«Ζούμε έναν εφιάλτη»: Μαρτυρίες από το Ιράν μετά το τέλος της διεθνούς προσοχής

Το Ιράν βρέθηκε στο επίκεντρο της επικαιρότητας μα τα φώτα έπεσαν. Τι συμβαίνει πλέον πίσω από τη μαύρη κουρτίνα;

Τα φώτα της διεθνούς δημοσιότητας έχουν στραφεί αλλού. Στο Ιράν, όμως, όπως περιγράφει η Ιρανή κοινωνική ακτιβίστρια Νάζια Ματάνι, που ζει στην Ελλάδα, η βία όχι μόνο δεν έχει υποχωρήσει, αλλά έχει αποκτήσει τα χαρακτηριστικά στρατιωτικού νόμου, με μεθόδους που παραπέμπουν σε οργανωμένη επιχείρηση εκφοβισμού και εξόντωσης.

Σύμφωνα με τη Ματάνι, σε πόλεις σε όλη τη χώρα δρουν δυνάμεις καταστολής της Ισλαμικής Δημοκρατίας, τόσο με στρατιωτικές στολές όσο και με πολιτικά, βαριά οπλισμένες, πάνω σε οχήματα εξοπλισμένα με πολυβόλα.

Σε βίντεο που κυκλοφορεί κι έχει καταγραφεί κρυφά από πολίτη πίσω από παράθυρο, τα οχήματα σταματούν στη μέση του δρόμου και ανοίγουν πυρ χωρίς ορατό στόχο. Σε άλλο σημείο του ίδιου υλικού, παραστρατιωτικός κατεβαίνει από όχημα, διατάζει διερχόμενα αυτοκίνητα να απομακρυνθούν και συνεχίζει να ελέγχει τον δρόμο με το όπλο στο χέρι.

Στο τέλος του βίντεο, οι άνδρες ακούγονται να φωνάζουν «Ya Heidar», «Ya Zeinab» και «Labbayk Ya Khamenei», συνθήματα επίκλησης σιιτών ιμάμηδων και ευθείας δήλωσης πίστης στον ανώτατο ηγέτη, Αλί Χαμενεΐ. «Φωνάζουν για να τρομοκρατήσουν τον κόσμο», λέει η Ματάνι.

Ανάμεσα στις μαρτυρίες που περιγράφει, μία ξεχωρίζει για τη φρίκη της. Γονείς βρήκαν το παιδί τους ζωντανό μέσα σε μαύρη σακούλα πτωμάτων, πεταμένη στην αυλή νοσοκομείου. Ήταν βαριά τραυματισμένος, αλλά προσποιήθηκε τον νεκρό για τρεις ημέρες, χωρίς νερό και φαγητό, γνωρίζοντας –όπως λέει η Ματάνι– ότι «οι δυνάμεις του καθεστώτος πηγαίνουν στα νοσοκομεία και εκτελούν τραυματισμένους διαδηλωτές με σφαίρα στο κεφάλι. Έτσι τον πέρασαν για νεκρό και τον πέταξαν μαζί με χιλιάδες άλλους».

Οι επικοινωνίες από το εσωτερικό της χώρας γίνονται πλέον σχεδόν αποκλειστικά μέσω σύντομων τηλεφωνικών κλήσεων. «Κλαίμε κάθε φορά που ακούμε αυτές τις φωνές», λέει και προσθέτει: «Είμαστε μια ομάδα Ιρανών της διασποράς, από όλο τον κόσμο. Επιτυχημένοι άνθρωποι, με ζωές χτισμένες αλλού. Κανείς μας όμως δεν μπορεί πια να ζήσει κανονικά. Υπάρχει πόνος, οργή, εθνική κατάθλιψη και μίσος».

Η ίδια μιλά για τραυματίες που στάλθηκαν στο σπίτι τους με ελαφρά τραύματα και βρέθηκαν νεκροί λίγες ημέρες αργότερα, χωρίς εμφανή σημάδια. Υποστηρίζει ότι «χρησιμοποιούνται σφαίρες εμποτισμένες με χημικές ουσίες» και ότι υπήρξαν περιπτώσεις «εισβολών ενόπλων σε νοσοκομεία, όπου άνοιξαν πυρ εναντίον τραυματιών». Σε μία τέτοια σκηνή, «γιατρός που προσπάθησε να τους σταματήσει σκοτώθηκε».

Η πιο προσωπική μαρτυρία έρχεται από φιλικό της πρόσωπο, μέσα από σύντομες κλήσεις. Μία σφαίρα καραμπίνας πέρασε ξυστά από τον λαιμό της, προκαλώντας πρήξιμο και μελανιά. Μπροστά στα μάτια της φίλης της, δυνάμεις ασφαλείας άνοιξαν πυρ και σκότωσαν τους ανθρώπους της πρώτης σειράς, «όλοι τους πολύ νέοι, κάτω των 20 ετών, πιασμένοι χέρι χέρι». Ανάμεσά τους και φίλη της, η Ναζανί, που έπεσε νεκρή. «Ο σύζυγός της νόμιζε ότι λιποθύμησε, μέχρι που άγγιξε την πλάτη της και κατάλαβε ότι ήταν αίμα», σημειώνει.

Στην πόλη Ραστ, σύμφωνα με την ίδια πηγή, διαδηλωτές που είχαν κρυφτεί σε παραδοσιακή αγορά εγκλωβίστηκαν και οι δυνάμεις καταστολής έβαλαν φωτιά. Όταν κάποιοι προσπάθησαν να βγουν φωνάζοντας «παραδινόμαστε», ανάμεσά τους παιδιά και μητέρες, πυροβολήθηκαν.

Η Νάζια Ματάνι μιλά για χιλιάδες κρατούμενους, στους οποίους αποδίδεται η κατηγορία της «μοχαρεμπέχ» –εχθρότητα προς τον Θεό–, η οποία αντιμετωπίζεται ως τρομοκρατία και επισύρει θανατική ποινή. «Δεν μπορούμε να περιμένουμε να δούμε αν όσοι δηλώνουν ότι μας στηρίζουν είναι σοβαροί ή όχι. Είμαστε απελπισμένοι. Ακόμη κι αν άνθρωποι σαν τον Τραμπ παίζουν καθημερινά με τις δηλώσεις τους, δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε την ελπίδα».

Στο τέλος της συνομιλίας, η φωνή της σπάει. «Δεν θα ξαναγίνουμε ποτέ οι ίδιοι άνθρωποι. Ζούμε έναν εφιάλτη. Είμαστε νεκρές ψυχές εκτός Ιράν, απλώς δεν μετριόμαστε στους νεκρούς. Αν δεν ήταν η κόρη μου, θα είχα γυρίσει πίσω, αδιαφορώντας αν με σκοτώσουν. Ο πόνος είναι αφόρητος. Έχω συνεχώς δάκρυα στα μάτια, βλέποντας και διαβάζοντας όσα έρχονται από το Ιράν».