αλλά αναπόφευκτη». Παρά την αρχική της επιφυλακτικότητα και τις αρνήσεις αρκετών εργαστηρίων να εμπλακούν, η Κινγκ τόνισε πως η ανάλυση έπρεπε να γίνει «με επιστημονική αυστηρότητα», ώστε να μη μετατραπεί ο Χίτλερ σε μια μορφή που μένει στο απυρόβλητο.
Το βασικό εύρημα: τα γονίδιά του δείχνουν ότι ο Χίτλερ έπασχε από το σύνδρομο Kallmann — μια σπάνια γενετική διαταραχή που επηρεάζει την εφηβεία, την ανάπτυξη των σεξουαλικών οργάνων και τα επίπεδα τεστοστερόνης. Το εύρημα συνδέεται με μαρτυρίες από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τον Χίτλερ να δέχεται χλευασμό για το μέγεθος των γεννητικών του οργάνων, αλλά και με ιατρική εξέταση του 1923 που είχε αποκαλύψει έναν μη κατεβασμένο όρχι. Σύμφωνα με τους γενετιστές, είχε πιθανότητα 1 προς 10 να εμφανίζει μικροφαλλία.
Αν και οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι «κανένα γονίδιο δεν μπορεί να εξηγήσει τη φρίκη των πράξεών του», οι ερευνητές θεωρούν πως η πιθανή δυσκολία του Χίτλερ να δημιουργήσει σεξουαλικές σχέσεις ίσως συνέβαλε στην απόλυτη αφοσίωσή του στην πολιτική. Ο ιστορικός Άλεξ Τζ. Κέι, συν-ερευνητής του ντοκιμαντέρ, τονίζει ότι ο Χίτλερ, σε αντίθεση με άλλους υψηλόβαθμους ναζί, δεν είχε ουσιαστική προσωπική ζωή — κάτι που ενδέχεται να έπαιξε ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής του πορείας.
Η έρευνα απαντά και σε έναν από τους πιο επίμονους μύθους της Ιστορίας: ο Χίτλερ δεν είχε εβραϊκή καταγωγή. Το DNA του επιβεβαιώνει αυστριακο-γερμανική προέλευση, διαψεύδοντας θεωρίες που χρησιμοποιήθηκαν ακόμα και πρόσφατα για πολιτική σκοπιμότητα, όπως η δήλωση του Σεργκέι Λαβρόφ το 2022.
Η γενετική ανάλυση δείχνει ότι ο Χίτλερ είχε υψηλές πιθανότητες εμφάνισης νευροαναπτυξιακών ή ψυχιατρικών συνθηκών — όπως αυτισμό, σχιζοφρένεια ή διπολική διαταραχή. Ωστόσο, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι αυτά τα συμπεράσματα δεν αποτελούν διάγνωση, αφού βασίζονται σε πολυπαραγοντικούς δείκτες. Τα γονίδια, λένε, δείχνουν μόνο πιθανότητες, όχι βεβαιότητες. Η ανάλυση απλώς υποδηλώνει ότι ο Χίτλερ είχε βιολογικές προδιαθέσεις που ίσως επηρέασαν την αντιληπτική και κοινωνική του λειτουργία, χωρίς όμως να τον καθορίζουν.
Ο καθηγητής Σάιμον Μπάρον-Κόεν, διευθυντής του Autism Research Centre του Πανεπιστημίου Κέιμπριτζ, ξεκαθαρίζει: «Η βιολογία του δεν τον βοήθησε — αλλά δεν μπορεί κανείς να δει το κακό μέσα σε ένα γονιδίωμα». Η μεγαλύτερη προειδοποίηση των ειδικών είναι να μην χρησιμοποιηθούν τα ευρήματα για να στιγματιστούν άτομα με αντίστοιχες γενετικές ενδείξεις, αφού «η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων με τέτοιες διαγνώσεις δεν είναι ούτε βίαιοι ούτε μοχθηροί».
Η επιβεβαίωση της γνησιότητας του δείγματος
Η πιστοποίηση ότι το ματωμένο ύφασμα ανήκει πράγματι στον Χίτλερ βασίστηκε σε σύγκριση με ένα σπάνιο Y-χρωμόσωμα, το οποίο είχε εντοπιστεί το 2008 από τον δημοσιογράφο Ζαν-Πολ Μούλντερς σε συγγενή του Χίτλερ. Η αντιστοιχία ήταν απόλυτη, χωρίς πιθανότητα σύγχυσης.
Το συμπέρασμα των επιστημόνων: η γενετική αποτελεί μόνο ένα κομμάτι του παζλ. Ο Χίτλερ υπήρξε προϊόν πολλών παραγόντων — τραυματικών εμπειριών, κοινωνικής πραγματικότητας, ιστορικών συνθηκών, πολιτικού μίσους και προσωπικών επιλογών. Το DNA του δεν εξηγεί ούτε δικαιολογεί τίποτα. Απλώς προσθέτει μια νέα, σύνθετη διάσταση στη μελέτη ενός από τους πιο σκοτεινούς ανθρώπους της Ιστορίας.
Ο μικρός – και στο παρελθόν εξόχως προβληματικός – γιος του Τζο Μπάιντεν εξελίσσεται σε ένα νέο comeback kid, διαταράσσοντας τις εσωκομματικές και μη ισορροπίες
17°
